Obbobbobb

Það var heldur vandræðaleg stund þegar BBC gaf Abby Mann eftirmæli á dögunum. Mann dó 25. mars síðastliðinn áttræður að aldri og var einna þekktastur fyrir það að vera líklega húmorslausasti athafnamaðurinn í sjónvarpsbransanum. Meðal helstu umfjöllunarefna hans voru verkalýðsfélög, Marteinn L. King, Símon Wiesenthal og Nürnberg réttarhöldin. Hann gerði einnig bíómyndir, m.a. eina um vangefin börn og aðra um spillingu meðal lögreglunnar.

Honum reyndist erfitt að fá framleiðendur að efni sínu og hefndi sín með því að skapa lögreglumanninn Kojak . Þó loguðu í honum einhverjar glæður því síðasta verk hans frá 2002 fjallaði um mann sem er ranglega sakaður um morð vegna kynþáttarfordóma.

En sum sé, þessi gleðipinni hrökk upp af á dögunum og BBC var búið að berja saman ágrip af afrekum hans og velja sérlega virðulega fréttakonu til að flytja kveðjuna.

Og þá gerðist það.

Næsta frétt á undan fjallar um elstu upptöku mannsraddar. Upptakan er frönsk og af konu að syngja þjóðlag.

Rétt áður en upptökunni af íðilfögrum söng þeirrar frönsku sleppti laumaði einn viðstaddra andstyggilegri athugasemd í eyra fréttakonunnar. Athugasemdin, sem vafalaust spratt af aldagömlum ríg Breta og Frakka, var á þá leið að hljóðupptakan hljómaði eins og suðandi flugur í flösku.

Og þá byrjaði fréttakonan að lesa um andlát Manns. Og ekki var að sökum að spyrja.

Powered by Podbean.com

Trukkamótmæli

Þeir voru glaðhlakkalegir trukkabílstjórarnir sem trufluðu umferðina í dag og lofuðu að mæta aftur á morgun og hinn og svo lengi sem þyrfti til að fá sínu fram.

Svo virðist sem það sem þeir vilja fá fram sé lægri skattur á eldsneyti og rýmri reglur um akstur (væntanlega m.t.t. hvíldartíma og þvíumlíks).

Mótmælin fjalla fjölda fólks í geð. Fyrst og fremst vegna þess að þau eru róttæk, ekki vegna þess að ranglætið sé svo mikið. Ég held að fæstir vilji raunar rýmri reglur um rekstur atvinnubíla og satt að segja er mjög æskilegt að fá þungaflutningana burt af þjóðvegunum og í strandflutninga aftur þar sem við á. Þá getur ekki verið annað en æskilegt að minnka umferð á höfuðborgarsvæðinu. Ein aðferð er vegtollur, önnur er hátt bensínverð. Það er heilmikið rými fyrir hagræðingu í akstri landsmanna, sérstaklega á höfuðborgarsvæðinu.

Hátt eldsneytisverð bitnar ekki á bílstjórum í heilbrigðu samkeppnisumhverfi. Það bitnar á viðskiptavininum. Það bitnar á kaupendum vöru á landsbyggðinni og úthverfafólki með djammþörf. Strangar reglur um vinnutíma bílstjóra bitna ekki heldur á bílstjórunum, þvert á móti auka þær öryggi þeirra og þótt vissulega fylgi þeim óþægindi þá er fyrst og fremst um að ræða aukakostnað, sem – enn og aftur – kemur úr vasa kúnnans.

Annað hvort eru bílstjórarnir að mótmæla vegna þess að þeir kunna ekki við að hækka verð þjónustu sinnar eða vegna þess að þeir vilja meiri hagnað. Hvort skyldi nú vera líklegra?

Hefðu bílstjórarnir snefil af sómatilfinningu og stjórn á niðurrifsöflunum innan hópsins hefði þeim aldrei dottið í hug að stöðva umferð almennings um stofnæðar og á leið til Keflavíkur. Það má ekki fórna meiri hagsmunum fyrir minni. Þeir stöðvuðu fólk á leið í flug og fólk á leið á sjúkrahús.



Viðhlæjendur þeirra skilja fæstir kröfurnar enda hafa bílstjórarnir engan veginn staðið sig í að kynna þær. Þeir vita enda lítið annað en það að þeir eru fúlir og að með samstöðu er hægt að hafa dálítið fútt útúr þessu.

Því miður hefur nokkuð stór hópur fólks einstakt yndi af mótmælum. Þetta yndi er ógeðfelldur velmegunarsjúkdómur. Þau mótmæli sem þetta fólk miðar öll mótmæli við eru sprottin upp úr kúgun og örvæntingu. Mótmæli eru lokaúrræði þess undirokaða en fyrsta útrræði lýðskrumarans. Mótmæli sem drifin eru áfram af sömu tilfinningum og grípa menn á kappleikjum eru viðbjóðsleg skrílslæti og gera lítið úr raunverulegum mótmælum undirokaðs fólks.

Bílstjórar hafa allar sömu leiðir til áhrifa og aðrir þegnar þessa lands. Þeir hafa ekki einu sinni reynt þær. Það veit enginn hverjar kröfur þeirra eru í raun og veru, þær skipta enda ekki meginmáli. Þeir láta eins og þeir séu pasturslitlir smábændur sem fái ekki svör við bænaskrá frá kónginum.

Það á alls ekki að láta undan því ofbeldi sem bílstjórarnir beita. Þeir eru ekki kúgaðir. Örvænting þeirra sprettur af þeirra eigin getuleysi. Ákefðin sprettur af ómerkilegum átakavilja. Bílstjórar í þungaflutningum borga hlutfallslega miklu minni opinber gjöld en aðrir ef miðað er við kostnaðinn sem þeir hafa í för með sér. Þeir menga, þeir valda slysum og auka almennt slysahættu.

Glottandi tilkynntu bílstjórarnir að enginn gæti örvænt vegna aðgerðanna, slökkviliðið gæti keyrt á gangstéttum í útköll og fólk gæti farið með þyrlu á sjúkrahús. Á móti má benda á að ef olían er orðin svona óskaplega dýr þá er hægt að flytja stóran hluta farmanna með skipi út á land. Það þarf ekki olíusvelgi sem rústa vegakerfið til að fara með heimabíó og frosin matvælin út á land.


Þegar menn mótmæla og hafa áhrif á fjölda fólks verða mótmælin að beinast að einhverju ranglæti. Það væri fráleitt ef tæknimenn hjá Símanum klipptu á netið hjá stórum hluta landsmanna ítrekað til að mótmæla tilfinnanlegum skorti á eigin kvenhylli. Mótmæli bílstjóranna eiga þó meira skylt við svoleiðis fíflarí en nokkra raunverulega hugsjónabaráttu.

Umferðarteppa

Hversu lengi ætla atvinnubílstjórar að sýna þjóðinni hverskonar fávitar sitja við stýrið á þessum farartækjum ?

Ég hef enga samúð með þessum mönnum....ekki til !!! Ég borga alveg jafn hátt verð fyrir bensínið á bílinn minn og þeir á sinn!

Að brjóta lögin með þessum hætti sem þeir gera, og valda þannig gríðarlegum óþægindum, svo ekki sé talað um þá stórhættu sem þeir valda, er hreinn og klár fávitaskapur...já ég sagði það...þetta er hreinn og klár fávitaskapur !

Það verður gaman að hlusta á útskýringar þeirra þegar það verður hermt uppá þá að einhver húsmóðirinn í Grafarvoginum hafi verið lamin í kássu af sambýlismanni sínum vegna þess að lögreglan komst ekki til bjargar. Eða að það hafi sprungið botnlanginn í lítilli stelpu í Árbænum.

Að haga sér með þessum hætti er fullkomlega ábyrgðarlaust og ég fordæmi svona heimskulegar aðgerðir. Mér er nákvæmlega sama þó þessir menn séu búnir að grenja árangurslaust í ráðamönnum í mörg ár til að fá kröfum sínum framgengt ... það hafa líka bændur gert, verkamenn, hommar og alkohólistar. Það dettur þó engum í hug að fara út í jafn gerræðislegar aðgerðir og þær sem nú eru í gangi.

Ég sá í fréttunum að margir þessara bíla eru merktir fyrirtækjum í bak og fyrir. Ég lýsi því hér með yfir, að ég mun ekki versla þjónustu eða vöru frá þessum fyrirtækjum á næstu mánuðum, sé þess nokkur kostur að komast hjá því. Mér finnast þessir bílstjórar vera búnir að gera uppá bak í þessu ... algerlega.

Svo er ekki eins og það sé ókeypis að nýta sér þjónustu þessara bílstjóra. Þeir keyra margir hverjir um þjóðvegina á milljónhundruð tonna trukkum og skemma vegina svo mikið að það hefst ekki undan við að gera við þá. Og hver skyldi nú borga fyrir þá viðgerð? Langflestir keyra þessir menn svo eins og fávitar, þannig að maður þorir vart útá þjóðvegina, vitandi af þessum mönnum í umferðinni.

