Tómas

Ég skil ekki þessa andúð fólks á væntanlegu minnismerki um Tómas Guðmundsson. Ég leyfði mér að skella saman skissu af því hvernig það gæti litið út. Að sjálfsögðu yrði minnisvarðinn staðsettur þar sem borgarfulltrúar gætu notið hans sem best — og minnti þá og okkur á skáldsnilld Tómasar.

Þá streymir sú hugsun um oss sem ískaldur foss
að allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,
er dauðinn, sá mikli rukkari, rétti oss
reikninginn yfir það sem skrifað var hjá oss

Sparnaðarráð

Sumar stéttir blómstra á krepputímum. Sparnaðarráðgjafar eru ein þeirra. Smjör drýpur af hverju strái í húsakynnum þeirra þessa dagana þar sem prólarnir flykkjast að, ólmir í að fá að borga fyrir að meðtaka fagnaðarerindið um að eyða ekki um efni fram. Ég er aumingjagóður maður og þykir skemmtilegt að hjálpa lítilmagnanum. Þess vegna hef ég ákveðið að birta hér örfá vel valin hollráð úr væntanlegri bók minni, Sjálfshjálparbók handa blankri þjóð:

1. Þarftu að láta taka myndir af fjölskyldunni fyrir jólin? Það er óþarfi að borga stórfé fyrir myndatöku og prentun. Vertu vakandi fyrir fjöldasamkomum eða stórviðburðum og dragðu svo fjölskylduna á staðinn. Það er nokkurn veginn öruggt að þar verða staddir atvinnuljósmyndarar og hægur leikur er að troða sér framarlega og tryggja að fjölskyldan festist á mynd. Dagblöðin sjá svo um prentun og fjölföldun og það eina sem þú þarft að gera er að klippa myndirnar út og líma í ókeypis jólakortin sem þú varðst þér úti um með ráðum síðasta kafla [sjá bók].

2. Flækingskettir þurfa ekki að vera vandamál. Jafnvel á ketti af allra smæstu tegund finnst nægilegur matur í fínustu sunnudagssteik fyrir meðalfjölskyldu. Í kaupbæti fylgir ágætis feldur, sem kemur sér vel þegar þú fylgir ráðum 7. kafla [sjá bók] og lokar fyrir heita vatnið. Í þokkabót ertu að leggja þitt af mörkum til að stuðla að hreinni og fegurri borg.

3. Lífið snýst um fleira en að tóra. Jafnvel mestu sparnaðarforkólfar þurfa að gera sér dagamun endrum og eins. Sniðugt er að taka að sér fatlaðan einstakling í liðveislu. Þú ert ekki einvörðungu að fá ferðir á kaffihús og ýmsa viðburði fríar, heldur færðu borgað fyrir viðvikið að auki! Tilfinningin sem fylgir því að gera góðverk er svo algjör bónus og hana ásamt félagsskapnum er hægt að gera út á í ritstörfum (sjá kafla 13 — Bloggað til fjár).

Eins og sjá má úir og grúir af ómetanlegum sparnaðarráðum í þessari ómissandi bók minni. Ekki láta gírugu sparnaðarráðgjafana hafa af þér fé í staðinn fyrir kommon sens ráð sem allir geta sagt sér sjálfir. Pantaðu frekar Sjálfshjálparbók handa blankri þjóð. Ef þú forpantar strax í dag læt ég fylgja með bæklinginn Hvernig skal nýta sér örvæntingu fólks á krepputímum — algjörlega frítt!

Skemmtileg helgi.

Það var líf og fjör á Akureyri um helgina þegar Liverpoolklúbburinn á Íslandi hélt fánadag. Það var vel mætt og skemmtilegt að landa þrem stigum í skemmtilegum leik.

Ég drakk talsvert af bjór og straujaði kortið svo ört að haldinn var skyndifundur í seðlabankanum. Niðurstaða fundarins var sú, að viðskiptabankinn minn réði ekki við þessar færslur, og væri tæknilega séð, kominn á hausinn.Ég hef lofað Davíð að kæla kortið fram yfir mánaðarmót, svona rétt á meðan hann ætlar að hrifsa leifarnar af bankanum til sín.

Góðar stundir. Bóla

Sarah Palin er Disney karakter

Björn, Björn, Björn!

Alveg get ég verið hjartanlega sammála Birni Bjarnasyni, varðandi það að forstöðumenn opinberra stofnana eiga að sjálfsögðu að halda rekstrarkostnaði innan fjárlaga, og að öðrum kosti eiga þeir (forstöðumennirnir) að víkja, ef þeir eru ekki hæfir til að reka viðkomandi stofnun sómasamlega.

En til þess að mögulegt sé að reka opinberar stofnanir almennilega, verður að gera ráð fyrir því í fjárlögum hvaða þjónustu á að veita, meta síðan kostnaðinn við að veita þá þjónustu og leggja til fjármagn samkvæmt því. Það er ekki alveg „málið“ að ákveða þjónustuna, setja síðan lægri upphæð í reksturinn en nauðsynleg er til að veita hana, og verða svo vitlaus yfir bruðlinu í viðkomandi stofnun, þegar hún fer fram úr fjárlögum. Það er eiginlega alveg vonlaust að fá góða nautasteik fyrir það sem svínahakk kostar, en það er nokkurnveginn það, sem oft er ætlast til af forstöðumönnum opinberra stofnana. Þeir sem ráða, verða auðvitað að skaffa það sem til þarf, svo mögulegt sé að reka draslið, og þá hvorki meira né minna, menn fá sem sagt það sem þarf, ekkert annað.

Síðan eiga forstöðumennirnir að sjálfsögðu að bera ábyrgð á rekstrinum og ef þeir ekki standa sig , þá er ekkert annað en að láta þá fara. Ef það er núna orðin stefna ríkisstjórnarinnar að vinna þannig, þá er það fínt, en þá er líka betra að fara að taka til hendinni , það eru nefnilega fleiri stofnanir heldur en sýslumannsembættið á Suðurnesjum sem eru á bullandi yfirdrætti. Út með allt þetta lið sem bruðlar endalaust með almannafé ár eftir ár, og fáum nýtt fólk til að gera þetta almennilega.

Og út með Björn Bjarnason í leiðinni, hans tími er einfaldlega liðinn, ég var ánægður með hann hérna um árið þegar hann var Menntamálaráðherra, þá var hann í formi og gerði ágætis hluti, það sama verður ekki sagt um hann í dag, hann er alveg kominn í ruglið, maður er eiginlega steinhættur að skilja neitt sem hann segir eða gerir, bara tómt andskotans rugl. Fólk bendir oft á Framsóknarflokkinn þegar verið er að tala um rugl, vitleysu og eiginhagsmunapot, nú hefur Björninn alveg toppað alla Framsóknarmenn sem ég man eftir, í vitleysu, rugli og eiginhagsmunagæslu, að hans mati er alltaf bara ein hlið á öllum málum, „hans hlið“. Þeir sem ekki eru sammála honum eru að sjálfsögðu bara bjánar.

Björn, VAR sæmilegur, eiginlega bara ágætur, en ER vonlaus, ÚT með manninn, strax. Tíminn er liðinn þetta er búið.


