Megas

Fyrir nokkrum árum var ég álitinn skrítinn. Ég gerði mér nefnilega oft far um að sjá Megas á tónleikum. Á hverri menningarnótt var fastur liður að kíkja í portið Við Tjörnina, þar sem lítill hópur hörðustu aðdáenda Megasar safnaðist saman og hlustaði á meistarann. Yfirleitt var það eina menningin sem ég get með góðri samvisku sagst hafa upplifað á menningarnóttum síðustu ára.

Nú er tíðin önnur. Nú væri ég álitinn skrítinn ef ég færi ekki á tónleika með Megasi. Hann spilar á stórtónleikum, selur sig í auglýsingar og heldur dansleiki á sömu skemmtistöðum og frægir erlendir skífuþeytar. Megas er endurupprisinn, aðeins 20 árum eftir að hann lagði drög að því.

Um daginn var ég staddur á sama öldurhúsi og Megas. Þegar fólk af kalíberi Megasar er á fjölsóttum stað segja almennar umgengnisreglur fræga fólksins að hið rétta sé að hunsa það. Það er ekkert svalt við að flaðra upp um frægan einstakling og biðja hann um að árita á sér bringuna. En það er fáránlega töff að yppta öxlum og þykjast ekki sjá hann - eins og það sé svo daglegt brauð að umgangast elítuna að engin ástæða sé til að kippa sér upp.

Auðvitað er ég fullmeðvitaður um þessar óskrifuðu reglur. Hins vegar sá ég mér leik á borði þegar ég kannaðist við meðreiðarsvein Megasar. Ég þóttist ekki sjá skáldið meðan ég spjallaði við kunningja minn og beið þess óþreyjufullur að hann kynnti mig fyrir goðinu. Loksins kom stundin. „Þekkirðu Megas?" Halelúja. Ég hef verið kynntur fyrir lifandi goðsögn. Nú er tækifærið til að segja eitthvað sniðugt, hnyttið og heimspekilegt. „Sæll, ég er mikill aðdáandi!"

Andskotinn. Af öllum þeim innblásnu hlutum sem ég hefði getað sagt. Ég tek alltént ekki sénsinn á að spilla meira fyrir sjálfum mér og fer út að reykja.

Seinna um kvöldið fékk ég reyndar annað tækifæri til að bjarga málunum og settist að stuttu spjalli við Megas. Talið barst að frú Vigdísi Finnbogadóttur og Megas sagði að eitt væri mjög áhugavert við hana Dísu. „Nú," segi ég og halla mér nær honum eins og grískur skóladrengur, vitandi að nú muni eitthvert ódauðlegt viskukornið hrjóta af vörum meistarans. „Hún er orðin svo helvíti ellileg."

Vísir.is á villigötum

Það er óskiljanlegt með öllu að ritstjóri Vísis kjósi að leggja vefinn undir ákall konu um stuðning í forræðisdeilu með þeim hætti sem gert er í dag.

Femínistafélagið kastar grímunni

Stuðningsyfirlýsing Femínistafélagsins við hinn heilaga Hjálmar opinberar þankaganginn sem ég fjallaði um í gær. Sá þankagangur er í besta falli einfeldningslegur en í versta falli alræðislegur.

Í stað þess að láta nægja að kalla tiltekna kynhegðun æskilegri en aðra þá er sum kynhegðun eðlileg og önnur ekki (hér er fyrsta mótsögnin því þegar við á hafna femínistar öllum róttækum eðlishugmyndum).

Hér skipa femínistar sér í flokk með hvítasunnufólki og öðrum teprum sem þykjast hafa höndlað sannleikann um hvernig beri að haga sér.

Eff vs Seljan

Ólafur Eff er afleitur í mótlæti. Það var ekki að koma í ljós í gær. Hann hefur sannað það ítrekað. Seljan er afleitur fréttaskýrandi, löglegur en siðlaus, eins og nú hefur komið í ljós.

Blanda þeirra tveggja í Kastljósinu í gær var ömurlegt sjónvarpsefni fyrir alla nema þá sem er í nöp við Ólaf, dýrka Seljan eða hafa gaman af vandræðagangi.

Viðtalið var endurtekning á fyrsta fundi Ólafs í þessu embætti. Helgi var rottumaðurinn. Ólafur móðgaðist aftur fyrir hönd embættisins.

Ólafur margsvaraði spurningum Helga en Helgi hélt áfram og krafðist þess m.a. að borgarstjórinn annaðhvort lúffaði fyrir Hjálmari Há eða rúllaði yfir hann. Hann reyndi með öðrum orðum að krefjast þess af borgarstjóra Reykjavíkur að hann afgreiddi viðkvæmt skipulagsmál í sjónvarpsviðtali. Það er siðlaus krafa.

Ólafur kom að auki með upplýsingar um brottvikningu fyrrum aðstoðarmanns síns. Hún hafði kúplað sig úr kompaníi við hann og hans fólk (sem maður er nú ekki viss um að séu mikið fleiri en hann sjálfur) með öllu. Það er frétt. Helga mistókst að taka þann vinkill vitibornum tökum.

Hann virtist enda þrælbundinn af alltofstuttum spurningalista sem hann hafði fyrir framan sig. Ólafur var bundinn af álíka stuttum lista af tækifærisræðum sem hann hafði æft fyrir framan spegilinn.

Stjórnmálamenn og fréttamenn verða að vera frjóir hugsuðir og túlka þann frjóleika með orðum. Í Kastljósinu í gær fór geldhestur upp á ófrjóa meri.

Ólafur Eff er enda enginn stjórnmálamaður, hann er embættismaður. En embættismenn erfa jörðina reglulega þegar stjórnmálamenn kúka sig á kaf. Seljan er enginn fréttamaður. Hann á heima á útvarpsstöð fyrir bólugrafna, þar sem allt snýst um símhrekki.

Femínismi - síðasta alæðishugmyndafræðin

Mannkynið er heimskt. Svo heimskt að lífið er mörgum mun erfiðara en það ætti að vera. Þetta er öllum ljóst. Þetta hafa margir viljað laga.

Hver einasti ismi sem komið hefur fram hefur með einum eða öðrum hætti reynt að bæta fyrir breyskleika manna. Sumir ismar eru betri en aðrir. Það eru þeir ismar sem fylgja fordæmi Krists og reyna að bæta mannlífið með góðu fordæmi í stað fordæminga og átaka.

Femínismi er stjórnlaus ismi. Frumhugmyndir hans eru svo óljósar að meira að segja kristin kirkja bliknar við hlið hans þegar kemur að því að gefa misvísandi skilaboð. Femínistar geta kinnroðalaust verið með eða á móti hverju sem er. Sumir femínistar kalla aðra femínista and-femínista. Þess vegna skapast hjá femínistum þörf fyrir flokkslínur.

Femínistafélag Íslands hefur nokkur eitruð stefnumál. Þau eitruðustu eru þessi:

Að vinna gegn hverskonar birtingarmyndum kynjamisréttis. Þar má nefna klámvæðinguna, ágengar, lítilsvirðandi auglýsingar, ofbeldi, mansal og vændi.

Að uppræta staðalmyndir um hlutverk og eðli kvenna og karla.

Fyrra markmiðið er klikkað. Sé það tekið bókstaflega er það markmið femínistafélags Íslands að berjast gegn kvikmyndum eins og Lilja 4-ever. Því hún er ein birtingarmynd kynjamisréttis. Og hvað ef við setjum t.d. ljóð í stað auglýsinga. Hver er tilveruréttur ágengra, lítillækkandi ljóða? Og ef þau eru í lagi, hvað aðgreinir þau frá auglýsingum? Hvar liggur línan?

Þessum spurningum svara aðeins tilfallandi smekkur og flokkslínur.

Seinna markmiðið er fram úr hófi hrokafullt. Að uppræta staðalmyndir felur í sér að uppræta lífsafstöðu og val annars fólks. Sem er ekki nema örlítið skárra en að uppræta fólkið sjálft. Sé markmiðið tekið bókstaflega er það herhróp á þjóðernishreinsanir. Allt í skjóli þess að fólki sé ekki boðlegt að lifa á einn eða annan hátt.

Það ber vott um geðveiki, heilaþvott eða heimsku að gera eins og Hjálmar, talsmaður karlahóps femínistafélagsins, og fullyrða að texti eins og Baggalútsmanna stuðli að nauðgunum. Orsakasambandið þar á milli er svo útþynnt og fráleitt að eins er hægt að halda því fram að ferjur eða rútubílar stuðli að nauðgunum. Án þeirra myndi nauðgunum jú verulega fækka um Verslunarmannahelgar.

Femínistafélagið segist hafa lýðræðislegar aðferðir að leiðarljósi. Félagið er í grunninn andlýðræðislegt fyrirbæri. Í lýðræðissamfélagi er óverjandi að setja tortímingu lífsstíls á stefnuskrá sína. Þótt það sé gert með loðnu orðalagi eða skilgreiningaleik (t.d. með því að þrengja eða víkka hugtakið staðalmynd eftir þörfum).

Femínistar trúa því margir að það að berjast gegn staðalmyndum og klámi sé jafn hafið yfir vafa eins og að berjast gegn illsku. Það er reginmiskilningur. En þeir sem fara af sama trúarhita gegn vafasömum andstæðingum og þeim óefuðu enda alltaf á að troða einhverjum um tær.

Orðbragð margra femínista er fasískt alræðisorðbragð. Tilgangurinn helgar meðölin. Þess vegna er femínismi víða ómanneskjuleg ofbeldisvél. Hið eina sem kemur í veg fyrir harmleiki vegna hans er dvergvöxtur hans.