Og hvurn djöfulinn eru leigubílsstjórar að gera í þessum hóp? Vill einhver segja mér það? Þeir eru fyrir lifandis löngu búnir að troða bensínhækkunum næstu 10 ára inní verðið hjá sér. Hvar annarsstaðar í heiminum en á Íslandi skyldi það nú kosta 2500 kall að fá leigubíl til að skutla sér 10 mínútna leið? Svo er svo mikið að gera hjá leigubílsstjórum við að svíkja undan skatti að ég er nú hissa á því að þeir skuli yfirleitt hafa tíma til þess að mótmæla nokkrum sköpuðum hlut.

Hvað vilja þessir menn eiginlega? Vilja þeir að þeir geti fengið bensínið og olíuna ódýrara heldur en við hin? Er þá eðlilegt að leigubílsstjóri úr Breiðholtinu geti fyllt bílinn sinn á “hálfvirði” og rukkað mig svo augun úr fyrir aksturinn? Í ofanálag þá er leigubíllinn líka hans einka fararskjóti og því ætti hann að borga minna undir rassgatið á sjálfum sér, heldur en ég?

Það er alveg sama hvernig ég lít á þetta mál. Mér finnast þetta plebbalegar og fáránlegar aðgerðir af þeirra hálfu og hef ekki heyrt nein haldbær rök sem réttlæta þessa hegðun.

Ég vil að lögreglan sekti hvern einasta bílstjóra sem til þess hefur unnið í þessu máli. Ef þeir þykjast ekki vera að gera neitt ólöglegt, vill þá einhver benda þessum bjánum á, að það er bannað að leggja í Ártúnsbrekkunni og það er hægt að sekta menn fyrir að keyra of hægt, eins og þeir gerðu á Reykjanesbrautinni í dag. Ef þeir halda þessum aðgerðum áfram, og hlýða ekki tilmælum lögreglu, þá fer ég fram á, að þeir verði handteknir allir sem einn.

Helst vildi ég þó sjá lögregluna leika sama leik og þessir bjánar eru að gera. Ég gæti vel séð lögregluna fyrir mér stoppa hvern einasta atvinnubílstjóra sem hún sér, og sekta hann fyrir minnsta brot (bílbelti,ljós, ófrágenginn farm, hraðakstur osfrv). Ef ekki er tilefni til sektar, þá má alltaf láta menn blása í blöðru, skoða skráningarvottorð vel og vandlega og almennt langdregið eftirlit. Um leið og leigubílstjóri er að leggja af stað með farþega, þá gæti löggan stoppað hann og látið hann blása til dæmis, svo tæki næsti lögreglubíll og stöðvaði sama manninn tveimur gatnamótum síðar, og spyrði hann spjörunum úr, og léti hann blása...þetta gæti orðið alveg stórskemmtilegt.

Björn blaðrari

Hvað er þetta eiginlega með ráðamenn þjóðarinnar? Nú er Björn Bjarnason dómsmálaráðherra að gera „frábæra“ hluti í lög- og tollgæslumálum á Suðurnesjum. Honum hefur nú tekist að losna við lögreglustjórann Jóhann R. Benediktsson, sem hefur verið að vinna ótrúlega gott starf á svæðinu, auk þess stefnir nú allt í það að fjöldi, tollvarða og lögreglumanna segi upp og hætti störfum hjá embættunum, en þeir hafa lýst yfir fullum stuðningi við Jóhann, sætta sig ekki við breytingarnar og vilja síst af öllu missa lögreglustjórann.

Hvern andskotann er Björn að hugsa? Kannski er hann óánægður með hversu vel tollgæslan og lögreglan á Suðurnesjum hefur staðið sig undir stjórn Jóhanns, og ósáttur við allt það magn fíkniefna sem þeir hafa gert upptækt síðustu misseri.
Björn talar endalaust um að efla öryggi og eftirlit, stofna öryggissveitir, hersveitir og alls konar sveitir, Hvar er það allt núna ? Hann sem sagt, talar alveg helling en gerir ekki neitt, að minnsta kosti ekki neitt af viti.

Ég held hann ætti að blaðra aðeins minna og reyna heldur að vinna svolítið, það er vont að sitja uppi með svona menn í vinnu, ég myndi allavega segja honum upp.

Ólafur Ragnar Hilmarsson.

Fitna

Myndin sem allt snýst um þessa dagana. Myndin sem enginn þorði að sýna. Myndin sem vafalaust gæti kostað nokkur líf.

Orginallinn er hér.

Viðbót eftir áhorf:

Myndin sem engu bætir við umræðuna og er álíka listræn og klámblað.

Sparið ykkur korterið.

27. mars

Dagurinn í dag er af tvennum sökum merkisdagur fyrir miðaldra karlmenn með grátt í vöngum. Fyrir nákvæmlega áratug hrökk herra Porsche upp af og sama dag lagði matvæla- og lyfjaeftirlit Bandaríkjanna blessun sína yfir Viagra.

Það er alkunna að litlu bláu pillurnar hafa hjálpað fjölda karlmanna að fá uppreisn æru. Það sem er þó enn áhugaverðara er er að þrátt fyrir að umræddar pillur hafi nákvæmlega sömu áhrif á konur ákvað Pfizer lyfjafyrirtækið (eftir 8 ára rannsóknir á áhrifum Viagra á konur — meirihluti hverra átti sér stað eftir að lyfið var sett í sölu) að gleyma öllum áætlunum sínum um að markaðssetja lyfið á þann veg. Ekki vegna skorts á verkun — það þótti meira að segja sannað að því aukna blóðstreymi sem Viagra framkallaði í kynfærum kvenna fylgdi ekki bara aukin kynörvun heldur einnig stóraukin ánægja af kynlífi — heldur vegna þess að það var einfaldlega ekki virknin sem sóst var eftir.

Vísindamennirnir voru vonsviknir vegna þess að þeim tókst ekki að framkalla kynlífslöngun eftir pöntun. Því þótt lyfið hafi virkað fullkomlega gat kynlöngun, eða réttara sagt skortur á slíkri, enn staðið í vegi fyrir því að pillan leiddi eindregið og undantekningalítið til trylltra kynmaka. Þetta var auðvitað ótæk niðurstaða. Fyrirtækið gafst því upp á að reyna að töfra konur í bólið með lyfjum sem verkuðu á kynfæri þeirra og beina nú sjónum að kvenheilanum.

Enn bíðum við eftir að þessar framhaldsrannsóknir beri tilætlaðan árangur. Sem samkvæmt öllu hlýtur að vera sá að búa til annarrar kynslóðar nauðgunarlyf — pillu sem framkallar ekki hinar alþekktu leiðindaukaverkanir sem fylgja óhjákvæmilega þeim meðulum sem nú eru í boði. Það er auðvitað miklu skemmtilegra að fórnarlambið sé með meðvitund.

Gallinn við konur er nefnilega, eins og dr. Marianne Legato hjá Pfizer orðaði það, sá að þær komast stundum ekki í stuð fyrr en í miðjum klíðum. Og bætti við: „Við þurfum að finna pillu sem platar konur til að halda að þær finni fyrir nánd.” Því hver hefur not fyrir lyf sem eykur ánægju kvenna af kynlífi — þegar útlit er fyrir að hægt sé að hræra saman í pillu sem fær þær til að stunda kynlíf hvort sem það veitir þeim ánægju eða ekki? Borðleggjandi.

Árni og einræðið

Nú er ráðherrann, Árni M. Mathiesen, enn einu sinni að slá í gegn. Maðurinn er greinilega þeirrar skoðunar að hann sé einræðisherra en ekki ráðherra — að minnsta kosti benda svör hans við spurningum umboðsmanns Alþingis sterklega til þess. Ég er sem sagt að tala um skipan í embætti héraðsdómara. Auk þess gerir hann ráð fyrir því að umboðsmaður Alþingis stundi sams konar vinnubrögð og Árni sjálfur, þ.e. Árni reiknar með því að umboðsmaður hafi verið búinn að taka afstöðu til málsins og ákveða niðurstöðu þess áður en Árni var búinn að svara spurningunum. Svo finnst honum spurningarnar allt of ítarlegar og eiginlega bara bölvuð frekja í umboðsmanni að vera að skipta sér af þessu. Hins vegar er ekkert athugavert við spurningar umboðsmanns og í raun skylda hans að óska svara við tilteknum spurningum.

Í svörum sínum heldur Árni uppteknum hætti og blaðrar bara tóma vitleysu um að matsnefndin hafi ekkert vit á þessu og hann sé sko ekkert bundinn af niðurstöðu hennar. „Svo er það líka ég sem ræð,” segir hann og lætur jafnframt skína í að nefndarmenn séu bara bölvaðir asnar og ekkert að marka þá.

Hafi einhver aðili þessa máls verið búinn að ákveða niðurstöðuna fyrirfram, þá er það auðvitað ráðherrann Árni M. Mathiesen sjálfur, eins og sést vel á vinnubrögðunum við skipanina, Árni fékk gögnin í hendur frá nefndinni, sem var búin að fara skilmerkilega yfir allar umsóknirnar og komast að niðurstöðu, en það tók Árna aðeins nokkrar klukkustundir að komast að þeirri niðurstöðu að í nefndinni væru bara vitleysingar, að hann einn hefði vit á þessu og að Þorsteinn Davíðsson væri augljóslega eini umsækjandinn sem kæmi til greina í djobbið.