Ólafur Ragnar Hilmarsson

Sarah Palin fær á baukinn

Madeleine

Nú er frétt um það á Vísi.is að Medeleine litla hafi sést á Mallorca. Löggan leitar nú logandi ljósi á öllum hótelum í nágrenninu þar sem hún á að hafa sést.

Það hefur komið fyrir grilljón sinnum, að fólk segist handviss um að hafa séð hana á einhverjum ákveðnum stað, og löggan eyðir miklu púðri í að leita að henni á viðkomandi stöðum.

Ég spyr bara einfaldlega : Er ekki alveg í lagi með fólk ? Stelpan er búin að vera týnd í guð má vita hvað langan tíma og er leitað af yfirvöldum út um gjörvalla evrópu. Um er að ræða frægasta týnda barn í veröldinni, svo ég viti til. Er til of mikils ætlast að fólk sem telur sig sjá hana, reyni að sleppa henni ekki úr augsýn ?

Ef ég sæi barnið, þá er ég alveg viss um að ég myndi ekki hlaupa niður á lögreglustöð og tilkynna að ég hefði séð hana á einhverju torgi innan um þúsundir manna. Ég myndi bara elta hana, hafa samband við lögregluna ef ég gæti, en umfram allt passa mig á því að missa ekki sjónar af henni. Aldrei.. þangað til lögreglan er mætt og búin að taka barnið og ganga úr skugga um, að ég hafi haft rangt fyrir mér, eins og allir hinir.

Annars er ég hræddur um að þessi stúlka finnist aldrei á lífi.. því miður.

Bóla

Obama upp við vegg

Þegar Obama tilkynnti um varaforsetaefni sitt sagði ég öllum sem vildu heyra að McCain myndi velja unga konu. Mér fannst það einhvern veginn augljóst.

Mér fannst því hvorki frumlegt né spennandi þegar sarah Palin var kynnt til sögunnar. Það þýddi það eitt að McCain væri örvæntingarfullur.

Í kvöld gerði hann nokkuð enn örvæntingarfyllra. Hann reyndi að skjóta sér undan fyrstu kappræðunum við Obama og vísaði til þess að þeir þyrftu að fara að vinna í stað þess að etja kappi. McCain brást svona við þegar Obama hafði spurt hann hvort hann vildi ekki vera samferða með einhverja yfirlýsingu vegna kreppunnar.

Nú er lið Obama að semja mótleik. Sá mótleikur mun virka. McCain tapaði baráttunni í dag.

Kreppan

Kreppan er skollin á, eða svo er sagt, kreppan hjá mér felst í því að síðan í upphafi árs hafa launin ekkert hækkað, en matvöruverð, og reyndar nánast allt annað en launin, hefur hækkað um amk. 20%, sem þýðir, að núna þarf ég að eyða 20% meiri peningum, heldur en í janúar, í mat og aðrar nauðsynjar, það er auðvitað helvíti skítt, því ég á þá minna eftir af laununum til að eyða í vitleysu, og það er einmitt það sem gefur lífinu lit að eyða í einhverja vitleysu, ég hef t.d. farið öðru hvoru út að borða, út að skemmta mér, á tónleika, í ferðalög og gert eitt og annað sem að sjálfsögðu er ekkert annað en tóm vitleysa.

Nú er enginn að gera neitt í því að laga þetta fyrir mig, ríkisstjórnin er ekki að gera neitt, að vísu tókst, sem betur fer, að hækka launin þeirra aðeins þannig að þeir ættu að geta haldið áfram að eyða álíka miklu í vitleysu eftir sem áður, en við hin verðum sennilega að sætta okkur við að draga úr vitleysunni.

Nú vinn ég að því að finna leiðir til að geta haldið áfram að leika mér álíka mikið og áður, fyrir 20% minni pening, en það er ekki alveg nóg, því það er ekki nóg með að nú hef ég 20% minna til að bruðla með, heldur er annað verra, kostnaðurinn við alla vitleysuna sem ég hef stundað, hefur auðvitað líka hækkað um amk. 20%, þannig að nú verð ég eiginlega að finna út hvernig ég get gert sömu hluti og áður fyrir 40% lægra verð, ég auglýsi hér með eftir hugmyndum sem gætu komið að gagni í þessum alvarlega vanda.

Ég hef að sjálfsögðu velt fyrir mér ýmsum leiðum og sumt af því sem mér hefur dottið í hug er t.d. að: Ferðast eingöngu innanbæjar, það sparar heilmikið í ferðakostnað, og hægt að gista heima.

Fara út að borða; auðvitað Bæjarins bestu, þá fer maður sko „ÚT“ að borða.
Tónleikar, vera bara fyrir utan húsin, það heyrist alltaf eitthvað út, og hægt að taka með sér drykki að heiman, gott að vera nokkur saman, það skapar meiri stemmningu.

Út að skemmta sér, fara eingöngu á staði sem er frítt inná, þamba áfengi áður en maður mætir á staðinn, koma seint og fara snemma, þá þarf ekki að kaupa marga drykki á staðnum.

Ég stóla á að fólk skjóti að mér hugmyndum sem gætu gert mér lífið ánægjulegra án mikils tilkostnaðar, þær gætu jafnvel komið fleirum til góða.

Ólafur Ragnar Hilmarsson.

Seyðandi svimi

Einhverntíma milli tektar og tvítugs ákvað ég að ég skyldi aldrei drekka áfengi. Fyrir því voru engar hádramatískar ástæður. Almenn þrjóska í bland við útreiknandi skynsemi. Síðan hef ég staðið við það heit.

Síðan í fyrrakvöld hefur náttúran ákveðið að gera mig staðfastari í viðleitni minni með því að leyfa mér að njóta þess versta sem áfengið hefur upp á að bjóða, svima.

Ég fékk helvítis pestina sem gekk hér á dögunum og svaf þarsíðustu helgi. Eftir það braggaðist ég nokkuð hratt, miklu hraðar en fólkið í kringum mig. Þegar ég var orðinn góður fékk ég að vísu smá hósta, hálsbólgu og einhvern skít í afholur haussins - en það er smotterí.

Það er svo þegar ég er við það að kasta mér í sæng í fyrrakvöld að ég finn nettan svima. Ekkert rosalegan svo sem, en greinilegan. Um nóttina vakna ég svo og finn eins og ég snúist heilan hring á dýnunni. Ég hafði tvo ályktunarkosti. Ég bý á efstu hæð í efsta hverfi borgarinnar svo það væri vissulega mjög praktískt fyrir geimverur að ræna mér. Eða ég gæti verið að deyja.

Nú var að duga eða drepast. Herpa saman rassinn eða kveðja þetta líf. Ég ákvað það síðarnefnda. Þarna lá ég í myrkrinu og fann heiminn hverfast um miðpunkt sinn, mig, og ég sagði bless.

En þá lagaðist sviminn. Og kom ekki aftur fyrr en ég rauk á fætur tveim tímum seinna. Þá reis ég upp við dogg og herbergið hélt áfram að hreyfast eftir að nam staðar. Svo lagaðist það aftur þegar ég var kominn á fætur.