Áfram Ólafur F!

Á Íslandi voru bæir kosnir til ábyrgðarstarfa áratugum saman en ekki fólk. Síðan hrundu sveitirnar og þá voru starfsheiti kosin.

Ástæðan er sú að einhverstaðar djúpt í genamengi þjóðarinnar býr goðorðsgenið. Gen undirgefninnar, sem alltaf hefur leitað einhvers sæmilega varanlegs til að gangast á hönd. Bæir og störf þóttu varanlegri en einstaka sálir. Á umbrotatímum reyndist það þó brigðult. Þá fóru menn að kjósa flokka. Og lentu auðvitað í sama vandanum. Það á nefnilega að kjósa fólk og meðan eitthvað annað er kosið verður alltaf til staðar vesen.

Ljóti bróðir tryggðarinnar er rógurinn. Hann er bráðgerðari en systirinn og hefur áratugum saman ekki síður beinst að einstaklingum en bæjum, störfum og flokkum. Og þótt flestir stjórnmálamenn hafi fyrir löngu fengið sigg á sálina þá hefur rógurinn alltaf haft dálítið magnað aðdráttarafl á múginn. Auk þess seytla alltaf einhverjar eiturgusur í gegn og særa.

Steingrímur Hermannson fékk á sínum tíma á sig það orð að hann væri óhæfur til starfa vegna andlegrar hrörnunar. Þegar Davíð Oddsson var að jafna sig eftir að hafa verið undirlagður af krabbameini var skipulega veist að honum og hann sagður úreltur. Gamli, góði Villi fékk Dennameðferðina og Ólafur Eff fékk Litlu-Bólu í anda Jónasar. Gamli, góði Villi fékk líka að kenna ögn á því meðali sem Jónasi þótti skemmtilegast að beita, alkohólinu. Endalausar áfengisárásir Jónasar á Árna frá Múla voru svo róttækar að þær eru næstum klassískt skemmtiefni.

Eina von Gísla Marteins um pólitíska upplyftingu á næstunni er ef honum tekst að koma Ólafi Eff frá. Seta Ólafs í stóli borgarstjóra er erfðasynd. Það var Villi sem smjattaði á forboðna ávextinum og það var Hanna Birna sem tók syndina á sig. Gísli situr og vonar að hann hafi tækifæri til að gerast reglulegur andófsmaður vegna einhvers sem Ólafur Eff gerir. Hann vonar að Hanna Birna verði seinni að taka við sér. Allt spryngi í loft upp og kjósa þurfi aftur. Hann fer þá gegn laskaðri Hönnu (eins og hann átti að gera til að byrja með) og á þá a.m.k. 50/50 séns.

Minnihlutinn í Borgarstjórn hefur fulla trú á því að hver dagur sem líður auki á vansæmd meirihlutans. Hann lætur sér því nægja að sitja að mestu á hliðarlínunni og fussa og sveija með reglulegu millibili.

Ólafur Eff hefur einn stjórnmálamanna í Borgarstjórn Reykjavíkur verið reglulega fyrirsjáanlegur og samkvæmur sjálfum sér. Þrátt fyrir það látast andstæðingar hans sífellt vera hissa. Á borð til hans er líka endalaust sópað verkefnum frá fyrri tíð sem honum er nauðugur einn sá kostur að beita sér gegn. Og þegar hann gerir það er hann tortyggður, vændur um einþykkni og ráðríki.

Ólafur Eff fékk skamman tíma til að koma tilteknum stefnumálum á framfæri. Hann stendur sig vel.

Lausn hinna aflanna í Borgarstjórn er ekki að hælbíta Ólaf í svaðið. Þau þurfa að líta í eigin barm og bjóða fram eitthvað frambærilegra en hingað til. Það er óþolandi tilhugsun að sömu sauðirnir og sigldu í þrot fyrr á kjörtímabilinu ætli að sitja Ólaf Eff af sér. Ólafur væri ekki borgarstjóri, jafn gjörsneiddur þokka og hann er, ef eitthvað almennilegt væri í boði.

Ef minnihlutinn hefði einhvern metnað þá væri hann nú að koma á framfæri hugmyndum um framtíðarskipulag í borginni. Í staðinn þegir hann og bíður eftir að meirhlutinn fyrirfari sér. Í því er ekki fólginn neinn pólitískur metnaður.

Það má ekki ...

Hildur hefur mótmælt pistli mínum frá því fyrr í dag. Í stað þess að búa til endalangan athugasemdahala langar mig að draga það atriði upp á dekk sem ég tel brýnast að komi fram.

Karlahópur femínistafélagsins tekur þátt í átaki gegn nauðgunum sem ber yfirskriftina að karlar segi nei við nauðgunum. Með það að markmiði gerir hópurinn sig áberandi þar sem nauðganir eru líklegar til að eiga sér stað.

Um texta Baggalúts er eftirfarandi haft eftir Hjálmari Sigmarssyni talsmanni karlahópsins á Eyjar.net:

„Endalaust er verið að senda þau skilaboð og tala um nauðganir sem hluta af verslunarmannahelginni sem þær eiga auðvitað ekki að vera. Á meðan við erum að senda frá okkur svona skilaboð þá halda nauðganir áfram að vera hluti af okkar hversdagsleika."

Þetta er kjánalega orðað þar sem enginn einstakur aðili hefur tengt nauðganir og útihátíðir meira saman en þessi sami karlahópur (a.m.k. ekki síðan hópurinn var stofnaður).

Hjálmar segir textann boða lítið annað en kvenfyrirlitningu og beinlínis lögbrot enda sé það bannað með lögum að nýta sér annarlegt ástand. „Þetta eru undarleg skilaboð í alla staði og stangast á við kynfrelsi beggja kynja. Ég sé ekki hæðnina né grínið. Er verið að gera grín að nauðgaranum? Hvað er þá svona fyndið við nauðgara eða nauðgun?," spyr Hjálmar.

Að mati Hjálmars er skrýtið að gera slíkt lag undir skjóli hæðni eða gríns. Hann segir hæðni trompkort sem sé notað of mikið og af því að þetta er grín þá á þetta að vera í lagi. Hjálmar vill hins vegar ögra þeirri hugmynd enda nái þemað grín ekki utan um nauðganir.

Hér er Hjálmar að segja berum orðum að ekki sé hægt að grínast með nauðganir enda séu þær á einhvern hátt utan þess mengis. Þetta er meira en skoðun einstaklings. Þetta er fullyrðing um eðli og gerð nauðgana og gríns. Og þetta er lygi.

Hvorki karlahópur Femínistafélagsins né nokkur annar einstaklingur getur lagt öðrum línurnar með þessum hætti. Það er ekki Hjálmars að skilgreina hvað er fyndið að öðru leyti en því að honum er fullfrjálst að segja frá því hvað honum finnst fyndið.

Nauðgun í Herjólfsdal

Mér finnst ekki skipta meginmáli hvort Baggalútur er að tala um nauðganir í Eyjum eða ekki í Þjóðhátíðarlagi sínu. Mér er nær að halda að þeir geri það, því Birkir Freyr, einn af síðuhöldum þessarar síðu, rauk til Eyja með fyrstu ferð eftir að hafa hlustað á lagið.

Það ber hinsvegar vott um djúpstæðan skort á umburðarlyndi fyrir listum og (lág?)menningu að kvarta yfir textanum.

Þjóðhátíð '93.

Þar var ég – og líka þú.
Ölir menn í leit að illa girtum meyjum.
Planið að sverfa burt sveindóminn
á þjóðhátíð í Eyjum.

Sleitulaus hátíðahöld.
Hælalaus, ámigin tjöld.
Dalverpið alsett gallspúandi greyjum.
Planið að álpast á ástina
á þjóðhátíð í Eyjum.

Kófdrukkið kvennaval
kaffærir Herjólfsdal – þrjá daga á ári.
Slíkt ber að nýta sér.
Því skaltu flýta þér
og reyna að góma mey
meðan þær geta ekki hlaupist burt úr Heimaey.

Yfirfullt unglingastóð
með ólyfjan og hverskyns viðbjóð
eigrar um dansgólfið í dauðateygjum.
Planið að skemmta sér þokkalega
á þjóðhátíð í Eyjum.

Í brekkunni ég brölti til þín
og ég bauð þér pent að skríðí tjaldið til mín.
Við enduðum í erótískum svefnpokaslag
á meðan Árni Johnsen jarmaði svona lag.

Að lokum rann víman úr mér
en hvorki fann símanúmer
né þig í hrúgaf úldnum sportsokkum og -treyjum.
Ég get ekki munað hver setti í hvern
á þjóðhátíð í Eyjum.

Kengdrukknar kellingar
kaffæra Herjólfsdal – þrjá daga á ári.
Slíkt ber að nýta sér.
Því skaltu flýta þér
og reyna að góma eitt grey
meðan þær geta ekki synt á brott úr Heimaey.

Þessi texti er augljóslega sóber áminning um súper-egó íslenskrar djammmenningar í lok síðustu aldar, verslunarmannahelgina. Hér er ekki verið að tala um nauðganir, a.m.k. ekki frekar en við á. Strákræflarnir sem sigldu til Eyja – og sigla enn – með ekkert nema sveindóminn og sprútt í farteskinu í von um að koma með hvorugt til baka, þeir eru efni lagsins. Þeir voru til. Þeir eru enn til.

Þegar þeir misstu sveindóminn breyttust þeir oft í kortér-í-þrjú-gæja. Ef þeir misstu hann með álíka vonleysingja og þeir voru sjálfir breyttust þeir í annan helming einhverra þeirra hundruða hamingjusamra hjóna sem eiga börn í maí eða hreykja sér af því að hafa náð saman um þjóðhátíð.