Var svo einhver að tala um fyrirfram ákveðna niðurstöðu?

Þetta er náttúrulega ekki boðlegt.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Guð er víst til!

Á afmælisdögum er við hæfi að hugleiða upprunann. Ég eyddi deginum m.a. í að lesa um deiluna í bænum Dover í BNA um það hvort kenna mætti sköpunarsöguna í líffræði. Þá skaut niður í kollinn á mér þeirri hugmynd að sjá hvort ég gæti ekki fengið sönnun fyrir tilvist Guðs í eitt skipti fyrir öll. Vissa er svo miklu betri en trú.

Nema hvað. Síðan sönnunfyrirtilvistguðspunkturorg lofaði mér snarlegri lausn. Fyrst stóð ég frammi fyrir 4 fullyrðingum um frumsannindi.

Telur þú ...

1) að frumsannindi séu til
2) að frumsannindi séu ekki til
3) þig ekki vita hvort frumsannindi séu til
4) að það skipti ekki máli hvort frumsannindi séu til

Frumsannindi eru síðan skilgreind sem sannleikur sem er jafn hjá öllum mönnum og á öllum tímum.

Þar sem ég ætlaði mér ekki að vera neitt meinhorn og eyðileggja allt strax ákvað ég að fullyrða að frumsannindi væru til, þótt ekki væru nema rökfræðilegar frumsetningar.

Þetta gladdi guðssönnunarþjarkinn sem tók þá ákvörðun að ég væri hæfur til þátttöku í hinni endanlegu Guðssönnun. Og viti menn. Fyrsta spurningin í sönnuninni var sú hvort ég tryði á grundvallarreglur í rökfræði!

Ó, já. Ég hélt það nú! Mér þótti nokkuð til síðunnar koma og ekki síður til mín fyrir að finna svona á mér hvað væri á seyði.

Og þá var ég spurður hvort ég tryði á grunnsannindi í stærðfræði. Ég var ekki alveg eins sannfærður um það en ákvað að þar sem stærðfræði er í grunninn ekkert nema rökfræði þá væri mér eiginlega ekki stætt á öðru en að jánka því.

En hvað með lögmál vísindanna?

Ja, jú, jú. Svo sem. Ég játaði þeim, en með dálítið óbragð í munni.

En siðferðilegt lögmál?

Nei, fjandakornið! Það eru ekki til nein algild siðferðislögmál. Hér var verið að seilast of langt. Ég ákvað að segja nei.

Og þá móðgaðist forritið og sagði: „Láttu ekki svona! Hvað finnst þér í alvöru?“

En nú hafði svarhnappurinn breyst. Þar sem áður stóð að ég héldi að til væru algild siðferðileg lögmál stóð nú:

Að misnota börn að gamni sínu er algjörlega rangt siðferðislega.

og

Að misnota börn að gamni sínu getur verið rétt.

Og yfir þessu stóð að hér væri verið að spyrja um MÍNA skoðun, ekki hvað ég héldi að einhverjum gæti þótt.

Hér fannst mér búið að stilla mér rækilega upp við vegg. Ef ég móaðist við þyrfti ég svo gott sem að gangast við því að vera barnaníðingur. Líkast til yrði IP-talan mín send í snarhasti til lögreglunnar.

En ég kann ekki við svona brellur svo ég fór að pæla betur í þessu. Fjandakornið. Ef barn er skilgreint sem allir undir 18 ára aldri og misnotkun er er skilgreind sem einhverskonar óviðeigandi framkoma við barnið þá hlýtur að vera sanngjarnt að segja að misnotkun geti verið afstæð. Einn geti talið það misnotkun að fara með barn á vakningarsamkomu í Krossinum en annar að fara með það í Vantrúarbingó.

Ég gæti því með góðri samvisku sagt að það geti verið rétt að misnota börn að gamni sínu að uppfylltum vissum skilyrðum.

Hvað sem löggunni líður ákvað ég því að smella á þann hnapp.

Þá fékk ég heillanga skammarræðu um það að VÍST væru til algild siðferðislögmál, annars væri bara allt í gúddí ef allt væri fullt af nasistum. Og ég tryði barasta víst á þau ef ég hætti þessu rugli.

Að því loknu var mér boðið að fara til baka og breyta svarinu eða smella á Exit. Og þegar ég smellti á Exit endaði ég inni á heimasíðu Disney.

Afmæli

Jæja, þrátt fyrir að hafa lagt mig fram um að gleyma afmælisdögum bræðra minna, þá einhvern veginn tókst mér ekki að gleyma þessum degi. Ragnar Þór, sá elsti okkar bræðra, fæddist á þessum degi við litla hrifningu, fyrir skrilljón árum síðan. Það hefur í raun enginn hugmynd um hvað hann verður gamall í dag og satt best að segja þá held ég að það sé öllum alveg sama.

En þrátt fyrir að hann þurfi ekki að búast við því að fólk muni almennt eftir þessum degi, þá er ákveðin huggun í því að mikilmenni eins og ég skuli muna eftir þessu.

Á svona merkilegum degi ber að líta aðeins um öxl.

Það er ótrúlegt hvað tíminn flýgur áfram, því mér finnst afskaplega stutt síðan hann Ragnar var pínulítill aumingi með hor og slef. Það á sér kannski helst þá skýringu að það er í raun og veru mjög stutt síðan að hann var aumingi með hor og slef. En eins og allir sjá sem vilja, þá er hann enginn aumingi í dag. Hann er að vísu ennþá bæði með hor og slef, en aumingi er hann ekki.

En þrátt fyrir væskilshátt og aðra lesti, þá var Ragnar yfirleitt mjög góðhjartaður og elskulegur drengur. Ég skrifa „yfirleitt”, því hann var það alls ekki alltaf. Þegar ég hugsa betur út í það, þá var hann það bara andskoti sjaldan. Hann var til dæmis ekki byrjaður í grunnskóla þegar hann var farinn að gera sér það að leik, í götunni fyrir utan heimili sitt, að hrekkja gamlar konur. Þá elti hann þær læðupúkalega eftir gangstéttinni og lyfti svo „kerrunni” sem þær drógu gjarnan á eftir sér og höfðu í mjólkurdreitilinn. Við þetta urðu gamlar og lúnar konur sorgmæddar og reiðar, en Ragnar bara gretti sig og hló.

Ragnar hefur sem sagt alltaf verið hrekkjóttur og ljótur í sér. Það skiptir engu hver á í hlut og hann vílar ekki fyrir sér að hrekkja illilega þá sem næstir honum standa. Því fékk ég einu sinni að kenna á. Hann hringdi eitt sinn í mig og sagði mér að mikið fatlaður frændi okkar væri einn á flugvellinum í hjólastól og væri þar að reyna að komast leiðar sinnar án aðstoðar. Það passaði að þessi frændi minn var að fara í flug, svo ég fékk hjartaslag á stundinni. Það gerðist vegna þess að ég hef samvisku, tilfinningar og er góðhjartaður. Eftir að ég náði mér af hjartaslaginu tilkynnti Ragnar mér það glottandi í gegnum símann að hann hefði verið að hrekkja mig og svo hló hann. Hann vílaði sem sagt ekki fyir sér að beita föltuðum frænda mínum sem vopni, gegn sinni eigin fjölskyldu!

En til að gera langa sögu stutta, þá á bróðir minn sem sagt afmæli í dag. Hann lengi lifi, Húrra... Húrra... Húrra.

Til hamingju með daginn, bróðir.

Bingó og básúnur

Eins og bróðir minn hefur áður getið um tók ég þátt í bingói Vantrúar á föstudaginn langa ásamt honum, móður okkar til lítils yndis. Guðleg forsjón varð til þess að ég vann fyrstu umferð og það með tölunni B1 sem hlýtur að teljast dularfullt.

Bingóið var skemmtilegt, meðalgreindarvísitala viðstaddra var óvenju há og kúlfoktorinn að sama skapi lægri. Það var viðstöddum augljóslega nokkur vonbrigði að löggan skyldi ekki láta sjá sig – enda menn fíknir í aksjón.

Nú var það ekki til að snúa görninni í Guð sem ég mætti. Mín byltingarkennda nærvera var frekar andóf gegn hræsni en trúarbrögðum. Það er alveg glórulaust að halda að frelsaranum sé sýndur minni sómi með því að spila bingó en að bruna niður brekkur á skíðum eða hoppandi á rokktónleikum upp við heimskautsbaug.

Verðlaun mín voru bókin God is Not Great eftir Christopher Hitchens. Að sjálfsögðu tók ég mig til og kynnti mér kauða í þaula til að vita að hverju ég gengi. Sú rannsókn hefur leitt í ljós að hann er bresk/amerísk trúlaus útgáfa af Gunnari í Krossinum.