Í vinnunni í gær hreyfðist heimurinn alltaf af og til. Ekkert mikið en nógu mikið til að valda mér töluverðum pirringi. Eftir vinnu tók sviminn sig til og kastaði mér utan í vegg þegar ég ætlaði að svara í dyrasíma.

Fljótlega eftir það ákvað ég að tala við lækni. Fór á læknavaktina og beið það góða stund uns ég hitti ljómandi almennilegan heimilislækni. Hann skoðaði mig í krók og kring og sagði mér síðan að til væri eitthvað sem kallaðist góðkynja, tímabundin jafnvægisröskun.

En ég hefði hana líklega ekki. Til þess væru einkennin of væg.

Í raun hafði hann enga hugmynd um hvað þetta væri en taldi að þetta væri einhverj hjáverkun af flensuskítnum eða kvefinu sem hafði verið að hrjá mig dagana á undan.

Ég þyrfti samt ekki að hafa áhyggjur, þetta væri líklega ekkert alvarlegt. Ég skyldi taka því rólega í dag og sjá hvernig gengi.

Í nótt vaknaði ég í hvert skipti sem ég snéri mér á hinn vangann (og ég sný mér oft) við það að ég hélt áfram að hreyfast. Í morgun fór ég á fætur og íbúðin flaug um í sjónsviðinu og ég er ekki frá því að það sé byrjað lágvært suð í hægra eyranu (sem var ekki þar í gær). Er þó ekki viss, gæti verið mótorinn í fartölvunni.

Nú ligg ég, fullfrískur maðurinn, fyrir og reyni að snúa hausnum ekki. Gýt augunum hingað og þangað ef eitthvað álpast inn í sjónsviðið og vorkenni mér óskaplega. Þegar ég neyðist til að ganga ramba ég um eins og augadrukkinn. Og það án skemmtunarinnar við það að vera fullur.

Það hittist þannig á að á morgun og fram yfir helgi þarf ég að sinna verkefnum sem of seint er að fela öðrum. Ég mun því rjúka um allan bæ á fullum snúningi. Ég hlakka mikið til.

Tízkan í dag. .

Samkvæmt frétt á mbl.is í dag, færist það sífellt í aukana að konur fari í lýtaaðgerð á kynfærum sínum.
Aðgerðirnar eru gerðar með það í huga að gera kynfærin meira aðlaðandi.
Grípum aðeins niður í fréttina:

""Konur vilja líkja eftir súpermódelum og það er tíska í þessu eins og öðru.""

Getur einhver sagt mér hvernig píka á að lýta út ? Er til einhver uppskrift af svoleiðis ?
Fyrst að það er alveg staðlað hvernig nútíma pjalla á að vera, þá verð ég að viðurkenna að mig langar alveg svakalega mikið til þess að fá að sjá frummyndina með berum augum. Hvaða kona skyldi nú vera svo heppin að vera frummynd píkunnar, sem allar aðrar konur líta upp til og láta breyta sinni til að líkjast frummyndinni ?

Svo langar mig líka að vita, fyrst þessum konum langar svo að líkjast súpermódelum, hvar í fjandanum sáu þessar konur kynfærin á þessum súpermódelum ? Það eru skrilljónir manna sem dreymir um að sjá pjölluna á Victoriu Beckham,Halle Berry og Naomi Campell (eða hvað þær nú heit allar), en svo virðist sem allar konur hafi séð þær. Ekki nóg með að hafa séð þær, heldur analæsað þær svo vel, að þær ætla í skurðaðgerð til þess að "sín" líti eins út.

Annars getur maður ekki annað en fagnað þessu framtaki kvennanna. Það er fátt meira fráhrindandi en að að vera að fara að sofa hjá, og sjá sér til mikillar furðu að kynfærin á rekkjunautnum eru bara alls ekkert eins og á Cindy Crawford.
það kom einmitt einu sinni fyrir mig á mínum yngri árum, og mér leist ekki meira á blikuna en svo, að ég rauk á dyr, slíkur var viðbjóðurinn. Sú píka var ekkert lík píku á súpermódeli, og slíkt læt ég ekki bjóða mér!

Bóla

Kompás

Það er sérkennilegt að sjá umræðuna um Kompás fara að hnitast um það hvor sé meiri ódámur, lumbrarinn eða sá sem lumbraði. Málið snýst um það hvort vonlaus viðskiptamógúll hafi með ofbeldi verið neyddur til að skrifa undir plögg. Barsmíðin á bílaplaninu áttu aðeins að undirstrika líkindin á frásögninni.

Annar vinkill á frásögninni er hvort sá sem var barinn hafi kveikt í bíl hins (og jafnvel hvort hinn hafi áður brennt bíla þess).

Það sem stendur upp úr þættinum er hið tvöfalda kerfi sem Kompás var að skyggnast inn í. Ef kveikt er í bílnum þínum og þig grunar hver gerði það er geturðu verið viss um það eitt að það er gagnlaust að kalla til lögguna. Löggan hefur það eitt hlutverk að kvitta upp á fyrir tryggingarfélög.

Ekki fyrir löngu síðan braust einhver pilluætan inn í bílinn minn og stal þaðan myndavélinni minni og dóttur minnar. Í gær fékk ég bréf um að löggan hafi hætt rannsókn málsins. Þeim fannst víst ekki líklegt að þeir myndu af rælni rekast á vélarnar.

Löggan er vonlaus þegar kemur að ýmsum málum. Þess vegna þrífst undirheimahagkerfi þar sem hnefarétturinn er ríkur.

Einkaþjálfarinn (væntanlega fyrrverandi) var að berja gaurinn fyrir að brenna bílinn sinn og upplifði sig vafalaust í einhverjum rétti. En undir lá hótun um ævarandi ofsóknir vegna óljósra misgjörða við sig og hálfan heiminn. Hugsanlega sanngjörn krafa var orðin að illseðjandi, rökvilltri skepnu.

Um það var Kompás að fjalla. Því skilaði þátturinn vel.

Aðkoma ritþjófsins er öll hin kjánalegasta.

Ekki fyrir viðkvæma

Líkaminn er ótrúlega magnað fyrirbæri. Óklígjugjarnir geta horft á þegar læknar skera hann í öreindir í þessum myndböndum og útskýra allt í þaula.

vaka & hæka

Ég greip af rælni gamla bók með þýðingum Helga Hálfdanarsonar á japönskum vökum og hækum. Vaka er knappt ljóð, yfirleitt um náttúruna, sem er 31 atkvæði í fimm línum. Í hæku eru tvær línur teknar aftan af.

Það er eitthvað við myndmálið í þessari vöku sem greip mig:

heilluðum augum
horfi ég í bjart loftið
vorregnið bregður
glitrandi silfur-þráðum
í þunna voð skýjanna

Höfundurinn, Shunzei, fæddist 1114 og dó 1204. Hann var af göfugri ætt frægra skálda og eignaðist sjálfur enga hálfdrættinga á því sviði. Hann var virtur og vinsæll dómari í ljóðakeppnum og gerði þá grundvallarbreytingu á dómgæslunni að telja upp það sem vel var gert í góðum ljóðum frekar en að finna að vondum.