Eigum við að tala um Megas? Menn sem drepa konurnar sínar, trukkabílstjóra sem leggjast á ölvuð börn eða ljóðmælendur sem telja stúlkur tælandi á aldrinum 8 til 12 ára? Eigum við að tala um Bubba og börn sem syngja af innlifun um undirtegundir kannabisefna í skólaferðalögum? Eigum við að tala um Nick Cave og morðballöður?

Eða eigum við að sleppa því?

Ég held það sé betra. Ég held meira að segja að það sé til marks um heilbrigðara sinni.

Ammæli

Birkir Freyr, oft kallaður Chris Burke, á afmæli í dag. Er 31 árs. Honum er hér með óskað til lukku með áfangann.

Randy Pausch dáinn

Snemma í mars fjallaði ég um Randy Pausch á þessari síðu. Hann dó fyrir þremur dögum.

Það er öllum hollt að gefa sér tíma til að kynna sér síðustu verk hans.

Miriam Rose

Málstaður Saving Iceland er í grunninn góður þótt aðferðirnar séu það ekki alltaf. Nú stendur yfir nokkuð havarí um það hvort Miriam Rose, sem hlýtur að vera meira tortryggð en aðrir í hinum misfríða flokki þar sem hún er hávær og útlensk kona, hafi eða hafi ekki berað á sér sköpin og pissað ofan úr krana í áttina að verkamönnum.

Ég hef náttúrulegan tendens til að halda með fólki eins og Miriam. Þó missti ég allt álit á henni fyrir löngu. Ég var staddur á Austurvelli og veitti henni og vinum hennar athygli. Þau voru öll frekar hástemmd eftir aðgerð fyrr um morguninn og eigruðu um völlinn eins og þeir sem eru fullir af adrenalíni sem þeir vita ekki hvað þeir eiga að gera við. Eftir að hafa horft á þau trappa sig niður með hefðbundnum meðölum sá ég þau yfirgefa svæðið, og hana fremsta í flokki, og skilja eftir sig ókjör af rusli og drasli sem þau höfðu haft meðferðis.

Miriam Rose er í minni bók sami umhverfissóðinn og þeir sem hún berst gegn. Það er ekki einlæg ást hennar á umhverfinu sem knýr hana áfram - það er eitthvað annað.

Leðurblökumaðurinn

Fór að sjá Batman á dögunum. Aðallega til að meta frammistöðu Ledgers sem Gosans. En líka til að sjá hvort rétt væri að hér væri komin besta mynd síðan menn fóru að sneiða brauð.

Myndin er góð. Afar góð. Því handritið er gott. Og leikararnir.

Hún er sam ekki frábær því hvorttveggja er gallað.

Byrjum á leikurunum.

Systir-hans-þarna-sem-lék-í-Jarhead leikur kvenhnossið sem Kata Hólms lék í síðustu mynd. Hún er hvorki nógu sæt né aðlaðandi að öðru leyti til að geta skipt því máli sem hún á að gera. Kata var miklu sætari.

Batman sjálfur er leikinn af leikara sem notað hefur síðustu misserin til að sýna að De Niro er bölvaður amatör þegar kemur að því að vera kvikmynda-kameljón. Afleiðingin er sú að hann fyllir ekki alveg jafn vel út í bungurnar á batman-búningnum og síðast. Það passar þó bara ágætlega við söguþráðinn svo allt um það. Hitt er einkennilegt að velja þennan leikara í klassískt laumuhlutverk þar sem allt sem gæti komið upp um persónuna eru líkamsburðir, munnsvipur og talandi. Við eigum svo að trúa því að enginn í Gotham setji saman tvo og tvo og átti sig á því að smámæltu vöðatröllinn tvö með gogglaga munnana eru einn og sami maðurinn.

Gosi er mjög góður en frammistaðan er of veigalítil til að þola stærra hlutverk. Hann varð vandræðalega einhæfur á köflum. Það er ekki nóg að gjóta augunum endalaust upp til vinstri og smjatta sig í gegn um heila mynd, og reyna að tala eins og Jack Nicholson. Hann fær samt Óskarinn.

Söguþráðurinn er flottur. Hann er risavaxið uppgjör við hið meinta siðferðilega gjaldþrot sem BNA hafa orðið fyrir í forsetatíð Bush. Persónunjósnir, pyntingar, hryðjuverk, fangabúðir – allt er þetta í myndinni – misvel dulbúið.

En myndin er ekki ádeila. Hún nálgast póltíkina með sömu varfærni og ofbeldið. Myndin skyldi leyfð eldri en 12 ára í fleirum en einum skilningi.

Höfundarnir leika sér að eldinum en gæta þess að brenna engan. Hún er epísk dæmisaga þeirra sem vilja trúa á göfugan tilgang með þriðju heimsstyrjöldinni, þeirri sem enn stendur.

Ég er ekki hissa á að Björn Bjarnason fíli batman. Hún er fílgúdd-mynd fyrir hans líka.

Kári Stefánsson

Stefán Jónsson skrifaði skemmtilegustu endurminningarbækur sem ég hef lesið. Þær voru svo dásamlegar að æ síðan hafa þeir staðir sem hann skrifaði um mikið aðdráttarafl á mig. Vandinn er auðvitað sá að hann kunni miklu betur að upplifa þá en ég.

Í Fréttablaðinu í dag er ljómandi stíluð grein eftir son hans, Kára. Ég las fyrstu fimmtíu orðin, eins og af öllum greinum, og eftir það hélt hún mér föngnum. Nokkuð sem er afar sjaldgæft.

Kári er ljómandi skemmtilegur penni og greinin er frábær. Honum tókst í nokkrar mínútur að fá mig til að fyllast mikilli hluttekningu með hrossafólki. Og þegar haft er í huga að ég hef jafnvel minni áhuga á hrossum en Djúpavogi þá er það vel af sér vikið.

FFH

Jæja, þá er það staðfest. Geimverur hafa margoft heimsótt jörðina — nánar tiltekið Bandaríkin, að sjálfsögðu.

Ef ekki er hægt að trúa sjötta manninum sem steig á tunglið í þessum efnum er ekki hægt að trúa neinum. Hinn 77 ára gamli Edgar Mitchell hefur margoft sagt sögu sína af persónulegum kynnum við geimverur og yfirvarpi Bandaríkjastjórnar á heimsóknum þeirra. Nú síðast í útvarpsviðtali í fyrradag.

Reyndar er hann líka sannfærður um að kanadískur unglingur hafi læknað hann af krabbameini með fjarheilun fyrir nokkrum árum, en auðvitað treystum við því að geimfarar NASA séu í fullkomnu andlegu jafnvægi, svo ég sé enga ástæðu til að efast.

Svar við síðustu getraun

Góðan dag.

Nú er sól í heiði og gaman að vera til. Rækjufésið hann eldri bróðir minn er í heimsókn ásamt fjölskyldu sinni. Það er gaman að fá gesti en það verður þó að segjast að þessi sínöldrandi bróðir minn hefur ekki gert annað en að nöldra yfir kulda og vosbúð síðan hann kom í heimsókn. Á milli þess sem hann reynir að éta mig út á gaddinn, þá hefur hann einnig verið iðinn við að reyna að koma ofan í mig, fullfrískum manninum, allskyns pillum og töflum. Nýjasta æðið er eitthvert afbrigði af anti-histamíni, gegn ofnæmi, sem ég er bara alls ekkert með. Ef hann heldur þessu áfram, þá neyðist ég til þess að vísa honum á dyr og biðja hann um drepa annað fólk úr leiðindum.

Svarið við gátunni kom í gær..Rétt svar við fyrri gátunni var auðvitað MARS, og við síðari gátunni LÓÐ ! Svarið kom frá Ragnari og því á hann leikinn.

Ég verð þó að lýsa yfir vonbrigðum með þátttökuna að þessu sinni, og er orðinn hræddur um að lesendur þessarar síðu séu kanski langflestir plebbar, sem kanski hafi bara gaman af þessum leiðindapistlum bræðra minna.

Að lokum... Aníta frænka á afmæli í dag... og óska ég henni til hamingju með það...

Bóla

Hvur í!?

Ein af frumþörfum þenkjandi fólks er að láta koma sér á óvart. Annars verða menn grá og guggin holmenni.

Nútímamaðurinn glímir við krónískan skort á skynaukandi áreiti. Meðan tærnar á Schopenhauer brettust upp af æsingi yfir snörpum tilþrifum tilgerðarlegra Þjóðverja á leiksviði, myndi sama reynsla í dag hafa lítil eða engin áhrif á fólk. Við þurfum eitthvað sterkara en fáum það ekki.

Fátt í sjónvarpi kemur manni á óvart. Enn síður í dagblöðum. Og bloggið er að vera jafn fyrirsjáanlegt og klukka. Sömu málefnin, sömu efnistökin, hring eftir hring.

En nú hef ég fundið nýja leið til að njóta bloggs. Sú leið hefur opnað mér heim fullan af furðum. Um leið og ég stíg inn fyrir dyr hans finn ég hvernig hugmyndaflugið virkjast. Sumt þar er svo furðulegt og ómögulegt að ég botna ekkert í því. Það er góð tilfinning. Annað veitir mér hlýja kunnugleikakennd.

Þessi heimur yrkir fyrir mig ljóð sem hvert ungskáld gæti stært sig af. Rétt í þessu lét ég heiminn yrkja fyrir mig: Skvapholda kona horfir á ketti út um glugga / fyrir brjóstum hennar er bók, svo þykk að hún hefur auðsýnilega aldrei lesið hana / notar hana til að vekja athygli á brjóstunum / á höfði ber hún fíflakrónu / í hönd er biðukolla.