Báðir eru þeir Gunnar og Hitchens fyrrum sósíalistar sem síðan urðu afar hægrisinnaðir. Menn geta orðið sósíalistar af tveimur gjörólíkum ástæðum. Hjartans vegna eða heilans vegna. Gunnar og Hitshens urðu það heilans vegna, þeim fellur vel við heildræn hegelsk kerfi. Einhverja lógíska hugmynd um æskilega tilhögun hlutanna sem hægt er að láta ráða afstöðu til smárra sem stórra mála. Hjá Gunnari er þessi hugmynd guð, hjá Hitchens er hún guðleysi. Báðir eru þeir að auki afar hægrisinnaðir.

Hitchens sér enga ástæðu til annars en að krefjast réttar til haturs á trúarbrögðum. Hann notar gríðarleg fúkyrði og dónaskap í bland við ískalda rökvísi. Hann hefur ítrekað lýst stuðningi sínum við stríðið í Írak og daðrað við hrikalegustu afbrigði amerískrar þjóðerniskenndar. Hann hikar ekki við að kalla með landráðamenn ef þeir stíga á rauðbláar tær Sáms frænda.


Á sama tíma ræðst hann gegn Guði og öllum trúarbrögðum. Hann segir þau öllu spilla. Það hlakkar í honum þegar sjónvarpspredikarar deyja og hann fer ekki dult með það.

Það er ekki annað hægt en að álykta að Hitchens spili upp stælana í sér af praktískum ástæðum. Hann fær ahygli. Það vantar ofurhægrisinnaða guðleysingja í rófið. Það er hægt að hafa gott upp úr því.

En þrátt fyrir að hafa horft og hlustað á ótal deilur hans við aðra er ekki annað hægt en að taka ofan fyrir honum. Hann hefur unnið hverja einustu rökræðu sem ég hef séð vegna betri rökstuðnings. Hann tók Saddamsvininn Galloway í nefið og markaðsrabbíninn Boteach sá aldrei til sólar gagnvart honum. Það er enda erfitt að rökræða við mann sem er sæmilega upplýstur og færir rök fyrir trúleysi eða annarri röklega heilsteyptri skoðun.

Hinsvegar opinberar orðræða Hitchens gallana í málflutningi margra trúleysingja. Jafnvel þversögn ef vel er gáð.

Blogg og Maurildi

Jónas Kristjánsson heldur enn að bloggið sé það merkilegasta síðan einhverjum datt sneitt brauð í hug, og eyðir þeim 80 prósentum færsla sinna sem ekki fara í að berja á prentmiðlum í að bera út bloggguðspjallið. Ég hins vegar hallast að skoðun Þórdísar Gísladóttur — „húmorsleysið kæfir allt og formið er einhvernveginn löngu komið í þrot.”

Nýjabrumið er löngu farið af bloggi sem slíku í augum allra nema Jónasar. Enginn með fullu viti nennir að lesa lélegar endursagnir af Moggafréttum vegna þess eins að þær eru settar fram á bloggi. Gæfi einhver út gamaldags útprentað fréttabréf sem innihéldi ekkert annað en pistla sem hefðust á orðunum „Það er dapurlegt að lesa greinina á síðu 14 í Morgunblaðinu síðasta sunnudag...” eða „Það er skemmtilegt að skoða myndasögur Moggans...” þori ég að ábyrgjast að snepillinn yrði ekki langlífur.

Staðreyndin sem er að renna upp fyrir æ fleirum er sú að innihaldið skiptir meira máli en framsetningarmátinn. Þegar við stofnuðum Maurildi var það enda markmiðið ásamt því að skemmta sjálfum okkur. Berangursleg hönnun og útlit vefjarins ber vitni um það auk þeirrar staðreyndar að síðan var sett upp í flýti og til bráðabirgða. En bloggformið setur þröngar skorður. Líftími færslna er örstuttur (álíka langur og tekur færsluna að færast af forsíðu Blogggáttarinnar) og eldri færslur týnast og gleymast í öfugri línulegri röðun bloggsins.

Vegna ofangreinds — og þess að ég er sá eini í þessum bræðrahópi sem kann eitthvað fyrir sér í hönnun og vefsíðugerð — hefur mér verið falið að endurhanna Maurildið og reyna að blása nýju lífi í það. Hugmyndin er að innan um hefðbundnar bloggfærslur verði ítarlegri og lengri greinar, hljóðvarp (podcast), fróðleikur, myndasögur og þvíumlíkt. Allt vafið saman í smekklegt útlit og flokkaskiptingu sem freistar þess að brjótast út úr stífu bloggforminu.

Af hverju skrifa ég um þetta núna þegar hugmyndin er enn á því stigi að vera Illustrator-skjal og hálfþýtt vefumsjónarkerfi? Jú, til útskýringar á því að ég hef ekkert skrifað hér undanfarna viku. Þar til bræður mínir drullast til að læra vefhönnun og hjálpa mér er ég í skrifverkfalli. Þeir geta séð um skrifin meðan ég sit sveittur yfir XHTML, CSS, PHP og öðrum æsispennandi skammstöfunum. Svei.

Auglýsingar

Hef ákveðið að bjóða til sölu safn af áldósum og flöskum, sem ég hef safnað um nokkurt skeið. Um er að ræða gríðarlega yfirgripsmikið safn af annarsvegar ýmsum bjórdósum, og hinsvegar ágætlega eigulegt safn af plastflöskum, sem flestar eru undan 2lítra gosdrykkjum. Áldósirnar eru 147, af 13 mismunandi tegundum og koma í vönduðum svörtum plastpoka. Plastflöskurnar eru 58 af ýmsum stærðum og gerðum. Safnið selst við útidyrahurðina hjá mér, og óskast því sótt. Eins og fyrr segir er um ákaflega eigulegt safn að ræða sem einnig er gott í endursölu.

Vegna ytri aðstæðna þá verð ég að selja safnið frá mér með hraði og því býðst það á frábæru verði. Ég vil fá 15.000 kall fyrir safnið og áhugasamir eru beðnir um að hafa samband við mig með tölvupósti.

Bensíneyðsla

Á þessum síðustu og verstu tímum er margt sem ég hef áhyggjur af. Ég hef áhyggjur af gengi krónunnar, ég hef áhyggjur af hækkandi matvælaverði, versnandi heimi og hungursneið. Það er þó einkum tvennt sem nagar mig svo verulega um þessar mundir, að ég hef vart sofið í viku. Annars vegar er það leikurinn á sunnudaginn þegar Liverpool fer í heimsókn til helvítis að spila við kellingarnar í Man.United, og hins vegar sú sorglega staðreynd að á morgun þarf ég að setja bensín á bílinn minn. Þó svo að ég hafi áhyggjur af leiknum á sunnudaginn, þá á ég nú samt von á því að við sleppum vel frá þessum leik. Ég hef hins vegar enga trú á því að ég fari vel út úr því að kaupa bensín á bílinn minn. Ég hef ekki þorað að leggja heilsu mína að veði og taka bensín í rúmlega viku, og er því á síðustu bensíndropunum. Það kostar orðið augun úr, að fylla tankinn, og frúin ætlar að bregða sér suður um næstu helgi. Gæti það verið verra ?? Ef ég ætti að velja á milli þess að þurfa að punga út fyrir þessari suðurferð með tilheyrandi bensíneyðslu, sjoppustoppum, verslunnarferðum og almennri íslenskri eyðslusemi- eða að láta klippa af mér litlu tána... þá hreinlega þyrfti ég að hugsa mig vandlega um.

Þannig að ef það er einhver þarna úti, sem vill klippa af mér litlu tána í skiptum fyrir að punga út fyrir þessari suðurferð konunnar minnar, þá bið ég hann vinsamlegast um að hafa samband við mig sem fyrst.

Smáfuglarnir

Það er hart í ári hjá fleirum en verðbréfplebbunum. Nú þegar það er búinn að vera stanslaus snjór og viðbjóður hérna fyrir norðan í 37 mánuði, þá finna smáfuglarnir eflaust fyrir því að það er erfiðara að sjá sér fyrir farborða, en yfir sumarmánuðina. Á meðan bankabubbarnir verða að láta sér nægja V.S.O.P koníak í stað X.O, og geta bara farið einu sinni á dag út að borða, þá verða smáfuglarnir að treysta á að við gefum þeim í svanginn,eða éta úr rassgatinu á sér ella.

Þar sem ég er nú hjartahlýr með afbrigðum, og þar af leiðandi ólíkur bræðrum mínum að hvað það varðar, þá hef ég stundum keypt fuglafóður í Bónus til að gleðja þessi litlu kríli. Fyrir stuttu síðan fórum ég og sonur minn svo út í garð og gáfum fuglunum úr tveimur heilum pokum. Eftir að hafa haldið langa ræðu yfir syni mínum um mikilvægi þess að hjálpa þessum greyjum, og að hann þyrfti alltaf að hugsa um þá sem minna mega sín, þá sturtuðum við þessum 2kílóum ofan á snjóinn. Af einskærri góðmennsku þá ákvað ég að dreyfa lítið úr þessu, svo greyjin þyrftu ekki að skakklappast um alla lóðina til að leita að nokkrum kornum.