Sextíu og þriggja ára dró hann sig í hlé frá veröldinni og gerðist búddamúnkur.

Það er eitthvað hættulega aðlaðandi við japanska fornmenningu.

Silfur Egils

Viðtal Egils við Lárus Welding var gott. Það voru þó mistök af hálfu Lárusar. Egill kom honum í klípu. Lárus virðist líta svo á að bankinn sé ekki orsakavaldur í málum ef aðrir koma að þeim með bankanum. Þá er bankinn milliliður í hreyfingum á markaði. Þannig gildir um FL og auðvitað um krónuna líka.

Lárus neitaði að hafa átt þátt í að bjarga FL en neitaði ekki að gera það með öðrum. Hann neitaði því að hafa fellt krónuna en gerir það samt, með öðrum. Það væri áhugavert að komast að því hverjir eru í kompaníinu.

Lárus taldi, eins og sumir aðrir, að ólíklegt sé að bankarnir felli krónuna af því það sé ekki í takt við langtímahagsmuni þeirra. Það hefur enginn sagt það og það er ekkert skilyrði þess að fólk trúir ósvinnunni á bankana. Það eru stækir skammtímahagsmunir sem valda krónufallinu.

Ef rétt er að bankarnir hafi veikt krónuna viljandi þá er neitun Lárusar í dag það sem gerir málið að enn stærra máli. Sum mál eru aðeins flekkur á siðaregisteri þangað til reynt er að ljúga sig út úr þeim. Þá verða þau að gapandi svartholum sem eiga það til að gleypa syndarann.

Ingibjörg Sólrún segir það sem Geir ekki þorði

Eins gaman og það er að hafa rétt fyrir sér þá er af því lítill ylur þegar um mál eins og misnotkun bankanna á fjármálaheiminum er að ræða.

Af einhverjum ástæðum vakti það enga athygli fjölmiðla þegar krónan fór að falla nú í september. Eins og hún hafði gert í mars og júní. Gengisfall sem hefur skelfileg áhrif á þjóðina alla og eykur að sjálfsögðu verðbólgu.

Það hefu verið vitað lengi að bankarnir gætu fellt krónuna ef þeir vildu. Það hefur verið vitað jafn lengi að þeir hafa haft af því ærinn hag. Það eina sem ekki hefur verið ljóst er hvort þeir væru virkilega svo siðlausir að velta vandanum svona kinnroðalaust yfir á aðra. Og hvort þeir hafi virkilega verið svo vitlaustir að trúa að fólk sæi ekki í gegn um brellur þeirra.

Nú hafa þrír stjórnmálamenn talað um stöðuna. Haarde tekur þátt í leiknum með bönkunum og var svo svívirðilegur að kenna verðbólgunni um. Þar með hafði hann sent Davíð Oddssyni eitraða pillu, því verðbólgan er jú hans mál. Þá steig Davíð á stokk og ítrekaði gömul ummæli um að verið væri að fitla við krónuna. Hann áréttaði andstyggð sína. Loks gekk Imba fram í dag og staðfesti greiningu mína frá því í fyrradag.

Það hugnast stjórnvöldum frekar að láta bankana standa af sér áhlaupin þar sem kostnaðurinn við fall þeirra bitni hvort eð er á þjóðinni. Það má vel líkja þessu við það að sjúklingur, sem brotinn er á báðum fótum, sé píndur til að standa uppréttur í því skyni að gefa einhverjum falskar hugmyndir um heilsufar hans.

Athæfi bankanna er algjörlega siðlaust. Stjórnvöld eru að sama skapi huglaus. Það er verið að stela peningum af þjóðinni til að borga fyrir fyllerí (svo notuð sé líking Imbu) sem hún ber enga ábyrgð á.

Það er fjölmiðlum til fullkomins vansa að þeir skuli ekki hafa kveikt á því sem var að gerast. Þeim er engin vorkunn lengur. Nú verða fjölmiðlamenn að vakna.

Bankarnir eru að fremja glæp aldarinnar á þjóðinni. Haarde og Imba eru samsek.

Krónan / Catch 22

Það þarf ekkert að rökræða það lengur. Það er ekki tilviljun að krónan fellur ársfjórðungslega. Bankarnir fella hana.

Þeir virðast hafa gert það áður, árið 2002.

Að þessu leyti er þjóðin sumpart eins og lúbarin eiginkona góðrar fyrirvinnu.

Ég hef töluvert velt því fyrir mér hvernir stendur á því að liðið sem stjórnar landinu tekst ekki á við þetta mál með einhverjum hætti. Ég held ég sé búinn að átta mig á því.

Ástæðan er auðvitað sú að sveiflur eins og þessar hljóta að vera eins og strekkja á teygju. Bankinn getur fellt gengið til að bjarga sjálfum sér fyrir horn en áhrifin eru tímabundin og - í huga Haarde og fleiri - betri en áhrif þess að íslenskir bankar skili loks hinum vondu uppgjörum sem allir hafa verið að búast við mjög lengi.

Það skiptir auðvitað engu máli þótt húsnæðislán fjölskyldu í Grafarvogi hækki um 5 milljónir í september ef það lækkar aftur í október. Þetta eru tímabundin óþægindi.

Á fjögurra mánaða fresti legst þjóðin nauðug viljug á árarnar með bönkunum til að koma þeim í gegn um næsta brimskafl. Fari svo að banki fari illa er það auðvitað þjóðin sem blæðir.

Þetta minnir mig dálítið á það þegar Davíð Oddsson talaði gegn miklum refsingum á olíufélögin á sínum tíma. Hann sagði, sem rétt var, að allar sektir kæmu beint úr vasa neytendanna.

Ekkert af þessu væri svona ef Ísland væri ekki, þegar á allt er litið, eyland. Í öðrum löndum hefðu önnur olíufélög steðjað inn á markað þar sem fyrirrennararnir væru að sligast undan sektum. Og íslensku bankarnir myndu ekki endast lengi ef útlendir bankar færu að bjóða í þjóðina.

Sá, sem hefur engar áhyggjur af tímabundnum, ósanngjörnum og jafnvel svikulum sveiflum krónunnar, er ekki að borga af dýrum lánum. Hann er ekki námsmaður í útlöndum, sem þarf að hugsa til þess með hryllingi að hann fær námslánin ævinlega borguð á þeim tíma sem bönkunum hentar að fella hana. Sá, sem hefur engar áhyggjur, á líklega allvæna upphæð í banka og ætlar sér ekki að nota hana neitt á næstunni. Hann hefur efni á að bíða.

Það þarf miklu meiri hreinskilni um efnahagsmálin. En það þorir enginn mikilvægur að tala. Vitandi það að hressileg og hreinskilin umræða getur hreyft við jarðskjálftamælum fjármálaheimsins. Það vill enginn bera ábyrgð á því. Þess vegna eiga allir að þegja. Þess vegna kom Davíð í sjónvarp áðan og sagði þjóðinni að halda kjafti.

Allt sem hægt er að drepa með hreinskilni er betur komið dautt.