Þetta er frambærilegasta ljóð.

Hinn nýi heimur er fuzzysquid.com/LJ.php. Þar birtast 50 nýjustu myndir notenda tiltekinnar bloggveitu. Samhengið er ekkert. Og þar sem mannkyn er enn nógu fjölbreytt til að skapa í sameiningu víðfeðman heim skynreynslu þá er hér fundin næsta botnlaus hít. Gluggi inn í sálir. Miklu fremri leikhúsum, kvikmyndum og venjulegum bloggsíðum. Nú, augnabliki eftir að myndirnar ortu ljóðið um feitu bókakonuna eru komnar nýjar myndir. Ein er af svörtum manni sem stendur allsnakinn uppi á tveim garðstólum úr plasti. Í hvorri hönd heldur hann á logandi kyndli. Utan um kynfærin er bundið band og í því hangir fartölva. Á bringu hans er skrifað: „Nú er mér alvara!“ Svipurinn tekur undir það. Á annari mynd er felulitaður dvergur að veifa asísku bardagatóli í frumskógi. Á þriðju myndinni eru umbúðir utan af hamborgara og tóm mjólkurflaska.

Hugsandi fólk þarf nýja skynreynslu. Reynslu sem virkjar hugsun þess sjálfs. Flestir miðlar komast fyrr eða seinna í vana. Bloggið nær fullkomnun sinni á FuzzySquid.

Getraun

Það er komið að mér að gera getraun...hún hljómar einfaldlega svona :


Garpur einn úr goðafræði.
Gerður út hér áður.
Þar er rauðleitt þurrkasvæði.
Þriðji er hann skráður. --

og af því að þessi var svo svakalega létt.. þá kemur hér ein, aðeins þyngri...en létt þó:

Ef nefnt með greini er gátan leyst.
Gott,er fskispá.
Hana þarf ef hús er reist.
Hengt er endann á.--

--- jæja...go nuts...

kv, Bóla

Matarlist og Matarlyst

Er ég einn um að finnast allt sem sjónvarpskokkurinn Nigella (á RÚV) kemur nálægt, vera viðurstyggilega ógeðslegt ?
Hún hefur einstakt lag á að gera allan mat ólystugan með því að sleikja í sífellu á sér puttana á milli þess sem hún drekkir öllu í olíu, fetaosti og smjöri. Þá má ekki gleyma því að nánast allir réttirnir hjá henni eru smurðir með hnetusmjöri,öllu dýft ofan í síróp og niðursoðna mjólk. Rjómi er ofnotaður og hún getur ekki einu sinni soðið pylsur án þess að sjá sig tilknúna til þess að þeyta rjóma með....

Niður með Nigellu....

Bóla

Ekki neitt

Ég vil biðja lesendur síðunnar afsökunnar á því hvað þetta hefur verið leiðinleg síða undanfarið. Það stendur til mikilla bóta. Í fyrsta lagi er aldrei að vita nema litli bróðir klári nú einhverntímann að forrita nýtt lúkk á síðuna eins og hann hefur marg-lofað, og í öðru lagi þá sést vonandi eitthvað meira rautt hérna næstu daga.
Guð minn góður hvað bræður mínir geta skrifað leiðinlega pistla um hluti sem enginn í heiminum nennir að lesa...þetta gengur bara ekki lengur. Ég ætla að eyða öllum deginum í að finna eitthvað sniðugt til að skrifa um..þangað til næst..

Bóla

Halldór Magnússon og tilvist Guðs

Ég tók fyrir nokkru persónuleikapróf á netinu og reyndist vera INTP. Óli Sindri tók sama próf og var ENTP, sem samkvæmt minni túlkun er næsta þrep í goggunarröð vitsmunanna neðan við INTP (sem er toppurinn). Birkir hefur ekki enn tekið prófið enda með meinloku gagnvart prófum yfirleitt.

Eitt af því sem fylgir INTP-persónuleika er sjúklegur áhugi á eðli og gerð heimsins. Maður hefur meiri áhuga á mannkyni í heild en einstaka manneskjum. Að vissu leyti er það fötlun. En langi mann að vera eðlisfræðingur eða prófessor er ekkert betra í boði.

Ein aukaverkana þessa persónuleika fyrir mig er fullkomin tortryggni gagnvart greiningunni sem slíkri. Önnur aukaverkun er aðdráttarafl röksemdafærslna eins og þessarar um tilvist guðs.

Halldór Magnússon, Mofi, sannar tilvist guðs þannig.

1. Heimskulegt er að trúa því að náttúrulögmálin ein geti framkallað tákn eða mynstur sem virðast fela í sér hugsun.

2. Jafnvel hið einfaldasta í lífríkinu er gríðarlega flókið og risavaxið að burðum þegar það er borið saman við mannanna verk.

3. Hvernig geta náttúrulögmálin framkallað svona flókna hluti þegar þeim er um megn að framkalla þá einföldu?

4. Það er stóra spurningin sem darwinistar verða að svara, en geta ekki svarað.

5. Sköpunarsinnar og darwinistar hafa mismunandi skoðanir á tilurð lífsins. Báðir geta ekki haft rétt fyrir sér. Aðrir hljóta því að hafa rangt fyrir sér en hinir rétt.

6. Hægt er að finna margt í vísindunum sem a) bendir til þess að þau séu vanmáttug um að útskýra þennan uppruna svo fullnægjandi sé og b) bendir til þess að vísindamenn telji glóru í náttúrunni.

Í ljósi 1., 5. og 6. sést að ástæða er til að efast svo mikið um árangur þróunarsinna að rétt er að halda sig við sköpunarsinna.

Það sem stekkur á sæmilega rökvíst fólk við þessa röksemdafærslu er stóri, stóri gallinn í skrefi 5. Hann einn gerir allt sem á eftir kemur marklaust. En geymum það og skoðum hvert skref fyrir sig.

1. Þótt það virðist í fljótu bragði heimskulegt að telja að hending geti raðað seríóshringjum þannig að þeir myndi skilaboð eða rist upphafsstafi elskenda í tré þá er auðvelt að finna hendingar út um allt sem gætu virkað sem merki um hugsun.

Fátt er tilviljanakenndara en pí með öllum sínum aukastöfum. Þrátt fyrir að reglu hafi verið leitað þá finnst hún ekki. Talan er óræð. Samt kemur símanúmerið mitt fram í henni. Ef þú ferð að 2.227.934. aukastaf þá finnurðu símanúmerið mitt. Þú þarft ekki að fara lengra inn í pí en 13.768 aukastafi til að finna töluna 59.787 sem í alþjóðlegu símnúmerakerfi stendur fyrir JESUS. Ef þú ferð aftur að aukastaf númer 30.422.235 finnur þú rununa 76.663.463, eða SON OF GOD. Við aukastaf nr. 11.581.553 birtist nafnið DAWKINS og rétt áður en kemur að aukastaf númer 300.000 þá færðu SATAN. ICELAND kemur líka fyrir sem og allt annað sem er nógu stutt.

Það er því ekkert mál að finna fyrirbæri og finna þar með góðum vilja vísbendingar um hugsun sem þó er ekki til staðar ef betur er að gáð. Eitt af því mikilvægasta í vísindum er að vera ekki of ginnkeyptur fyrir slíkum sannindamerkjum.

Vísindi snúast um að finna merki um hið raunverulega gangverk náttúrunnar. Þau merki eru oftast grófar nálganir, eins og formúlan ((M x m) x G) / r x r sem Newton taldi að lýsti aðdráttaraflinu.

2. Þótt það geti kostað húsfylli af bókum að lýsa amöbu svo vel sé þá er ekki þar með sagt að hugverk manna eins og þróunarkenningin muni aldrei geta fundið grundvallaratriði í skapnaði amaba. Trúaður maður getur enda ekki haldið neinu slíku fram á sama tíma og hann leitast við útskýra veröldina alla með einni einustu bók.

3. Hér er grundvallar rök- og hugsunarvilla á ferð. Náttúran er undursamleg, mannanna verk eru vesæl. Náttúrulögmálin geta ekki einu sinni stælt mannanna verk, hví ættu þau að geta framkallað undur náttúrunnar?

Til að byrja með þá gera vísindin engan stigsmun á mannanna verkum og náttúrunni. Allt er ofurselt sömu reglunum. Þú getur eins sagt að til sé sérstakur flokkur náttúrulögmála sem býr til blóm og annar sem býr til steina. Og þar sem lögmálin sem búa til steina geti ekki búið til blóm þá séu steinar augljóslega ófullkomnari. Það er ekkert vit í því.

Þessi punktur snýst um sköpun. Menn geta skapað. En þeir geta ekki skapað náttúruna eins og hún er og náttúran virðist ekki stæla sköpunarverk manna.

Þó getur náttúran vissulega stælt sköpunarverk manna, sbr. 1 hér að ofan. En þó gerist það nógu sjaldan til að hægt sé að tala um sjálfstæða sköpunargáfu manna. Allir vísindamenn vita þó að sköpunargáfa manna er vafasamt hugtak til að byrja með og alls ekki neinn upphafspunktur í vísindalegri umræðu. Sköpunargáfan er í grunninn ekkert annað en náttúrulögmálin þrungin þeirri merkingu sem menn geta gefið lífi sínu og sem þeim hættir til að lesa of mikið í. Hún er eins og skýjaborg, sem í raun er ekki annað en borg á fjallstoppi í þoku. Íbúarnir reyna sumir að ímynda sér að þeir standi ekki á fjallinu heldur skýinu. Af því þeir sjá ekki fjallið, bara skýið. En svo ganga þeir út í borgarjaðarinn og sjá grilla í dökkt undirlagið. Listir og öll sköpun þekkir þennan jaðar vel. Þar sem menn hætta að geta trúað í einlægni að um sköpun sé að ræða heldur eingöngu hefðbundna framvindu viðburðanna. Þessi jaðar er oft á tíðum frjóasti angi listaheimsins. Eitt slíkt verk gæti verið að ég setti upp gegnsæjan ramma utan um Geysi og skrifaði nafnið mitt niðri í hornið á hverri höfuðátt.