Síðan þetta gerðist eru liðnar rúmar 3 vikur og snjórinn að mestu farinn. Helvítis fiðurfénaðurinn hefur hinsvegar ekki snert við korninu og ég sé ekki fram á annað en að þrufa að þrífa þennan andskotans óþrifnað upp aftur !! Hver vill vera með tveggja kílóa, hálffrosna kornhrúgu fyrir utan dyrnar hjá sér, svo mánuðum skiptir ? Á hverjum morgni, áður en haldið er í leikskólan, spyr sonur minn sömu spurninganna; afhverju vilja fuglarnir ekki matinn sinn ? Afhverju borða þeir þetta ekki...finnst þeim þetta ekki gott ?

Næst þegar ég fæ þessa spurningu, þá ætla ég ekki að draga neitt undan og slengja framan í barnið bláköldum sannleikanum; þetta eru viðbjóðslegar og vanþakklátar skeppnur sem eiga það ekki einu sinni skilið að þeim sé gefið að éta !

Ef þær vilja frekar frjósa í hel og drepast úr hungri í næsta garði, þá geta þeir bara átt sig.

Ég ætla að kenna syni mínum að fara vel með peningana sína, og ekki að eyða honum í svona vitleysu. Að hugsa um smáfuglana, er voðalega fallegt, en viðskiptalega séð, þá ætla ég að leggja það til við hann að hann láti sér nægja að HUGSA bara um þá..ekki eyða í þá.

p.s: á morgun ætlum við að fara og gefa öndunum brauð, og sparka í hesta.

Broslegt

Hér eru örfáar ábendingaskilgreiningar fyrir broslegt.

Dómarinn í máli Heather Mills (sem breska pressan kallar nú Pornocchio) gegn Paul McCartney afsakaði lygar hennar með orðunum*:

The wife for her part must have felt rather swept off her feet by a man as famous as the husband

Tveir menn með Asperger-heilkenni rifust um tæknileg atriði á bloggi sem endaði á því að annar setti hinn í bann.

Stjórnmálamaður sem grunaður hefur verið um að vera í miður góðu andlegu jafnvægi staðfestir þann grun.

Sjónvarpsstjóri Ómega lenti í ótrúlegum hafvillum þegar hann reyndi að segja söguna af Nebúkadnesari og gat ekki í eitt skipti borið nafnið rétt fram, auk þess lagði hann ítrekað áherslu á töluna 3 með því að halda uppi fjórum fingrum.

(*Efnisgrein 54 í úrskurðinum.)

Fullkominn dauði

Fjölmiðlar birtu á dögunum mynd af franskri konu sem var með andlit eins og padda. Hún hélt á ljósmynd af sjálfri sér ópöddulegri og fréttatextinn greindi frá þeirri ósk hennar að fá að deyja.

Flest ríki leggja bann við líknardrápum líkt og sjálfsmorðum forðum. Færa má rök fyrir því að eiður lækna banni þeim þátttöku í líknardrápum einnig. Líknardráp hafa verið stunduð ólöglega um langa hríð. Fyrir tæpu ári slapp t.d. úr fangelsi í BNA dauðalæknirinn Jack Kervokian, sem kvaðst hafa hjálpað meira en 130 manneskjum að deyja.

Í Sviss er líknardráp löglegt að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Þar eru starfandi samtök sem kallast Dignitas og eru rekin í húsi við hlið vændishúss. Stofnandi þeirra var mannréttindalögmaður sem vildi hjálpa dauðvona fólki að velja sér dauðdaga sem reisn væri yfir. Fljótlega myndaðist vísir að sjálfsmorðstúrisma í Sviss.

Ef sjálfsmorðatíðni í Sviss er borin saman við önnur lönd þá sést að hún er hin 19. hæsta í heiminum með rúmlega 17 sjálfsmorð á hverja 100.000 íbúa á ári (Ísland er með 12 í 37. sæti). Staða Sviss virðist þó eðlileg í ljósi þess að það lendir mitt á milli Frakklands og Austurríkis. Litáen er langefst með rúmlega 40 sjálfsmorð á 100.000 íbúa, þar af 70 hjá körlum. Af Norðurlöndunum þarf engum að koma á óvart að Finnland er hæst með rúmlega 20 sjálfsmorð á 100.000 íbúa, þar af 32 hjá körlum. Athygli vekur að Kína er eina ríkið í heiminum þar sem konur eru markvert líklegri til að fremja sjálfsmorð en karlar (25 á móti 20 hjá körlum). Það Norðurlandanna sem hefur fæst sjálfsmorð er Noregur, Ísland er þar rétt fyrir ofan.

Hækkandi aldur íbúa vestrænna samfélaga mun vafalaust leiða af sér nýtt horf við líknardrápum. Innan fárra ára verður litið á þau sem eðlilegan og æskilegan hlut, bæði frá hagnýtu og manneskjulegu sjónarhorni (helmingur 85 ára fólks er t.d. með Alzheimers). Það er auðvitað tvíeggjað sverð. Kjósi fólk í auknum mæli að ljúka lífinu áður en heilsan brestur algerlega hlýtur að draga úr þeirri ofuráherslu sem annars yrði lögð á lækningu öldrunarsjúkdóma. Öll lyfjafyrirtæki heimsins hljóta að sjá mesta að mesti vaxtarbroddurinn er í sjúkdómum aldraðra. Draumaneytandi lyfja er sá sem hefur safnað sjóði eftir langa starfsæfi og hefur öllu að tapa - og það hratt. Það er því viðbúið að fólk innan öldrunariðnaðarins muni standa á móti hugmyndum um fjölgun líknardrápa.

Breski íhaldskólfurinn Michael Portillo gerði þátt í Horizon-röðinni um hina fullkomnu aftökuaðferð. Með hjálp vísindamanna leitaði hann að þeirri aðferð við aftökur manna sem veldur minnstum kvölum. Hann skoðaði hengingar, gasklefa, banvænar sprautur og rafmagnsstóla. Af þessum var henging best að því gefnu að lengd kaðalsins væri rétt reiknuð. Sem var erfitt í ljósi þess að mismunandi ríki nota mismunandi reiknireglur og einstaklingsmunur gerir alla útreikninga erfiða. Það sem kippir hausnum af einum getur valdið langvarandi og kvalafullu dauðastríði hjá öðrum. Eiturgas drepur þig þá aðeins sársaukalaust ef þú hjálpar til og andar því að þér rólega og yfirvegað, reynir þú að halda niðri í þér andanum eða streitast á móti verða kvalirnar miklar og nær útilokað er að bregðast öðruvísi við. Rafmagnsstóllinn er tómt klúður og margt bendir til þess að brotalöm sé á framkvæmd sprautuaftaka, ekki síst vegna þess að víða neita læknar að taka þátt og því hefur verið gripið til þess ráðs að nota sérmenntaða bráðatækna, sem yfirvöld segja að séu alveg nógu góðir, en reynslan sýnir að hafi klúðrað hverri aftökunni á fætur annarri.

Portillo athugaði ýmsar aftökuaðferðir, þar á meðal þá að láta menn verða fyrir svo miklum g-krafti í skilvindu að hjartað megni ekki að draga blóðið upp í heilann. Það reyndist nokkuð óþægilegt. En í framhaldi af því fann hann hina fullkomnu aftökuaðferð.

Dásamlegasta aftökuaðferðin er sú að láta mann í klefa eða grímu með eðalgastegundum. Þau eru lyktarlaus og einkennalaus og það eina sem einstaklingurinn upplifir er ringlandi sem brátt breytist í ofsakæti, meðvitundarleysi og dauða. Portillo prófaði þetta á sjálfum sér með því að sitja í þrýstiklefa með sáralitlu súrefni. Fyrst var allt með felldu, brátt gat hann hvorki sett stjörnulagað leikfang í rétt gat né dregið þrjá af átta. Loks, þegar hann var að því kominn að missa meðvitund, reyndist ómögulegt að fá hann til að bjarga lífi sínu með eindfaldri aðgerð. Hann sat aðgerðarlaus og glotti þegar honum var ítrekað sagt að hann myndi deyja nema hann gerði ákveðinn hlut. Þar kom að honum var bjargað af öðrum og þegar hann komst til sjálfs síns var minningin þannig að hann hefði staðið sig ofsalega vel, ekki bara leyst allar þrautirnar heldur haft betur en rannsóknarmennirnir í óhlýðni sinni.

Það þarf ekki að hafa mörg orð um það hvílíkt ágæti slík aftökuaðferð væri. Hún væri meira að segja ódýrari en þær aftökuaðferðir sem nú eru ástundaðar (að hengingu undanskilinni). Eigi að drepa menn á annað borð hlýtur eitthvað svona að vera lausnin.

Það varð Portillo ekki til lítillar furðu þegar hann ferðaðist til heims aftökunnar, BNA, og kynnti niðurstöður sínar. Svarið var: "Hví í fjandanum ættum við að vilja glæpamenn sem fara hlæjandi yfir móðuna miklu? Ekki hlóu fórnarlömb þeirra á dauðastundinni!"

Æskilegast væri auðvitað að hvorttveggja væri afnumið, dauðarefsing og ævilangt fangelsi. Eins væri æskilegt að líknardráp væri leyft. Þar væri hægt að nota hlátursmorðvélina í göfugum tilgangi.