Nótt hinna löngu hnífa

Hægri öflin í Frjálslynda flokknum hafa áttað sig á því að búið er að naga allt kjötið innan úr roði kvótaandúðarinnar. Frjálslyndi flokkurinn deyr nema hann gæsagangi eitt skref til hægri. Á vissan hátt má þannig segja að öflin, sem steypa vilja Sleggjunni úr flokknum, séu í rétti.

Það kann að vera einhverjum áhyggjuefni að til verði smáflokkur sem amast grímulaust við útlendingum. Ég held það skipti litlu máli. Um leið og frjálslyndir kasta grímunni standa þeir einir. Það mun enginn alvöru stjórnmálaflokkur á landinu starfa með slíku liði.

Það er öllum fyrir bestu að þetta gangi bara yfir sem fyrst. Það treystir flokknum enginn lengur. Það vita allir af hatursmöngurunum innan hans og áhrifum þeirra.

Það er lygilegt að til sé stjórnmálaflokkur á Vesturlöndum sem á sér hátt settan fulltrúa sem kemur fram í sjónvarpi til að agnúast út í öreindahraðal CERN. Menn sem telja tæra vísindalega þekkingu fánýtt hjóm eru auðvitað ekkert annað en ómenntaðir apar. Þeir mega aldrei komast í áhrifastöðu.

Miðað við það hve mikil fíflska leynist meðal Frjálslyndra þá yrði það öllum fyrir bestu að skynsama fólkið hætti að þvælast þar fyrir. Út með sleggjuna. Út með formanninn. Inn með fíflin.

Hálfvitar þjóðarinnar eiga fullan rétt á því að eiga sína fulltrúa á þingi.

Endurminningar

Mér er minnistætt að hafa oft verið skammaður þegar ég var yngri. Stundum réttilega, en oft var lítil innistæða fyrir skömmunum og stundum var ég tekinn á beinið fyrir eitthvað sem aðrir höfðu af sér gert.

Ég hef lokið við að flokka öll þau atvik sem áttu sér stað og ég var skammaður fyrir. Fyrstu tölur benda til þess að þetta flokkist svona 50/50. Það sem ég hef átt skilið, og það sem ég hef ekki átt skilið.

Eitt atvik er þó þess eðlis að ég veit ekki alveg í hvorn flokkin ég á að setja það, en ég var GRÍÐARLEGA mikið skammaður fyrir þetta atvik. Ég óska eftir aðstoð hlutlausra manna við að meta þetta tilvik.

Ég var staddur í matreiðslutíma í 10.bekk. Við sátum á 4 stórum hringborðum og vorum að vinna hópavinnu um próteininnihald í mjólkurafurðum. Kennarinn sem var kona á besta aldri gekk á milli borðanna og aðstoðaði okkur.

Ég sat á ysta borðinu með glænýjan skrúfblýant (Blýpenna)og hafði lokið við að leysa verkefnið mitt þegar kennarinn fer að aðstoða bjánana á borðinu innan við mig. Hún hallar sér fram til að aðstoða þessa nemendur og við mér blasir afturendinn á henni, í öllu sínu veldi. Það voru ekki nema nokkrir sentimetrar á milli bakhlutans á frúnni, og andlitsins á mér.

Í kvikindisskap mínum þá tek ég gljáfægðan blýpennan minn og og munda hann í áttina að dýrðinni. Ég man það ennþá hvað ég glotti, þegar ég sagði við Bjarna Vin minn ; "ætti ég" ?
Að sjálfsögðu var þetta bara sagt í gríni, enda hefði ég, hrekklaus drengurinn, aldrei þorað að stinga blýpennanum mínum upp í rassgatið á kennaranum mínum.
En ég hafði ekki fyrr lokið við þessa setningu en þáverandi vinur minn Bjarni Sæmundsson, sló í hendina á mér svo penninn klauf á henni rasskinnarnar af miklu afli. Konu Greyið argaði uppyfir sig og snéri sér snöggt við, og ég roðnaði vandræðalega á mettíma. Hvað hafði ég nú komið mér í ? Hvernig í ósköpunum átti ég að ljúga mig út úr þessu. Ég skammaðist mín gríðarlega og hafði mér ekkert til málsbótar.
Ég var umsvifalaust dreginn fram á gang og önnur eins öskur og skammir hafði ég ekki fengið í langan tíma. Ég reyndi að malda í móinn og afsaka mig einhvern veginn. Það gáfulegasta sem mér datt í hug, var að ég hefði verið að teygja úr mér og óvart rekið broddinn milli kinanna á henni.
Ég átti ekki von á því að mér yrði trúað, og svo var heldur ekki reyndin. Við tók allt þetta týpiska stapp, sem ég hafði svo sem tekist á við áður. Ferð til Skólastjóra,iðrun, afsökunnarbeiðni, bætt hegðun í nokkra daga og svo fr...
Að endingu var mér fyrirgefið, eins og venjulega, en þetta sat í mér í langan tíma á eftir.

Því langar mig að spyrja, svo ég geti gert upp fortíð mína. Var þetta atvik mér að kenna, og átti ég þessar gríðarlegu skammir skilið ?

Bóla

AIG

Hverjum er ekki sama þó svo að AIG sé að fara á hausinn í Bandaríkjunum ? Hvernig datt forsvarsmönnum þessa fyrirtækis í hug að sverta svo ýmind sína að auglýsa á búningum Man.United ? Eru þessir menn ekki með öllum mjalla ? Menn máttu vita það, að með þessu framferði væru menn einfaldlega að keyra félagið beint til andskotans.

Það liggur í augum uppi, að það vill ekki nokkur maður skipta við fyrirtæki sem hefur tengsl við Man.United.

Þá er nú skárra að auglýsa bara CarlsBerg. CarlsBerg fer aldrei á hausinn, menn hætta aldrei að drekka bjór.

Ég vona að þetta fyrirtæki fari á hausinn.

Bóla

LFC

Jæja góðir hálsar.

Ég ákvað að vera ekkert að koma með leikskýrslu eða fréttir af stórleik helgarinnar í enska boltanum, þar sem Liverpool vann glæstan sigur á United. Að sjálfsögðu vorum við Liverpool menn í skýjunum eftir svona leik, enda var þetta aldrei spurning um sigur. Við mættum að vísu korteri of seint í þennan leik og fengum á okkur mark snemma, en um leið og við vorum búnir að hita upp, þá sá United aldrei til sólar og fóru sneyptir heim með ekkert í farteskinu.

Sigurgangan heldur áfram.

Sem stendur er Liverpool í efsta sæti deildarinnar ásamt Chlesea, og þó svo að það verði að segjast eins og er, að það fást engir titlar fyrir að vera efstir í september, þá er ekki hægt að segja annað en að þetta líti vel út hjá mínum mönnum.

Í gærkveldi skruppum við svo yfir til Frakklands og unnum sigur á Marseille á afar erfiðum útivelli. Ég var í rauninni aldrei smeykur um hvernig þessi leikur færi, en viðurkenni vel að þetta var óþarflega tæpt hjá okkur í lokin. 1-2 sigur á útivelli gegn Marseille verða að teljast góð úrslit.
Nú vona ég bara að mínir menn haldi áfram uppteknum hætti og nái sér í 3 gríðarlega mikilvæg stig um helgina þegar við leikum við Stoke. United fer á Brúna og heimækir Chlesea og það eru allar líkur á því að annaðhvort verðum við einir efstir eftir þessa umferð, eða að United sökkvi ennþá dýpra í eigin saur og ælu. Hvortveggja er ásættanlegt.