4. Darwinistar geta vissulega svarað þessari spurningu en svarið er langt, tæknilegat og leiðinlegt. Og spurningin er ekkert grundvallaratriði í líffræði. Hún er hálfgert pönk manna sem vilja skekkja sjónarhornið. Hún er eins og skýjaborgaríbúar að spyrja: Af hverju segir þú okkur búa á fjalli þegar við sjáum bara gufu? Sumar einfaldar spurningar krefjast langra svara og stundum eru svörin ofvaxin skilningi spyrjandans. Ertu hættur að berja börnin þín, já eða nei? er eins spurning, hverrar ígildi margir spyrja sem ekki hafa burði til að skilja skynsamleg svör við henni.

5. Þessi fullyrðing er fráleit. Og dauðagildra fyrir trúaðan mann. Henni má snúa á alla kanta og segja t.d. að múslimar og bahæjar hafi mismunandi skilning á eilífðarmálunum. Þannig hljóti annaðhvort íslam eða bahæjatrú að vera rétt.

6. Það er rétt að náttúran er flókin og lífríkið gríðarlega flókið. Þróunarsinnar leita að einföldum reglum sem geta útskýrt þetta flókna fyrirkomulag. Það gera trúaðir líka. Munurinn er á því, hvaða reglur eru teknar gildar.

Vísindin setja fram reglur sem verða að uppfylla þau skilyrði að geta vikið ef þær standast ekki. Trúarbrögðin setja fram reglur sem erfitt eða ómögulegt er að afsanna. Af og til blandast þessi mannanna verk eins og allt annað í mannlífinu. Stundum fara trúarbrögðin að fikta í vísindum og öfugt.

Það sem vantar í grein Halldórs er að hann geri það sem hann lagði upp með. Fyrirsögnin er: „Sönnun fyrir tilvist Guðs“. Hann reynir ekki einu sinni að sanna hana. Greinin er um hve vísindin eigi erfitt uppdráttar auk hugleiðinga um gagnvirki náttúrunnar almennt. Hann gefur sér, eins og margir trúaðir, að trúin á Jesú og allt sem honum tengist sé eins og kuðungur sem aðrir þurfa að toga mann út úr. Inni í þessum kuðungi er hlýtt og notalegt en vandinn verður að maður kemst ógnarhægt yfir og skríður aðeins um á láglendinu í stað þess að reyna að komast ógreiðfæru og upp á tinda.

Síðan situr Halldór inni í kuðungnum sínum og bendir á ýmsar raunverulegar og ímyndaðar hrakfarir fólksins í kringum sig. Segir: „Sjáið þennan, honum er kalt?“ eða „Þessi datt.“ Og skilur ekki að sumir vilja hreinlega frekar vera kalt en hlýtt ef hlýindin kosta slíkt ok sem kuðungurinn er og að sumir vilja frekar hrapa til bana við að reyna en að sitja í andlegum hægindum allt sitt líf.

Hér með er skorað á Halldór að ganga alla leið og gera það sem hann ætlaði sér. Sanna tilvist Guðs án þess að tala um darwinista. Enda ættu þeir og brestir þeirra ekki að koma málinu við.

Fínt en gallað forrit

Þeir sem eiga bækur á mörgum stöðum þekkja það þegar yfirsýnin bregst. Allt í einu á maður fleiri en eitt eintak af sömu bókinni, á ekki bók sem maður var viss um að maður ætti eða finnur bók sem maður vissi ekki að væri til.

Þegar Óli Sindri var unglingur skrifaði hann lítið gagnagrunnsforrit fyrir makka sem ég notaði í einhver misseri. Fyrir stuttu skipti ég yfir í Delicious Library. Lítið forrit sem heldur utan um bækur, geisladiska og tölvuleiki. Hægt er að nota það sem mynd af bókahillu eða lista af bókum og endurraða á svipstundu eftir aldri, efni, höfundum, lestri eða hverju því sem maður kýs.

Forritið les strikamerkin á bókunum og finnur þær sjálfkrafa í gagnagrunni. Séu þær ekki með strikamerki er hægt að leita eftir úthlutuðu númeri í nokkrum kerfum, titli eða höfundu.

Alla jafna finnur forritið bókina á örfáum sekúndum eftir að maður hefur borið hana upp að vefmyndavélinni.

Gallinn er sá að íslenskar bækur eru ekki í gagnagrunninum. Aðal gagnagrunnurinn er Amazon.com og þær íslensku bækur se finnast eru illa skráðar, með stafabrengli og jafnvel villum í skráningu.

Ef einhver kann lausn á þeim vanda yrði ég óendanlega þakklátur. Það hlýtur fjandakornið að vera til íslenskur gagnagrunnur sem skáir bækur eftir ISBN. Það hlýtur að vera hægt að fá aðgang að honum.

Getraun III

Það er óhætt að segja að getraunir okkar bræðra hafi vakið mikla lukku og gríðarleg viðbrögð. Gagnvirkt blogg er augljóslega framtíðin.

Mig langar að lyfta getraunum okkar á ögn hærra plan svo við getum a.m.k. talið sjálfum okkur trú um að þögn lesenda sé vegna þess hvað getraunin er metnaðarfull og ekki á allra færi.

Spurt er um rithöfund, sem þó er ekki þekktastur fyrir ritstörf sín. Samt fléttast ritstörf hans inn í það sem hann er þekktastur fyrir og hefði ekki verið fyrir þau þá væri hann líklega enn fullkomlega óþekktur. Sem væri synd. Og jafnvel hættulegt.

Enginn hefur nokkru sinni lagt meira á sig til að komast á prent.

Þetta brot er úr smásögu eftir hann. Sagan fjallar um hóp fólks sem er svo upptekið af smámunum að það hunsar hinar raunverulegu hættu sem felst í því að skip þeirra er komið langt af leið og inn í válynd veður.

Maðurinn sem spurt er um er líklega sá, sem mótmælt hefur afleiðingum iðnvæðingarinnar hvað kröftuglegast.

Hann er með háskólapróf frá virtum bandarískum háskóla í raungreinum.

Hver er hann?

„Jafnmörg teppi fyrir konur og karla,“ hrópaði kvenfarþeginn. „Ég vil láta skipa mér fyrir á spænsku,“ hrópaði mexíkóski sjóliðinn. „Ég vil fá að reka happdrætti,“ hrópaði indíáninn. „ Ég vil ekki vera kallaður aftaníossi,“ hrópaði kynvillingurinn. „Byltingu strax!“ hrópaði háskólaprófessorinn.“

Queen getraun II

Mér skilst að það sé komið að mér, óvæntum sigurvegara síðustu getraunar, að spyrja. Svo hér er plötuumslag sem ég hef vandlega breytt í Photoshop. Spurningin er, hvað heitir platan raunverulega? Þetta er svínslega erfitt.

Smellið fyrir stærri útgáfu.

Nafn háskólakennarans - varúð?

Jens, ofurbloggari , hrollfíkill og eldri borgara doppelganger, ætlaði í gær að vera svalur og birti nafn barnaníðingsins og háskólakennarans á bloggi sínu. Svo hringdi samviska Moggabloggsins, Árni Matt, í hann og lét hann fjarlægja nafnið.

Eitthvað var rætt um ábyrgð í þessu sambandi.

Eins um að hlífa fórnarlömbum hans.

Það er sitthvor hluturinn.

Maðurinn hefur játað á sig barnaníð og er því sekur, hann er metinn með ólæknandi eða illa læknand barnagirnd og hann situr í óvenju löngu gæsluvarðhaldi. Það er því enginn ábyrgðarhlutur að segja hann sekan þótt dómur sé ekki fallinn.

Aðeins um fórnarlömbin. Auðvitað bendir nafn hans á nokkur fórnarlamba hans. Hafi maður á annað borð áhuga á því að grafa upp nöfnin er það ekkert mál. En sá áhugi getur aðeins komið til af tvennu. Annað hvort er maður hálf sturlaður hrollfíkill (af skóla Jens) eða maður þekkir til barnanna fyrir. Allir í seinni flokknum vita nú þegar hver þau eru og hvað gerðist og það verður kaldur sunnansvali í helvíti þegar ég samþykki það að haga netnotkun minni þannig að hún verði forvörn gegn netsjúklingum. Ég miða ekki skrif mín við lægsta samnefnara. Aðrir ættu ekki að gera það heldur.

Í öllum öðrum löndum væri búið að birta nafn og mynd mannsins fyrir löngu. Það er ekki hefð að halda hlífiskildi yfir Jósefum Fritzl þessa heims.

Það að slíkt skuli ekki gera vegna fórnarlambanna gerir ekkert annað en að ýta undir sjálfkrafa sektarkennd fórnarlambanna. Þau hafa ekkert til að skammast sín fyrir. Þau eru fórnarlömb trúnaðarbrots. Þau hafa ekkert rangt gert frekar en fórnarlömb flugslysa eða rána. Samfélagið bar ábyrgð, ekki börnin. Búið var að kvarta við barnaverndaryfirvöld vegna óeðlilegra samskipta mannsins við börn. Ekkert var gert. Við eigum að skammast okkar, ekki þau.