Horizon-þáttinn má sjá hér.

Blaðrið í Bubba

Sjálfumglaði sperrileggurinn, Bubbi Morthens (eða Ásbjörn Elskan Kristinsson Morthens eins og einhver gljáeygur aðdáandi á Wikipedia kallar hann), hefur ratað reglulega í fréttirnar upp á síðkastið vegna þeirra vandræða sem fylgja því að hafa minni aðlögunarhæfni en ísnál. Bubbi kann ekki að haga seglum eftir vindi. Eftir að hafa einhvernveginn fokið ofan í veskið hjá Sjóvá og inn á milli brjóstanna á fegurðardrottningu heldur Bubbi að það sé til sannindamerkis um að seglum hans sé einmitt hagað ákjósanlega. Ofneysla undanfarinna áratuga og almennur menntunarskortur gerir Bubba blindan fyrir eigin hlut í brestum sínum og tilfinnanlegum almennum skorti. Það er eitt að finna úr sér genginn kaffihúsaheimspeking sem nennir að samsinna manni og sjá mikla speki í jafnvel barnalegustu pælingum. Það er annað að sannfæra þjóðina um að maður hafi einhverja innstæðu. Því meira sem Bubbi opinberar sig þjóðinni, því minna blasir við. Hann er ekki einu sinni orðheppinn. Og mér er skítsama hvort heilahvelin í honum eru eitthvað einkennilega tengd, stafsetningin hjá honum getur ekki annað en ljáð grútmáttlausum móðgunum búning við hæfi.

Bubba er mikið í mun að allir trúi að hann hafi unnið fyrir peningunum sínum. Auðlegð hans er enda snöggur blettur. Maðurinn sem söng um arðræningjann sem sat á skrifstofunni á meðan táfýlan var að gera út um stelpuna á flæðilínunni keyrir í dag um á eðalvögnum og hefur hóp útlendinga í vinnu við að reisa sér herragarð. Hann situr í sínu hægindi á meðan barnungir krakkar berast á banaspjót í beinni útsendingu. Krakkar sem Bubbi er þar að auki búinn að brennimerkja sér varanlega með húðflúrum — varanlegri aðferð en jafnvel að barna stelpurnar í hópnum. Fjöldi fólks fylgist með lírukassaöpunum hamast á meðan seðlarnir streyma í vasann hjá Bubba. Sigurvegarinn fær á endanum svipuð laun og hann hefði fengið væri hann að keyra lyftara í frystihúsi. Hinir fá ekkert. Var einhver að tala um arðræningja?

Bubbi gerði sér sjóð með því að níða skóinn af manngerð sem hann er nú orðinn sjálfur. Sjálfstraustið er ekkert, hann er smámenni. Hann notar því aðferðir skólabullunnar til að halda sviðsljósinu frá sér. Hamast við að byggja upp vöðva, rífa kjaft og eltast við sætu stelpurnar. Eina ástæða þess að Bubbi hefur sett mark á þjóðarsálina er sú að hún er smásál; ferill Bubba er ferill átrúnaðar plebba. Aðdáendur Bubba eru alveg eins og aðdáendur HLH og Brimklóar, bara aðeins vitlausari. Á sínum bestu stundum nálgast Bubbi að vera það sem Megas var á sínum verstu. Langoftast er hann bara ómarkviss og tilgerðarlegur froðusnakkur.

Miðað við magn er ótrúlega lítið af merkilegum hlutum í textum Bubba. Ísbjarnarblús er lítið annað en endalausar raðir af rímuðum forsetningum, oft sama forsetningin rímuð við sjálfa sig aftur og aftur. Efnið ómerkilegar hugrenningar ómerkilegs manns. Af og til kemur texti sem sker sig úr — líklegast samdi Bakkus hann — og örsjaldan kemur grámygluleg spegilmynd úr þjóðararfinum, bara miklu lélegri en hjá Megasi.

Bubbi er þreytandi, hégómlegur og hefnigjarn. Hann á sér engar málsvarnir, hann er löngu orðinn sami helvítis haugurinn og sá sem sat á kontórnum á Ísbirninum.

Hann er munnurinn sem étur byltingarbörnin.

Sleðinn

Ég sit blessunarlega sjaldan í bíl með yngri bróður mínum. Þá sjaldan að það gerist, og ef ég er í hlutverki farþegans, fyllist hjarta mitt sorg og skelfingu. Ekki fyrir mína hönd heldur allra þeirra sakleysingja sem sitja grandvaralausir undir stýri og humma rólega með ríkisútvarpinu án þess að hafa hugmynd um það þvílíkt skaðræðisdýr er mætt á malbikið.

Ég neyddist til að deila bíl með Óla áðan eftir að hafa látið til leiðast að fara með honum í IKEA að borða kjötbollur. Allt gekk stóráfallalaust framan af en skyndilega sá hann tækifæri til að fá útrás fyrir eitthvað af götugrimmd sinni. Bíll frá ferðaþjónustu fatlaðra renndi upp aðrein og gerði sig líklegan (með stefnuljósi) til að koma yfir á akrein okkar bræðra. Við Óli vorum staddir um 50 metrum fyrir aftan næsta bíl, akreinin vinstra megin við okkur var auð að undanskildum bíl sem nálgaðist rólega úr fjarska. Hægt og varfærið byrjaði ferðaþjónustubíllinn að mjaka sér á milli okkar og bílsins á undan. Kringluleitt og brosmilt andlit þroskahefts manns blasti við í hliðarglugga.

Í einu vetfangi mældi Óli út allar aðstæður. Hann teygði sig í útvarpið og lækkaði í því. Hörkudrættir komu á svip hans og mér heyrðist hann muldra: "Fari það hoppandi sem..." Því næst stappaði hann á bensíngjöfinni og bíllinn tróðst öskrandi upp að bílnum á undan okkur. Með erfiðismunum tókst mér að hnika höfðinu til hliðar í ógnvænlegum aðdráttarkraftinum sem þrýsti hnakka mínum inn í púðann. Skelfingu lostið andlit þess þroskahefta var límt við hnakka bílstjórans sem barðist við að ná stjórn á bílnum eftir að hafa hrökklast út á aðreinina aftur. Æðandi stefndi ferðaþjónustubíllinn niður ört þverrandi reinina og brátt þaut hann aftur fyrir bílinn okkar.

Óli hægði þá fyrst ferðina, hækkaði í útvarpinu, brosti og sveigði yfir á vinstri akrein.

Ferðinni var heitið niður í bæ. Þar heimtaði Óli að lagt yrði í námunda við öldurhús. Þar sem ég var enn stjarfur af hræðslu mótmælti ég ekki. Óli hoppaði glaður út úr bílnum og kveikti sér í vindlingi. Ferðinni var heitið í bókabúð. Brátt sé ég að Óli er farinn að líta yfir öxlina á sér í sífellu og líta svo fúllyndur aftur fram tuðandi eitthvað sem ég ekki heyrði. Loks skildi ég hvað var á seyði. Lítið barn hjalaði við pabba sinn sem ýtti því í vagni upp götuna. Eftir því sem barnið nálgaðist okkur meira (en við höfðum gengið í hægðum okkar) heyrðist meira og meira í því. Gleðihljómur barnsraddarinnar var meira en Óli þoldi. Hann spretti úr spori til að komast sem lengst frá því en sígarettumæðin hélt aftur af honum. Brátt var barnið komið á hæla okkar á ný. Óli varð nú næstum afmyndaður í framan af gremju. Án þess að ég gæti komið vörnum við stakk hann sér niður hliðargötu og blés þykkum reykjarmekki í veg fyrir barnavagninn, sem nú kom brunandi upp götuna. Flissandi hlustaði Óli á barnið hætta hjalinu og byrja að hósta.

Ég stóð stjarfur á horninu og horfði á eftir bróður mínum. Eftir að hafa lýst vanþóknun minni með nokkrum fátæklegum orðum (og hótað að opinbera hans innra mann) virtist hann verða hugsi. Hann kastaði sígarettustubbinum í götuna, néri á honum tá, og sagði hugsandi: "Sleppirðu því að blogga um það ef ég gef þér kakó?"

Flugvöllurinn

Ég legg til að flugvöllurinn verði færður í Geldinganes, þar er meira en nóg pláss fyrir hann, síðan er hægt að byggja samgöngu- og flutningamiðstöð á svæðinu þar sem gamla áburðarverksmiðjan og Sorpa eru, Sundabraut væri lögð meðfram svæðinu og tengist þá Sundahöfnin og Holtagarðar ásamt öllum helstu flutningafyrirtækjum í Reykjavík, beint við flugvallarsvæðið. Frá þessu svæði er bein leið um Mjóddina suður til Keflavíkur og þess vegna alveg tilvalið að koma upp rafmagnslest sem færi á milli Samgöngumiðstöðvarinnar og Keflavíkurflugvallar. Að mínu mati besta lausnin á málinu.

Að vísu er hugsanlegt að veðurfar í Geldinganesi sé ekki hagstætt, en er það ekki bara eitthvað til að rannsaka?