Sjáum til hvað setur....

Bóla

Greiningardeildir og krónan

Sumir hlutir eru svo tæknilegir að venjulegt fólk á í fullu fangi með að ná utan um þá. Blaðamenn eru í flestum tilfellum venjulegt fólk. Þeir eru enda löngu hættir að reyna að botna nokkuð í flóknustu hlutunum. Það virðist ekki vera til einn einasti blaðamaður á íslandi sem skilur upp eða niður í vísindum. Þess vegna eru allar fréttir úr þeirri átt ruglandi einfaldanir eða fánýtt popp.

Blaðamenn virðast lítið botna í fjármálaheiminum. Lái þeim hver sem vill. Þess vegna hafa greiningardeildirnar, talsmenn bankanna, matreitt sannleikann ofan í meira og minna alla fjölmiðla.

Það virðist engin greiningardeild starfa á fjölmiðli.

Fyrir nokkru skoðaði ég gengisþróunina og sá, mér til mikillar furðu, að árið 2002 þróuðust gengismál nákvæmlega eins og það sem af er þessu ári. Krónan féll eins og lóð í stundaklukku um hver ársfjórðungamót.

Geir Haarde kom í Silfrið í gær og sagði að krónan væri ekki vandamálið. Vandamálið væri verðbólgan. En hvað kom verðbólgunni af stað?


Á myndinni sést þróun verbólgu borin saman við þróun gengis. Rauða línan sýnir meðalgengisvísitölu fyrir hvern mánuð en gula línan sýnir verðbólgu þann sama mánuð.

Þarna sjást greinilega stökkin þrjú, sem urðu á gengisvísitölunni í mars, júní og loks núna í september. Það ber þó að hafa í huga að september er aðeins hálfnaður. Miðað við síðustu þrjá ársfjórðunga væri hreint ekki ólíklegt að meðalgengisvísitala septembermánaðar endaði nærri 200 stigum.

Það sem vekur auðvitað athygli er hve svipuð þróun hefur orðið á verðbólgu og gengi. Og líka það að gengið virðist fara á undan, þ.e. verðbólga eykst þegar krónan hefur lækkað.

Það er auðvitað afar skynsamlegt svona útaf fyrir sig. Í hvert skipti sem gengið fellur hækkar verð á fjölmörgum vörum og það eykur verðbólgu.

Þegar Geir Haarde segir að koma þurfi böndum á verðbólgu þá virðist augljóst að koma þurfi böndum á gjaldmiðilinn. Sérstaklega þarf að koma í veg fyrir risafall eins og alltaf verður þegar bankarnir þurfa á því að halda.

Ef það er rétt að bankarnir hafi í raun og veru bætt afkomu sína með því að gera skipulega og ítrekað atlögu að krónunni þá er það frétt á slíkum mælikvarða að allt annað samráð bliknar við hlið þess.

Þótt slíkar aðgerðir væri hægt að réttlæta með því að verið sé að leiðrétta of hátt gengi og ofeldi síðustu ára þá er aðferin kolröng og siðferðilega óverjandi.

Það er fjöldinn allur af einkaaðilum sem hrærast í gengisumhverfi krónunnar. Þessir aðilar reyna að lifa af á markaði og hafa gert sínar áætlanir í ljósi eðlilegrar stöðu á markaði. Í hvert skipti sem bankarnir henda niður genginu (n.b. af því það hentar reikningum þeirra en ekki vegna málefnalegra ástæðna) má líta á það sem ofbeldisfulla þjóðnýtingu á eignum annarra.

Lykilatriðið er að meðaljónar vita ekki hvað er á seyði. Fjölmiðlar hafa brugðist. Flestir eru enda í eigu sömu aðila og höndla með allt fjármagnið.

Það er ekki ólíklegt að á Íslandi verði tvær kreppur. Ein efnahagskreppa og ein trúverðugleikakreppa.

Með hverjum deginum sem líður eykst ábyrgð fjölmiðla á þeirri síðarnefndu.

Frelsi fjölmiðla

Blaðamannafélagið greip á lofti andúð Egils Helgasonar á bloggfærslu séra Svavars um Dr. Markús.

Blogg Egils um málið er vont. Upphaflegt blogg Svavars er dálítið óskýrt. Bestu skrifin eru hjá Guðbjörgu Kolbeins.

Egill gefur í skyn að koma Markúsar sé nemendum til ógagns – og að þeir ættu að finna sér annan skóla. Nokkuð sem Egill hlýtur að sjá eftir að hafa sagt, því fullyrðingin er ekki aðeins ósamboðin honum heldur heimskuleg. „Reyndur“ fjölmiðlamaður getur ekki sagt að fjölmiðlanám sé til óþurftar þegar sama nám gefur honum tilefni til heilmikilla vangaveltna og umræðna. Háskóli má ekki vera innrætingarstofnun. Hann er deigla. Egill kastaði sínum kolum í deiglu HA. Betri meðmæli eru ekki til.

Eftir stendur hvort Markús hafi haft rétt fyrir sér.

Mér sýnist á öllu að Egill hafi hvorki skilið Markús né reynt að skilja hann. Hann nálgast Markús eins og stjórnmálamann og skautar yfir röksemdirnar.

Markús bendir á að frelsi sé ekki markmið í sjálfu sér. Það er auðvitað rétt. Ef hver sem er fengi að keyra hvar sem er eða byggja hvað sem er þá væri frelsi fólks farið fyrir lítið. Stundum eru frelsishöft líklegri til að auka frelsi allra. Og stundum eru höft líkleg til að auka hamingju allra. Sá sem vill undantekningalaust velja frelsið frekar en hamingju á nær ókleifan rökmúr fyrir höndum.

Markús bendir líka á að engin röknauðsyn leiði til þess að menn verði að líta svo á að múhameðsteikningarnar snúist um frelsi. Andstæðingurinn í „stríðinu gegn hryðjuverkum“ og þeir sem samúð hafa með honum geti vel litið á þær sem stríðsáróður.

Slíkan áróður hefur verið að finna alls staðar þar sem menn takast á. Hann er í miklum mæli stundaður í BNA um þessar mundir. Efsta myndbandið á Google Video hefur snúist um Palin, Biden, McCain og Obama um langa hríð. Og þau myndbönd hafa ekkert að gera með frelsi. Þau eru áróður frá upphafi til enda eða verða áróður í meðförum, t.d. í kommentum.

Rök Markúsar halda. Þau eru skynsamleg. Danir voru á þessum tíma þátttakendur í stríði. Í stríði er alltaf óvinur. Og það eru alltaf einhverjir sem ekki eru óvinir en styðja frekar málstað óvinar þíns. Þeir voru í fullum rétti í túlkun sinni á myndunum.