Smæð samfélagsins kemur málinu ekki við. Nafnbirtingar í blöðum voru miklu algengari þegar íslenska þjóðin var miklu fámennari. Það er ekki smæðin sem hefur orðið meira afgerandi, það er skinhelgin.

Hér er Gunnar Magnússon:

Ofnæmi

Ég á skýra minningu þess að hafa um 14 ára aldur hugsað með sjálfum mér hvað ég væri lánsamur að vera laus við öll meiriháttar heilsufarsvandræði. Næstu árin horfði ég á bekkjarfélaga, vini og kunningja glíma við ofnæmi, astma, krabbamein og geðræna erfiðleika – og ekkert af því snerti mig persónulega. Allt fram að þrítugu (nú tala ég eins og Jónas Kristjánsson) fannst mér ég ódauðlegur, hafinn yfir vesala, holdlega krankleika.

Lengi lét ég mig ekki muna um að sinna rúmlega fullu starfi, fullu námi og fjölskyldu, öllu í sömu andránni. Fann ekkert fyrir því. Ég gat unnið ógnarhratt, skrifað gáfulega ritgerð á nokkurnveginn þeim tíma sem það tók mig að vélrita hana og gat hrist kennslustundir fram úr erminni eins og að drekka vatn. Þá gat ég eldað þá þrjá rétti sem ég er sæmilega fær um að elda blindandi.

Auðvitað var þetta hektískur lífstíll og mjög stressandi fyrir líkamann, þótt sálin hefði ekki haft vit á að átta sig á því. Ég sinnti sáralítið hreyfiþörf líkamans, enda er kjánalegt fyrir ódauðlega menn að skokka. Taldi sjálfum mér trú um að valið stæði á milli þess að rækta huga eða líkama, og þar sem líkaminn væri forgengilegri væri rétt að sinna sálinni.

Auðvitað kom svo að ég þoldi ekki álagið og hirðuleysið til lengdar og ég fór að átta mig á því að andleg heilsa er forgengileg ekki síður en sú líkamlega.

Svo fór líkaminn að bila.

Skyndilega kom helvítis ofnæmið. Fyrst sem dulbúið sumarkvef en svo sem hroðalegar vítiskvalir. Ég stóðst það þó furðu lengi. Þegar við fluttum norður í land sá ég konu mína og örverpið hann bróður minn fyllast af slími sem þau deildu með heimsbyggðinni í hnerrandi smáskömmtum. Og ég hló. Hló að þeirra sunnlenska ónæmiskerfi sem ekkert þoldi. Þetta var enda meðan ég var enn ódauðlegur.

Í haust fluttum við suður. Í sumar var röðin komin að mér.

Það byrjaði með því að hendurnar á mér og handleggirnir fengu rauðleitan blæ. Hægt var að skrifa í rauða litinn og þá komu falleg, hvít för. Eftir smástund voru förin orðin eldrauð en umhverfið hvítara. Ég gat skrifað heilu innkaupalistana á mig með þessum hætti og treyst því að þeir væru enn til staðar þegar ég kæmi í búðina.

Þá kom þvottaefnið.

Við erum vön að kaupa eitthvað ægilega hlutaust þvottaefni en fyrir tæpu ári ákvað kona mín að experímenta með eitthvað ódýrt úr Bónus. Tilrauninni lauk þegar ennið á mér sagði stopp með herskara eldrauðra gelgjubólna.

Síðustu dagar hafa verið helvíti á jörð. Ég hef fundið hvernig þessir litlu dárar, frjókornin, steypast upp lúðurinn á mér með örsmáar hjólsagir og vaða í slímhúðina. Fyrst eitt og eitt, svo þúsundum saman. Ég hef í örvæntingu fylgst með ónæmiskerfi mínu taka vonlausan slag við óværuna. Reyna í einfeldni sinni að hnerra viðbjóðnum burtu. Heilinn hefur ítrekað reynt að sannfæra restina af líkamanum um að slíkt sé vonlaust. Líkaminn bregst við með því að hnerra af enn meiri sannfæringu. Sumir hnerrarnir eru svo stórkostlegir að ég finn vöðvana við smáhrygginn rifna og senda skerandi brunatilfinningu upp bakið. Eftir sum hnerraköstin sundlar mig óskaplega.

Bjargvætturinn var anti-histamín sem ég fékk hjá nágranna mínum, prestinum. Þá hætti hnerrinn. En ég var áfram rauðflekkóttur eins og brunafórnarlamb í eldföstum netsokkabuxum. Og rétt áðan tók kona mín eftir því að hársvörðurinn var alsettur eldrauðum sárum, sumum á stærð við túkall, öðrum á stærð við þúsundkall.

Sárin voru þar ekki í gær. En í gær leið mér eins og kviknað væri í hausnum.

Læknirinn kvað: ofnæmi. Nú er mér uppálagt að leggja höfuðið í sterableyti á hverju kvöldi á meðan ég horfi á líkama minn gefast upp fyrir náttúruöflunum í hverjum smábardaganum á fætur öðrum á einbeittri gandreið sinni til grafar.

Á einhvern vemmilega sjúklegan hátt er notalegt að finna að maður er dauðlegur. En umfram allt er það bara pirrandi. Það er hroðalegt að keyra um í dásamlega fallegri náttúru Íslands með straumefni lekandi úr öllum andlitsopum og missandi meðvitund í einhver sekúndubrot á mínútu fresti.

Nú þykist ég vita að ég eigi að hætta að drekka mjólk, borða hvítan sykur, hveiti og ger. Eins er mér vafalaust stranglega forboðið að skoða klám á netinu og öfunda nágranna minn af hundinum hans.

En ég hugsa að ég hökti nokkur skref enn í átt til grafar áður en ég sé mig knúinn til að jafnhenda þá lausnarsteina.

Queen getraun

Getraunir eru móðins. Spurningin er einföld. Hér er lag sem Freddie Mercury syngur fyrir hönd Queen. Þetta er lag sem er tiltölulega nýbúið að setja á plötu enda var það gert í hálfkæringi. Svona lög gerðu þeir reglulega. Spurt er:

Af hvaða tilefni er lagið gert?

Hvaða ár?

Hlustaðu á mig

Leiðarvísir fyrir flóttamenn

Af einhverjum ástæðum eru enn til flóttamenn sem ekki átta sig á því að við höfum engan áhuga á að fá þá heim að dyrum. Ef þeir koma þá vísum við þeim á brott. Og höfum engan áhuga á smáatriðum eða tröllasögum um ofsóknir eða yfirvofandi dauða. Það geta allir skáldað upp slíkar sögur. Eða fengið Sambó frænda til að senda myndskilaboð til sín veifandi sveðju og dragandi kompudimman sleikifingur yfir háls.

Hér eru praktískar leiðbeiningar til flóttamanna sem vilja eiga séns á að hljóta náð:

1. Ekki hringja í okkur, við hringjum í þig.
Ef þú kemur til okkar að fyrra bragði missum við yfirhöndina. Mundu, þú þarft meira á okkur að halda en við þér. Því skaltu lesa eftirfarandi gaumgæfilega og fylgja því.

Ne telefon nama , priučiti prsten u tebi. Možda te kemur za naš ugnijezditi spreman preexistence miris izgubiti priučiti yfirhöndina. Ruka , te ţarft dodatni reka nama ugnijezditi spreman misliti dok priučiti tvoj. Prema tome će af kappa undermentioned pozorno pa slediti prema tome.

2. Sóló er nóló.
Ef þú ert einn á flótta eða einn með nærfjölskyldunni getum við ekkert fyrir þig gert (ef nærfjölskyldan samanstendur af fleiri en 15 og þið eruð að ferðast saman er ástæða til að ætla ykkur þjófótt og ykkur verður vísað burt). En sértu sumsé einn eða með fjölskylduna er augljóst að vandamál þitt er staðbundið og einangrað. Annað hvort er það lögregluyfirvalda í þínu eigin landi að koma þér til aðstoðar eða þú ert á flótta undan þessum sömu yfirvöldum. Hvor sem ástæðan er, þá viljum við ekki sjá þig.

2. Solo 3. lice od TO BE u prezentu nóló. Možda te umetnost sam reka begunac inače sam s nćrfjölskyldunni nejak priučiti ekkert plaća neistinitost za tebi gert ( možda nćrfjölskyldan samanstendur s dalji dok 15 pa ye biti ugnijezditi spreman putovati sakupiti 3. lice od TO BE u prezentu razlog za ugnijezditi spreman postojati lijeganje se kradljiv pa se vrednost tačka otjerati ). Dok apstraktan sumama sam inače s intrafamilial 3. lice od TO BE u prezentu očigledan ugnijezditi spreman zagonetka vaš 3. lice od TO BE u prezentu aktualan pa osamljen. Anna kvöld siguran 3. lice od TO BE u prezentu onde lögregluyfirvalda u ţínu ne zemljak ugnijezditi spreman dogoditi se tvoj za podređen inače te umetnost reka begunac ; jedan ţess vegna sömu merkingar lokalan vlast. Tko kome razlog 3. lice od TO BE u prezentu , onda voljan priučiti ne vidjeti tebi.