Ég man það núna að þegar ég bjó þarna í nágrenninu var oft helvítis rok þarna, en það blæs svosem líka í skerjafirðinum.

Ég held samt að þetta sé málið.

Ólafur Ragnar Hilmarsson.

Ó, Reykjavík!

Það er með ólíkindum hvar höfuðborgin okkar breytist ört um þessar mundir. Þá sjaldan að maður þarf að bregða sér útfyrir Norðurlandið, og suður í borg eiturlyfjanna, þá er maður ekki fyrr komin inn fyrir borgarmörkin en mann langar beinustu leið heim aftur. Mengun, skítur, bílamergð og Reykvíkingar eru fyrstu orðin sem koma upp í hugann þegar mig langar að lýsa fáránleikanum hérna.

Það er alveg stórhættulegt að koma hingað reglulega. Þetta var allt í lagi á meðan ég bjó hérna sjálfur, þá varð maður strax samdauna skítnum hérna, en um leið og maður flytur í burt, þá áttar maður sig á því hvílíkur hryllingur þessi borg er að verða.

Fyrir almennan ferðamann er þetta kannski ekki svo slæmt. Borgin gæti virst falleg svona við fyrstu sýn, og ferðamaðurinn kynnist svo sem ekki mikið hinum týpíska Reykvíkingi mikið. Það skiptir engu máli þó hann rati ekki neitt, maður ratar jú sjaldan um þær borgir sem maður heimsækir einu sinni tvisvar á ævinni. En að koma hingað reglulega er allt annað mál.

Maður er ekki fyrr búinn að læra á nýjustu 7földu gatnamótin og öll 18 hringtorgin í kringum þau, þegar maður yfirgefur borgina. Maður eins og ég, sem hefur „stálminni“, man auðvitað uppá hár hvernig allt virkar næst þegar hann kemur.

En...neeeeiiii.... þó það séu ekki nema 7 vikur síðan maður kom hérna síðast, þá hefur þeim samt tekist að breyta annarri hverri götu hérna og fjölga hringtorgunum um helming. Þeim samgöngumannvirkjum sem ekki hefur tekist að breyta á þessum 7 vikum, er verið að breyta akkúrat núna, svo það er hreint helvíti að keyra um göturnar á meðan, auk þess sem allt verður breytt næst þegar maður kemur. Í hvert einasta skipti sem ég kem til Reykjavíkur, líður mér eins og ég sé Steve Wonder, og einhver hafi verið að hrekkja mig með því að færa til húsgögnin í herberginu mínu. Ekkert er eins og það var síðast þegar ég kom.

Þegar maður veit ekki hvernig mislægu gatnamótunum er háttað, svona fyrir fram (því auðvitað er sínhvor uppskriftin af þeim öllum 23), þá er nú gott að geta huggað sig við það að vera skarplega greindur, og átta sig á því að það ætti einfaldlega að vera hægt að lesa bara á þessi flennistóru skilti sem hanga yfir þeim öllum. Það væri vissulega bót í máli, ef þeir verkfræðingar sem hönnuðu þessi apparöt, hefðu haft vit á því að gera skiltin þannig úr garði, að maður gæti lesið hvað stendur á þeim aðeins fyrr. Því um leið og þú getur lesið „Breiðholt-Hólar“, þá ertu kominn framhjá beygjunni sem stýrir umferðinni þangað. Til þess svo að komast endanlega leiðar sinnar, þá þarf maður oftar en ekki að fara alla leið í fjandans Kópavog til að snúa við! Hver vill fara ótilneyddur í Kópavog?

En í gær, var ég í ævintýra stuði og brá undir mig betri fætinum og heimsótti bílalúgu við Ak-Inn. Tilhugsunin um „eina með öllu“ var að gera út af við mig, og ég varð að svala fíkninni.

Það var löng bílaröð við bílalúguna öðru megin við sjoppuna, en hinu megin var bara einn bíll. Ég bruna þangað í snatri og tek strax eftir því að í fremri lúgunni er feiknastór Ford Econoline á milljónhundruðtommu dekkjum. Svo stór var hann, að stuðarinn (sem var í þakhæð á minni tík) náði aftur fyrir aftari bílalúguna. Hann tók sem sagt báðar bílalúgurnar í einu, bölvaður. Jæja ... þetta er nú ekki al slæmt hugsaði ég með mér. Það er skárra að bíða eftir þessum eina bíl, en að bíða í röðinni hinum meginn. Mér til mikillar gleði sé ég afgreiðslukonuna reyna að rétta manninum það sem mér sýndist vera afgangurinn hans, og hugsaði því, að nú færi biðin að styttast. Fljótlega fóru þá að renna á mig minnsta kosti tvær grímur! Ég beið og beið ... svo beið ég lengur, og þegar ég hélt að það væri ekki möguleiki á því að bíða lengur – þá beið ég lengur. Ég var orðinn svo sjóðandi fokkíng brjálaður að ég var farinn að titra og skjálfa. Hvernig gat mannfjandinn sem í bílnum var, farið að því að vera svona lengi þarna? Hvaða dómadags ókurteisi var þetta í manninum að skreppa í sjoppu á sínum monstertrukk, teppa allar þær bílalúgur sem hann mögulega gat, og hanga þar svo eins og hann hefði ekkert annað að gera? Eða það sem meira er... eins og ENGINN annar hafi neitt að gera, nema bíða eftir því að hann ljúki sér af í rólegheitum við að versla! Þessi flennistóri bíll fór að fara meira og meira í geðið á mér, og ég var í alvörunni og fullri hreinskilni farinn að spá í að strunsa út úr bílnum og láta nokkur vel valin orð falla við þennan bílstjóra. Ég hætti við af þeirri einu ástæðu að ég hefði örugglega ekki náð upp í bílstjórahurðina til að koma kvörtun minni á framfæri. Þegar afgreiðslustúlkan loksins kom eftir 31 mínútu með fitubrákaða kjúklingaveislu í plastpoka, þá nánast þurfti hún að póstsenda herlegheitin til hans, svo langt var hann frá lúgunni. Nú velta eflaust margir fyrir sér afhverju í ósköpunum ég bakkaði ekki bara í burt og gafst upp. Það var einfaldlega vegna þess að annar hver íbúi í Breiðholtinu hafði parkerað bílnum sínum fyrir aftan minn, og hreyfði sig ekki þó svo að ég setti í bakkgír og gerði mig líklegan til að yfirgefa svæðið. Þið þarna Reykvíkingar, hafa þessi tvö glæru ljós aftan á bílnum mínum enga merkingu fyrir ykkur?!

Eflaust væri hægt að áfellast afgreiðslufólkið fyrir að hafa ekki beðið manninn vinsamlegast um að drulla sér í burtu, en það er skiljanlegt að þau séu utan við sig greyin um þessar mundir, enda löngu komin með hugann við fermingargjafirnar og söngvakeppni SamFés.

Madama Tobba

Madama Tobba skrifaði leiðarvísi um ástarmál fyrir stúlkur árið 1922, á þeim tíma þegar daður og djass tröllriðu ístöðulausum stúlkum og ekki veitti af að minna hið fagra kyn á stað sinn og stétt. Stúlka, sem vill verða að einhverju, tryggir sér góða fyrirvinnu og giftist. Síðan rembist hún við að vera „heimilisrækin, geðgóð, stjórnsöm, þolinmóð, þrifin, réttsýn, sparsöm, starfssöm, gestrisin, vingjarnleg við heimilisfólkið og ástúðleg við manninn sinn.” Allt í trausti þess og fullvissu um að á „fleyi heimilisins heldur konan um stjórnvölinn, en maðurinn er ræðarinn.”

Ljótasti löstur ungra kvenna er lauslætið: „Lauslæti — í hvaða mynd sem er — er illgresi í blómgarði ástarinnar. Það setur blett á mannorð þitt; ljótan blett, sem fín föt, ilmvötn og kvensilfur getur ekki hulið eða afmáð.” Lauslæti ræðst gegn sjálfu manneðlinu, helgi sjálfsvirðingarinnar og ástinni: „Ástin er fegursta og göfugasta tilfinningin sem í mönnunum býr og lög hennar ná jafnt til allra. [...] Okkur er bannað að fara gálauslega með líf og heilsu; sama er segja um ástina.”

Það sem meira er, lauslæti er leikur að hjörtum: „Margar stúlkur geta leikið sér að hjarta ungs ástfangins manns. Oft gera þær það i hugsunarleysi eða til þess að skemta sér við það, en venjulega ekki í illum tilgangi. En manninum fellur þetta þungt og þegar hann kemst að sannleikanum, getur táldrægnin leitt hann út á glapstigu, jafnvel til sjálfsmorðs eða annara glæpa. — Mundu það, unga stúlka, að hjartað er fínt líffæri.”