Háskólinn á Akureyri á hrós skilið fyrir innleggið. Þetta er nákvæmlega það sem fjölmiðlungar þurfa. Blaðamenn á Íslandi skortir oft heimspekilega dýpt. Eins og dæmin sanna standa þeir síður en svo klárir á ýmsum grundvallaratriðum, t.d. hvað varðar að taka afstöðu eða sviðsetja fréttir.

Markús á hér fyrsta orðið. Agli myndi nú sæma að koma með næsta orð. Í staðinn segir hann að áheyrendur ættu að sniðganga Markús. Finna sér annan stað þar sem annað er sagt.

Með því gerist Egill sekur um það sama og þeir sem hann berst á móti.

Hann segir fólki að sniðganga skóla í harðri samkeppni vegna þess að einhver sem hann er ósammála fær að halda þar erindi, aðrir sögðu fólki að hætta að kaupa danska jógúrt vegna þess efnis sem fengist birt í dönskum blöðum.

Stríð er friður — kreppa er góðæri

OMXI15 var 3.980,37 klukkan 13:30 þegar ég settist niður til að borða samlokuna mína eftir erfiðan morgun. Skynsemin segir að sjálfsögðu að tilbúin, bragðlaus og rándýr samloka úr kæliborði klukkubúðar sé það síðasta sem maður ætti að festa kaup á þegar úrvalsvísitölur falla allt í kringum mann og kreppan gægist yfir flísklæddu öxlina á afgreiðslustelpunni. En ég ræð bara ekki við mig.

Og ég er ekki einn. Þegar fellur að í fjármálum virðist fyrsta hugboð hvers Íslendings ekki vera að skila flottu leigumálverkunum aftur til Borgarbókasafnins eða skipta úr nýsjálensku nautakjöti yfir í folaldahakk í kvöldmatinn. Nei, það væri skammarlegt. Fyrsta verkið er vitanlega að sækja um Premium American Express kort, panta skíðaferð til Ítalíu fyrir veturinn, klæða börnin upp í 20.000 króna vetrarföt sem þau vaxa upp úr í tæka tíð fyrir jól og stofna nokkrar uppboðssíður á Netinu.

Kreppa er gullið tækifæri fyrir venjulegan Íslending til að slá um sig. Sanna fyrir nágrannanum að svona kreppuskot hafi engin áhrif á daglegt líf. Þvert á móti geti það jafnvel verið til góðs. Það grisjar fátæka lýðinn af uppáhaldspöbbnum og hækkandi bensínverðið bætir umferðina á Miklubrautinni til muna þegar aumingjarnir á 5 ára gömlu smábílunum hafa ekki lengur efni á öðru en strætó.

Þetta er auðvitað ekki eintóm hamingja; nú þegar allir keppast um að sanna kreppuónæmi sitt er orðið ansi þröngt um mann í borðsalnum á Silfrinu, til að mynda. En útsjónarsamir sjá auðvitað björtu hliðarnar á því — það eru þá fleiri sem heyra þegar ég panta dýrustu þrúguna á vínseðlinum. Heppilegast væri auðvitað ef einhver blaðamaður væri svo viðstaddur líka.

Samlokukaupin mín sönnuðu reyndar eflaust ekkert fyrir afgreiðslustelpunni í grænu flíspeysunni, annað en það að ég er búinn að eyðileggja bragðlaukana mína fyrir löngu. Verst að ég var ekki með nógu snöggan gikkfingur til að tryggja mér miða á sautjándu minningartónleikana um Villa Vill. Það hefði aldeilis sýnt fram á að kreppan bítur ekki á mér. Kannski ég skelli mér í bíó í í kvöld í staðinn. Helst á íslenska mynd.

Dularfullir jarðskjálftar á Íslandi

Það er alþekkt að jörðin skelfur á mótum fleka. Nú er orðið jafn greinilegt að krónan skelfur á mótum ársfjórðunga.

Skoðaðu gengisvísitöluna (gjaldmiðlar -> gengisvísitala (milli evru og jens)) ár aftur í tímann.

Í janúar var gengisvísitalan um 120 stig.

Í mars rýkur hún tvívegis skyndilega upp í 158 stig (18. og 28.) . Það er fáheyrð hækkun. Hæst hafði hún áður komist í "kreppunni" í nóvember 2001. Þá skaust hún upp í 151 stig.

Næstu tvo mánuði urðu tveir öflugir eftirskjálftar. Átjánda apríl skaust hún upp í 154 stig og fjórtánda maí rauk hún alla leið í 159 stig eitt örstutt augnablik áður en hún hrundi alla leið niður í 146 stig á næstu fimm dögum.

Í júní endurtók sagan sig. Risastór skjálfti náði hámarki 24. júní þegar vísitalan fór alla leið í 169 stig! Síðan hrundu hún hratt niður aftur, alla leið í 152 stig.

Næstu tvo mánuði komu aftur tveir eftirskjálftar. Aftur gerðist það, að mánuði eftir þann stóra kom skjálfti, nú upp á 166 stig. Upp úr því dró hratt úr skjálftavirkni ef frá er talinn þokkalegur skjálfti þann 8. ágúst upp á 162 stig.

Og nú var september að byrja.

Skjálftavirknin er hafin. Á örfáum dögum er búið að jafna 169 stigin. Ekkert bendir til þess að þar verði látið staðar numið í þetta skiptið. Toppurinn mun vafalaust klifra enn hærra næstu vikuna eða tvær.

Og hvað skyldi vera að gerast?

Greiningardeildir bankanna hafa haft svör á reiðum höndum í öll skiptin. Það er alltaf eitthvað við íslenska hagkerfið sem útlendingar gætu haft efasemdir um.

Og það var auðvitað tilviljun að gengishrunið í mars kom á besta tíma fyrir bankana. Það var líka tilviljun að gengishrunið í júní kom á besta tíma fyrir bankana. Það er líka tilviljun að gengishrunið sem nú er að verða er á besta tíma fyrir bankana.

Alveg eins og það var tilviljun að gengið sveiflaðist á nákvæmlega sama hátt í "síðustu kreppu", um áramót, í mars, júní og september 2002.

Og það er auðvitað líka bara hending að það eru bankarnir sjálfir sem höndla með vöruna sem sveiflast svona ótrúlega heppilega í takt við þarfir þeirra.

Með öllum þessum sveiflum dingla heimilin og fyrirtækin í landinu. Strengjabrúður með myntkörfur kastast til og frá. Í dimmasta svartnættinu bankar bankalúkan á dyrnar og heimtar betri tryggingar, hærri veð.

Í gegn um göt á gólfi bankastjórans strengjast tugþúsundir kaðla niður til almúgans. Í hverjum kaðli er ól. Í hverri ól er viðskiptavinur. Einhverntímann var þessi kaðall slakur. Nú er hann strekktur. Það er svo oft búið að klippa ofan af honum.

Með reglulegu millibili vill bankastjórinn sannfæra einhvern af vildarvinum sínum um að hann eigi nægan kaðal. Hann rykkir í kaðlana. Hann dregur þá upp um götin þar til kúnnarnir dingla í lausu lofti. Kannski tekst þeim að tylla niður tá í tæka tíð enn einu sinni. Kannski ekki.

Ef ekki sendir bankastjórinn einhvern til að hirða af líkinu skóna.