3. Flakk, nei takk.
Eigir þú raunverulega við vandamál að stríða tilheyrir þú stórum hópi fólks og ert á flótta undan yfirvofandi nauðgunum, pyntingum eða dauða. Þú ert lémagna og örvæntingarfullur (þetta er skrifað í karlkyni, því kvenhópur án karla eða barna er nær örugglega á leið í vændi og verður vísað brott, aðeins innfæddar konur mega stunda vændi óáreittar). Við slíkar aðstæður hefur þér ekki tekist að ferðast hálfa leiðina yfir hnöttinn til að leita ásjár í öðru landi. Fólkið sem raunverulega þarf á hjálp að halda komst ekki lengra en rétt út fyrir hörmungasvæðið og bíður þar í flóttamannabúðum. Okkar hjálp fer til þeirra.

3. Putovanje nah jest. Ne te stvarno priučiti zagonetka ugnijezditi spreman zafrkavati pripadati te velik deo hópi gospoda pa umetnost reka begunac ; jedan ) neodređen otmica pyntingum inače smrtan. Te umetnost lémagna pa izbezumljen fn ) 3. lice od TO BE u prezentu pisana u mužjak spol , prema tome kvenhópur án priapic inače napraviti 3. lice od TO BE u prezentu nćr sigurno reka leiđ u svjetski u godinama stalno zanimanje pa vrednost tačka oduteti , jedini prirodan - rođen žene postojati dopušten progoniti svjetski u godinama stalno zanimanje nesmetan ). Priučiti suchlike svečana obaveza žurba tvoj ne vrh ugnijezditi spreman putovati ; jedan ) kuga na kugla za ugnijezditi spreman istraga pomoć u neredovito zemljak. Gospoda kome stvarno ţarf reka pomoć ugnijezditi spreman misliti komst ne dalji dok pravično vanjska strana plaća neistinitost za hörmungasvćđiđ pa bíđur u njemu izbjeglica kamp. Naš pomoć fer njima.

4. Vertu þolinmóður
Hafir þú farið rétt að, fundið þér stóran hóp til að fylgja og haldið þig sem næst því heimili sem þú ert að flýja þarftu að sýna þolinmæði. Við þurfum að safna um þig upplýsingum og finna hóp fyrir þig á þeim tíma sem eitthvert vestrænt ríki er tilbúið að fá sendingu. Þarfir ríkjanna eru afar misjafnar. Það getur því tekið nokkurn tíma að finna pláss. Vegna þess að þú ert dýrmætur eins og þú ert og eymd þín er ekki í sjálfu sér óæðri velmegun okkar reynum við að sjálfsögðu að vernda þína menningu með því að spilla þér sem minnst með okkar áhrifum. Ef þú ert tilbúinn að gera þér nokkra poka af hrísgrjónum og ný föt að góðu og halda aftur til þinna heima mælum við eindregið með að þú þiggir þann kost.

4. Kralježak pacijent Hafir te pp od GO pravično ugnijezditi spreman , zadnjica međ tvoj velik masa za ugnijezditi spreman slediti pa halda tebi kome najbliži prema tome dom kome te umetnost ugnijezditi spreman trčanje ţarftu ugnijezditi spreman pokazivanje strpljaenje. Priučiti potreba ugnijezditi spreman sakupiti safna okolo tebi prosvetljenje pa naći masa plaća neistinitost za tebi reka njima privremen kome bilo gde zapadni stanje 3. lice od TO BE u prezentu laka kočija na dva kotača flík ugnijezditi spreman dobiti otprema. Ţarfir vladar biti vrlo neparan. Onde canst prema tome vrh ikada nokkurn ugnijezditi spreman naći prostor. Zato te umetnost dragocen kao da te umetnost pa nečistoća vaš nije u samopregor - dovoljan skucati slabiji izudarati naš probati priučiti ugnijezditi spreman samopregor - disciplina ugnijezditi spreman osigurati ţína kultura s prema tome ugnijezditi spreman plijen tvoj kome najmanji s naš reći. Možda te umetnost spreman ugnijezditi spreman činiti tvoj nekoliko poka s rižin polje pa neo - toalet ugnijezditi spreman rod pa zadržavati za tvoj kod kuće mćlum priučiti snažno s ugnijezditi spreman te primiti stoga koštati.

5. Síðan er allt breytt...
Fari svo að við finnum handa þér nýtt heimili ætlumst við til þess að þú látir allt hjarðeðli gott heita. Það hefur gagnast þér hingað til að samlagast hópnum og vera sendur með honum í nýtt land. Hér eru einnig til hópar. Sumir eru bókhaldarar, aðrir skáld, enn aðrir káerríngar. Nú átt þú að aðlagast nýjum hópi. Gerir þú það ekki máttu reikna með þeirri sanngirniskröfu að þú sért sendur aftur heim.

5. Onda 3. lice od TO BE u prezentu sve promenljiv. Pp od GO stoga ugnijezditi spreman priučiti naći umjesto tvoj nýtt dom pogled priučiti namjeran te prošao sve hjarđeđli prekid biti pozvan. Onde žurba baza podataka tvoj do sada ugnijezditi spreman složen od dijelova hópnum pa postojati broadband s njemu u nýtt kopno. Ovdje biti previše za masa. Nekakav biti knjigovođa ađrir pesnik , još ađrir káerríngar. Današnji dan pravac te ugnijezditi spreman namjestiti novina hópi. Se te onde ne snažan očekivati njima sanngirniskröfu ugnijezditi spreman te apstraktan broadband odustati hrökklast dom.

6. Ef allt annað bregst...
Ef allt annað bregst skaltu koma þér til nýja landsins með öllum tiltækum ráðum. Ef þú átt eiginkonu skalt þú skilja hana eftir og reyna að kvænast innfæddri konu. Helst eignast með henni barn (ekki of mörg, það kveikir grun um villimannlegt eðli). Ekki sakar ef hún er þingmannsdóttir. Taktu sérstaklega eftir að kona af þínum kynþætti eða kynhrein börn telja ekki. Vilji engin kona þig skaltu verða þér úti um alvarlegan sjúkdóm (hann má alls ekki vera smitandi). Sértu ekki með smitandi sjúkdóm skaltu kynna þér áhugamál fólks í nýja landinu og verða ofsalega góður í einhverju þeirra. Takist það ekki er tiltekinn hópur uppivöðslusamra einstaklinga sem gæti tekist að velta óstöðugum og óvinsælum stjórnmálamönnum um koll. Þeir gætu séð sér leik á borði með því að bjarga þér. En bústu ekki við því.

6. Možda sve Anna kvöld osupnut. Možda sve Anna kvöld osupnut će dogoditi se tvoj za nýja uleknuće s öllu je zadržao raspoloživ ráđum. Možda te pravac eiginkonu će te shvatiti njoj iza pa natjecati za krilat zmaj prirodan - rođen bez žene. Najbolje imati s njoj ambar ( ne previše mörgum grešnik , onde stijenj sumnjati okolo villimannlegt priroda ). Ne raniti možda ona 3. lice od TO BE u prezentu ţingmannsdóttir. Tempo specijalno iza žena s ţínum kynţćtti inače čistokrvan ostatak pića na dnu čaše ispustiti. Dragovoljnost ništa žena tebi će postati tvoj ; jedan ) okolo bolno sjúkdóm ( muškarac podudaran uopće ne postojati muljevit ). Apstraktan ne s muljevit sjúkdóm će sadašnjost tvoj hobi gospoda u nýja zemljak pa postati grozno rod u einhverjum í óhag njima. Pažnja ugoditi onde ne 3. lice od TO BE u prezentu poseban grupa uppivöđslusamra sam kome pažnja vrh ugnijezditi spreman svitak nestabilan pa nepopularnost stjórnmálamönnum okolo lubanja. Oni gćtu séđ skucati rekreacijski reka vlakno s prema tome ugnijezditi spreman spasiti tvoj. Dok prebivalište ne priučiti prema tome.

„Ég vill...“

Yfirmaður greiningardeildar banka kom í sjónvarp og spáði um framtíðina. Hann byrjaði á að segja „Ég vill...“ Það þykir varla lengur saga til næsta bæjar þótt formælendur bankanna ráði ekki við einföldustu grundvallaratriði íslensks máls. Það hefur komið í ljós að áhafnir íslenskra banka þjást af djúpstæðum, almennum menntunarskorti sem væri hægt að fyrirgefa ef þær væru ofsalega góðar í því að reka banka. En í því eru þær bölvaðir amatörar ef marka má þá sem vit hafa.

Fyrir nokkru opnaði núverandi blaðamaður á Fréttablaðinu vettvang þar sem hægt er að nöldra yfir okri og dýrtíð. Nú er líka hægt að nöldra á prenti. Nöldrinu er nokkur upphefð af því. Það þykir eðlilegt og sjálfsagt að nöldra yfir verði á prenthylkjum, rafhlöðum og tveggja lítra kók. Slíkt nöldur er þó ekkert annað en hrein tímasóun í hinu stóra samhengi hlutanna.

Það er ekki bara málfarið sem er lakt hjá íslensku bönkunum um þessar mundir. Siðferðið er verra.

Í undanfara síðustu kreppu hreinsuðu vanhæfir lánafulltrúar skrifborðin sín með því að ljúga því að fólki að það væri meiri áhætta að kaupa ekki í Decode en að kaupa. Í undanfara þessarar hlupu menn um og otuðu að fólki myntkörfum eins og páskakanínur á amfetamíni. Myntkörfurnar reyndust litlir trójuhestar. Í gegnum þær gat bankinn seilst í peningabuddu eigandans eftir þörfum í framtíðinni.

Fjöldi fólks situr nú með sárt ennið vegna skítlegs eðlis vankunnandi og fégráðugra bankamanna. En það skrifar ekki á okursíður eða í Velvakanda. Það má enginn vita að maður er í kröggum. Peningavandræði eru einhvernveginn alltaf manni sjálfum að kenna. Annað hvort er maður heimskur eða í einhverri óreglu.

Samfélagið er fullt af ófangelsuðum kynferðisbrotamönnum. Þeir ganga lausir vegna þess að fórnarlömbunum þykir skammarlegt að segja frá. Og óþokkarnir kunna að hagnýta sér þetta. Í staðinn fyrir að játa hörmungarnar verða fórnarlömbin þunglynd og skapstygg. Nöldra yfir smámunum.

Á sama hátt kvartar enginn yfir bankanum sínum. Það er svo skammarlegt. En menn tryllast þegar menn sjá að kaupmaðurinn á horninu rukkar 300 krónur fyrir flösku af tómatsósu þegar hægt er að fá hana á íbei fyrir 150.

Um trú og annan ára

Trúarbrögð njóta fámunalegrar verndar í lögum vestrænna þjóða. Ef geðsjúklingur stekkur á mig í Austurstræti og skammar mig og aðra vegfarendur fyrir að traðka á strumpum er ekkert sem bannar mér að gera sjúkleika mannsins að skemmtiefni fyrir mig og viðhlæjendur mína. Það væri smekklaust og líklega vottur um djúpstætt karakterleysi mitt að gera það, en það væri löglegt.

En langi mig að gera grín að þeirri hugmynd sumra kaþólskra að brauð og vín geti bókstaflega breyst í mannakjöt og blóð í meltingarfærum manna, þá er ég að stíga yfir ákveðin mörk. Og hægt að refsa mér.

Hvaða rugltrú sem er nýtur verndar frá háði og spotti.

Þessi vernd kostar þó sitt. Og án slíks kostnaðar er hin sérstaka vernd óverjanleg. Kostaðurinn er fyrst og fremst sá að trúnni má ekki þröngva upp á neinn, og sérstaklega ekki geðsjúklinga, fatlaða og börn.

Því miður eru þessar skyldur trúaðra ekki eins vel skilgreindar í lögum og réttindin. Það er til dæmis augljós misnotkun að kippa blönkum, köldum og vonlausum útigangsmanni upp í dýran lúxusjeppa, keyra hann langt út í sveit, setja hann í hlý og góð föt, klæða hann og fæða, gefa honum húsaskjól og öryggi - og hóta síðan að svipta hann öllu aftur nema hann játi eitt tiltekið guð. Slíkt er ekki hægt að kalla annað en mannsal.

Misnotkun Guðmundar í Byrginu á eiturlyfjaneytendum byrjaði löngu áður en Lille ven slóst í hópinn.

Einhverjir kristnir trúmenn halda því fram að til séu trúleysingjar sem vilji ekki að beðið sé í kirkju ef þar eru börn. Með slíkum fullyrðingum, og skyldum, er verið að hæðast að trúleysisskoðunum. Það er löglegt. Það má smána og hæða skoðanir trúleysingja út í eitt. Skoðanir þeirra njóta ekki verndar. Fyrst og fremst vegna þess að þær þurfa ekki á vernd að halda. Enda sést sjaldan hörundssár trúleysingu vegna einhvers sem sagt hefur verið um skoðanir hans. Trúleysingjum sárnar yfirleitt þegar þeim eru gerðar upp skoðanir. Þeir eru raunar óvenju hörundssárir að því leyti. Nokkuð sem andstæðingar þeirra nýta sér auðvitað óspart.

Að halda því fram að trúleysingjar vilji ekki að bænalestur fari fram þegar börn eru í kirkju er álíka ósanngjarnt og að fullyrða að til sé fólk sem haldi því fram að það vilji ekki að munnmök fari fram í vændishúsum að börnum ásjáandi. Það er vissulega rétt að öllu heilbrigðu fólki er slík iðja andstyggð. En það gerir mann ekki sjálfkrafa að sérstökum andstæðingi munnmaka. Þvert á móti getur maður verið sérstaklur baráttumaður fyrir munnmökum og jafnvel vændishúsum. Flestum finnst börn einfaldlega ekkert erindi eiga í slík hús.

Og áður en einhver vælir yfir því að það sé ósanngjarnt að líkja saman bænahaldi og munnmökum, hvað þá vændishúsum, þá skal ég hnika dæminu til án þess að breyta merkingu þess og segja að þetta sé eins og finnast að börn hafi ekki átt að búa í Byrginu.

Flestir trúlausir og margir trúaðir ættu að geta tekið undir það.

Sjálfur hef ég ekkert á móti bænum barna eða kirkjusókn. Ég fer með dætur mínar í kirkju nokkuð reglulega. Biðji þær mig um að biðja með þeim bænirnar (eins og stundum gerist) geri ég það. Mitt hlutverk er hvorki að innræta né uppræta trú þeirra. Ég fæ engan skjálfta í hnén þótt ég sjái þær trúa á eitthvað sem ég þykist vita fyrir víst að sé ósatt. Á ákveðnum aldri héldu þær að jólasveinninn væri til. Ég tók glaður þátt í þeim blekkingarleik. Þegar við bjuggum í Þingeyjarsýslu sá sú yngri endalausar raðir af tröllum í hrauninu og við keyrðum oft að Dettifossi, sem ég sagði henni að væri baðstaður tröllanna. Ég hef lesið fyrir þær bæði ævintýri og draugasögur. Og svarað spurningum um líf eftir dauðann þannig að annað hvort sofni maður sársaukalausum svefni eða haldi áfram að vera til.

Ég hef aldrei tekið afstöðu til trúmála þegar nemendur mínir eru annarsvegar. Kristin trú gerir börnum og unglingum miklu meira gott en vont. Maður verður ekki heimskari af því að hafa rangt fyrir sér um sumt. Ég hef miklu meiri áhyggjur af börnum sem eru alin upp í ískaldri skynsemi þar sem sannleiksástin er miklum mun sterkari en ástin á furðum og ævintýrum. Það er hluti af uppvextinum að gera uppreisn gegn því sem manni var kennt. Ef ég tryði á hegelska framvindu vitsmunaþroskans eða maóíska trú á átök andstæna, þá myndi ég segja að fólk sé miklu líklegra til andlegra framfara sé það alið upp í ákveðinni villu. Barn, sem er sagt að jólasveinninn sé ekki til strax og það hefur aldur til að skilja slíkan dauðadóm, en fær jafnvel ennþá í skóinn, bara upp á praktísku hlið hlutanna - held ég að fari grandalausara út í heiminn en barnið sem leggur gildrur fyrir sveinka og tekur virkan þátt í að taka hann af lífi sjálft. Ég held það sé líka fordómafyllra.

Uppeldi snýst um lygar að mikilsverðu leyti þótt við reynum flest samvisku okkar vegna að hafa lygarnar hvítar sem oftast eða ljúga með þögninni.

Lykilhlutverk uppalanda er að gera barnið sem hæfast um að taka upplýstar, sjálfstæðar ákvarðanir. Með jafnri áherslu á báða liði. Börn trúleysingja sem neita í hópum að láta ferma sig eru kannski upplýstari en börn trúaðra sem fermast langflest. En er ákvörðunin sjálfstæð?

Brennt barn forðast eldinn og ég þekki fjölmarga trúleysingja sem drifnir eru áfram í andlegri vegferð sinni fyrst og fremst vegna samviskubits yfir að hafa látið fermast til fjár. Hefðu þeir aldrei fermst gæti vel verið að vantaði í þá allt umpf.

Kristinfræðikennsla í skólum er afar gagnleg og þyrfti að vera miklu meiri. Bæði sem þáttur í greinum eins og náttúrufræði og sögu, en líka ein og sér. Argasti trúleysinginn er sammála því. Börn eiga að læra um kristni ekki síður en kynsjúkdóma.

Skólinn þarf líka að vakna og kenna börnum um kaþólskan sið og islam.

Stundum sitja börn frammi á gangi þegar verið er að kenna kristinfræði. Það eru yfirleitt börn fólks í sértrúarsöfnuðum, öðrum trúfélögum eða trúleysingja. Í raun er slík útskúfun algjörlega öfugsnúin. Það er miklu frekar að foreldrar kristinna barna ættu að biðja um að börn þeirra væru undanþegin kristinfræði. Því skólinn getur aldrei tryggt sömu nærgætnina gagnvart trúarbrögðum og lagaramminn krefst.

Þú fræðir ekki börn um strumpatrúna, þar sem hverjum manni fylgir ósýnilegur verndarstrumpur sem krefst enskis í laun annars en að fá að borða einstaka stakan sokk, án þess að einhver segi -oj, asnalegt eða -þetta er heimskulegt. Börn eru ekki ábyrg að sumum lögum.

Það er engin ástæða til að óttast trúarbrögð svona óskaplega. Meira að segja heilaþvegið Byrgisfólk tapar trúnni hraðar en það getur sagt -Ég er dottinn í það aftur. Og það þrátt fyrir að sjá óskaplega eftir henni. Trú gerir fæstum illt og raunar flestum gott. Sé fólki annt um sannleikann og upplýsingu getur því verið mikill fengur að hafa þó trú til að kasta.

Neikvæðir fylgifiskar trúar eru tilkomnir vegna breyskleika og heimsku manna og eru í engu eðlisólíkir öllum öðrum fylgifiskum allra annarra athafna.

Gegn þeim á að berjast.

Kór einhverfra

Horfði á ákaflega skemmtilega heimildamynd um konu sem á einhverfan strák. Hún ákveður að safna foreldrum einhverfra barna í lið og setja upp söngleik með börnunum. Auðvitað snargalin hugmynd.

Hægt er að horfa á myndina hér.