Stutt

það fór eins og ég hafði spáð, Íslendingar steinlágu fyrir skotum. Ég var svo heppinn að vera á gangi í borg eiturlyfjanna og hringtorganna í dag, og sjá hluta af þessum skotum á vappi í pilsunum sínum, drekkandi bjór. Það er óhætt að segja að þeir hafi sett skemmtilegan svip á mannlífið í annars steingrárri borginni.

Gaman að fá svona heimsóknir og synd að Íslendingar skuli ekki geta verið eins samrýmdir í klæðaburði á ferðalögum erlendis. Það er afar óhentugt að klæðast lopapeysu í grilljón stiga hita einhversstðar í evrópu að sumri til. Annars er þetta skítt ef maður spáir í það. Færeyingar eiga stórflottan búning sem þeir nota á ferðalögum erlendis í hópum, Skotar eiga sín pils, og Arabar sína kufla. það eina sem við Íslendingar eigum (fyrir utan ullina) er bjánalegasti hátíðarbúningur vestræns ríkis. Ég sé fyrir mér starfsmannaferð fyrirtækis, til Frakklands og allir klæðast íslenska hátíðarbúningnum, heila helgi. Fúlt.

Við eigum að skipta út þessum hátíðarbúning, fyrir eitthvað skemmtilegra og í leðinni að skipta út þessum hrútleiðinlega óþjála þjóðsöng sem enginn getur sungið.
Ég legg til fyrsta erindið í " Ísland er land þitt" ásamt viðlagi.

kv, Bóla

p.s: stórleikur í enska boltanum um helgina. Strákarnir úr himnaríki (Liverpool) taka á móti skröttunum úr helvíti (United) og það verður spennandi viðureign. Ég kem með kalt mat á viðureignina fyrir leik, og spái í spilin.

Agnes Vs.Árni...

Það gladdi mitt litla hjarta að heyra að Árni hafi fyrirgefið Agnesi, og skemmtilegt hvað hann fór fögrum orðum um hana í yfirlýsingu sinni. Þetta var fallega gert af honum.

Ég heyrði viðtal við Agnesi í morgun í útvarpinu og hún var að venju bæði dónaleg og leiðinleg. Henn finnst allt í lagi að kalla annað fólk stórslys og þessháttar. það sé bara partur af tjáningarfrelsi hennar og það er allt í lagi að segja sínar skoðanir þótt ljótar séu... þetta er skoðun Agnesar.

Mér finnst Agnes Bragadóttir vera ljót. Mér finnst hún sóðakjaftur og gerpi. Ég skil ekki hvernig fjölmiðlar nenna að fá svona strigakjaft endalaust í viðtöl. Þetta finnst mér, og mér fannst rétt að nýta mér tjáningarfrelsi mitt og birta þetta hér með.

kv, Bóla

p.s: Reyndar finnst mér Árni líka vera óttarlega leiðinlegur....svona ef út í það er farið...

Heimsendir

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með heimsendinn sem átti sér stað í morgunn! Maður varð bara ekkert var við hann hérna á Íslandi.

Við skítum á okkur á móti skotum í fótbolta í kvöld og mér leiðist þessa endalausa rigning alltaf.

Móðins

Ragnar virðist sannfærður um að það sé enn sniðugt að brúka þetta tól sem Facebook notendur eru búnir að blóðnauðga.

Mengella endurfædd

Öllum að óvörum hefur Mengella risið úr öskustónni.

Það er ekki úr vegi að birta í fyrsta sinn mynd af frúnni:

Mengella Berg um það bil sem hún byrjaði að blogga.

Flóttamenn

Mér finnst frábært að við skulum hafa tekið á móti flóttamönnum frá flóttamannabúðunum í Írak, á Akranesi.

Það vona ég að þeim líki vistin hér.

En hvurn fjandann eru palestínskir flóttamenn að gera í Írak ? Er ekki heimurinn orðinn grár, þegar fólk flýr frá hörmungunum í Palestínu yfir til Írak þar sem allt er í steik ? Spyr sá sem ekki veit.

Bóla

Dyggð

það þætti mér stórkostlegt, ef Þorgerður Katrín myndi spreða svona eins og 5 milljónum til þess að skreppa til Peking í vikunni til að vera viðstödd þegar Íslendingarnir eru að keppa á ólympíuleikum fatlaðra.

Ég myndi ekki kvarta yfir því þó skattpeningarnir mínir myndu renna til að borga undir rassinn á henni að þessu sinni, jafnvel þó svo að hún hafi vel efni á því sjálf.

Bóla

Að lokum.

Þar sem það eru allar líkur á heimsendi á morgun:

Ragnar: þú kanski lætur það verða þitt síðasta verk, að viðurkenna að það varst þú sem kláraðir nammið úr eldhússkápnum í djúpavoginum, sem ég var skammaður fyrir ?? Það skiptir varla máli héðan af !!!

kv, Bóla

Dagbækur Matthíasar

Ef þjóðin hefði eitthvað auga fyrir drama væri löngu búið að fylla þjóðargrafreitinn á Þingvöllum af andans jörlum tuttugustu aldarinnar. Þar lægju þeir í fjórum þyrpingum. Ein næst kirkjunni, efst í krossinum (þar sem Jónas og Einar eru nú)*, önnur beint á móti henni, neðst í krossinum. Þyrpingarnar myndu vísa hvor móti annarri. Það sama myndi gilda um þyrpingarnar í hægri og vinstri armi krossins. Á öllum steinunum stæði eitt og sama orðið: „Víst!“

Bráðum deyr Matthías Johannessen. Einn af þessum gáfuðu mönnum sem tuttugasta öldin gerði heimska. Einn örfárra sem aldrei varð fyllilega heill í heimsku sinni. Kannski of ungur.

Hann hefur kosið að opinbera ævi sína og störf áður en hann deyr.

Og allt verður vitlaust.

Það eru bara grunnir menn sem lítið þekkja til fjölbreytileika mannlífsins sem taka dagbókunum illa.

Bækurnar eru einlæg játning manns sem ber ábyrgð á eigin lífi þrátt fyrir að vera ósammála sér í mörgu. Hann lýsir lífinu eins og það er hjá okkur öllum. Líka hlutunum sem við eigum að hafa vit á að þegja yfir. Dagbækur Matthíasar eru merkilegur viðburður í stjórnmála- og dægurmálasögu þjóðarinnar. Viðburður af svipuðum toga og þegar fyrstu kynlífslýsingarnar rötuðu í bækur.

Það vita allir hvaða fyrirvara ber að gera við bækurnar. Samt kjósa margir að látast ekkert vita. Og hneykslast. Eins og teprurnar sem þeir eru.

Dagbækur Matthíasar heilaþvo enga nema þá sem hafa lítinn þvott.

Og Matthías er enn á lífi til að bera ábyrgð á þeim.

Það er ekki honum að kenna að sumt af því fólki sem hann fjallar um er það ekki.

Og það er eina syndin.

*Það þarf varla að taka fram að þar væri herra Sigurbjörn í öndvegi. Enda merkur maður, sem réri að því öllum árum að hægja á hjóli tímans síðasta spottakornið í jarðvistinni. Og honum tókst það.