Síðan 1922 hefur margt breyst. Madama Tobba er orðinn femínisti og hefur uppgötvað á sér snípinn. Henni er fullsæmandi að draga ölvaða menn heim í bólið (með þeim eindregna ásetningi að henda þeim frá sér aftur notuðum að morgni), þar má hún gamna sér með þeim næturlangt útkámuð í sleipiefni með titrandi rafmagnskúlur í óæðri endanum. Verði hún ólétt lætur hún tortíma fóstrinu. Hún er frjáls. Femínisminn hefur frelsað hana undan forneskjulegum álögum. Hengi elskandinn sig í ástarsorg, er það hans vandi en ekki hennar.

En hvarfli að henni að svo mikið sem depla auga í átt að kynfærum manns fyrir þóknun kastar hún af sér nútímahempunni og stendur keik á peysufötunum fyrir framan spegilinn, otandi að spegilmynd sinni beinaberum fingri og tautandi í áminningartón eitthvað um ljóta bletti á skrautblómunum í ilmgarði ástarinnar.

Á bak við lás og slá

Tæplega 10 milljónir manna sitja í fangelsum víða um heim, næstum helmingurinn í Bandaríkjunum, Kína og Rússlandi. Í BNA situr nú meira en 1% fullorðinna í fangelsi, en þær tölur eru nokkuð skekktar þegar tekið er tillit til þess að níundi hver svertingi á aldrinum 20 - 35 ára situr inni.

Afar athyglisvert er að skoða skiptingu á milli ríkja í svipuðum heimshluta en með mismunandi íbúadreifingu eða stjórnarfar.

Það er 230% líklegra að þú sitjir inni í Mið- eða Austur-Evrópu en í öðrum hlutum álfunnar, en samt sem áður en næstum tvöfalt líklegra að þú sitjir inni í löndunum í Karabíska hafinu en í Austur-Evrópu.

Það er hreint ekkert líklegt að þú sitjir inni ef þú ert íbúi í sunnanverðri Mið-Asíu (Indland og nágrenni) en ef þú ferðast norður til þeirra ríkja sem áður tilheyrðu Sovétinu þá sjöfaldast líkurnar á fangelsun. Langlíklegast er að þú sitjir inni í Túrkmenistan.

Það eru svo til jafnmargir fangar á Íslandi og Grænlandi, þótt íbúafjöldi Íslands sé fimmfaldur íbúafjöldi Grænlands. Grænland sker sig frá restinni af danska heimsveldinu þar sem frændur okkar Færeyingar geta talið fangana á fingrum sér en í Danmörku sjálfri sitja tvöfalt fleiri inni en á Íslandi miðað við mannfjölda.

Það sitja tvöfalt fleiri inni í Sádi-Arabíu en Írak en rúmlega þrisvar sinnum fleiri í Íran en Írak.

Ekkert ríki á þó roð í Bandaríkinn, hvort sem um er að ræða fjölda eða hlutfall af mannfjölda. Af hverjum 100.000 íbúum þar eru 714 í fangelsi.

Eins og staðan er í dag sitja fleiri inni á hverju ári en deyja úr krabbameini. Í BNA er tvöfalt líklegra að þú sitjir inni á næstu 12 mánuðum en að þú greinist með krabba.

Tónleikar

Ja, nú erum við að tala saman, eða dansa eða eitthvað.

Meistarinn John Fogerty og félagar að koma til að spila í Laugardalshöllinni — hann var aðalmaður Creedence Clearwater Revival, hljómsveitarinnar sem gerði garðinn frægan um 1970 og er ennþá vel þekkt og jafnvel vinsæl. Eða hver þekkir ekki lög eins og Fortunate Son, Who'll Stop the Rain, Down on the Corner, Proud Mary og mörg önnur sem eru algjörlega ódauðleg.

Heyrði nokkur tiltölulega nýleg lög með honum fyrir skömmu og greinilegt að kappinn hefur engu gleymt — frábær söngvari og fullkomlega peninganna virði að fara til að sjá og hlusta á hann.

Ég ætla aldeilis ekki að láta mig vanta í Höllina í lok maí, þegar John Fogerty stígur á stokk.

Varð bara að láta einhvern vita af þessu.

Nú var ég að lesa þennan texta yfir aðeins til öryggis, margt skrýtið í íslensku: Hvaða „garður” er þetta sem varð frægur? Og hvað er með þennan „stokk”?

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Jónas

Jónas Kristjánsson er áhugavert fyrirbæri. Fyrir utan að vera fullur af mótsögnum þegar kemur að rannsóknarblaðamennsku þá minnir hann mig stundum á miðaldamunk sem fyrir eitthvað skringilegt óhapp hefur villst inn í framtíðina. Með bloggi þykist hann hafa uppgötvað einhvern stóra sannleik og staðfestir þá lífsstefnu sína með því að fella í sífellu dauðadóma yfir hefðbundnari fjölmiðlum auk þess að semja eigin reglur um hvernig blogg eigi að vera.

Honum hefur meira að segja tekist að safna í kringum sig nokkrum lærisveinum sem gleypa gospelið af áfergju. Símoni Birgissyni var auðvitað auðvelt að snúa til réttrar Jónasartrúar og bloggar hann nú bara eina efnisgrein í einu af staðlaðri Jónasarlengd, eins og meistarinn sjálfur.

Nú hef ég ekkert á móti því að skrifa knappan og skilmerkilegan stíl. En ég sé hins vegar ekki hverju Jónasarfylgjendur eru bættari með að skrifa sautján einnarefnisgreinarfærslur um sama hlutinn, með nauðsynlegum endurtekningum og ítrekunum á sömu hlutunum. Veitingahúsarýni í þremur pörtum þar sem megnið af orðunum í seinni tveimur færslunum fer í að rifja upp hvaða veitingastað er verið að ræða um getur ekki á nokkurn hátt talist skynsamlegri en stök færsla með færri orðum samtals og auðfylgjanlegri þræði.

Blogg er orðið svo ríkur þáttur skoðana, að fáir komast yfir að lesa það. Nema með hjálp gáttar.

Skoðanir eru dauðar í dagblöðum. Ég hef fleiri lesendur í blogginu og meiri viðbrögð en ég hafði um áratugi í leiðurum. Fáir lesa slíka og enn síður sjálfmiðjaða Velvakendur eða Stuð milli stríða.

Er ég sá eini sem líður eins og ég sé að lesa glóðvolgt fréttabréf aldraðs manns sem er nýbúinn að uppgötva heimilistölvur, bleksprautuprentara og Microsoft Publisher — og þykist hafa himin höndum tekið?

Jónas er eins og náunginn á bakvið TimeCube „kenninguna”. Fullkomlega sannfærður um ágæti eigin skoðana og algjörlega úr takti við raunveruleikann.

Skjótum Paul Watson aftur, nú í hausinn!

Fátt er ógeðfelldara en Íslendingar innblásnir af þjóðerniskennd. Ekkert smækkar sál okkar meira. Vandaðir menn verða hjákátlegir, minni menn verða hatursspúandi stóriðjur. Við megum þakka fyrir að það er ekki nema að takmörkuðu leyti þjóðerniskennd í ætt við þá íslensku sem stjórnað hefur viðbrögðum manna við hryðjuverkum undanfarinna ára.


Fyrir löngu síðan komu nokkrir herskáir hvalavinir og skrúfuðu botnnegluna úr gufuskipunum sem Íslendingar notuðu til að eltast við hvali. Löngu, löngu seinna eru umræddir hvalavinir enn að berjast við barbarískustu þjóð jarðar, Japani, og ásakanir eru uppi um að hvalavinur númer eitt hafi orðið fyrir skoti. Viðbrögð moggabloggara við þessari frétt bera vott um það smásálarlega stærilæti og langrækni sem einkennir þjóðina á svona stundum. Þeir sem ekki kalla hvalavininn lygara vilja að hann sé skotinn aftur, og í þetta skiptið þar sem skothelda vestið er ekki til varnar. Það er enda íslensk lausn. Norska landhelgisgæslan skildi ekki hvaðan á sig stóð veðrið þegar Dalvíkingur nokkur ruddist með framhlaðning út á dekk í miðri Smugudeilunni og púðraði úr honum til að hrella norska varðskipsmenn. Eitthvað eins og klippt úr sögu James Thurber af gikkóðum og elliærum afa sínum.

Það má þakka fyrir að Íslendingum hefur ekki verið gert neitt verulegt í dálítinn tíma (fyrir áhugamenn um íslenska þjóðerniskennd á ófriðartímum þá mæli ég með þáttunum Baldur og hafmeyjan úr þorskastríðinu sem fæst sem podcast hjá Rúv [Úr safni útvarpsins, mælt mál). Viðbrögðin gætu aldrei orðið annað er herfileg. Eina tryggingin sem heimsbyggðin hefur fyrir því að ekki hljótist alvarlegur skaði af skapgerðarbrestum okkar er blessunarlegur dvergvöxtur þjóðarinnar.

Vændiskonan með kisuandlitið

Vændiskonan „með kisuandlitið“ hefur verið nokkuð áberandi í fréttum í dag. Auðvitað hlaut að koma að þessu, vændi er orðið refsilaus verknaður, svo lengi sem ekki eru dólgar í spilinu.

Þá má spyrja sig. Skyldi virkilega draga úr mansali og eymd kvenna ef gefið er grænt ljós á vændi svo lengi sem enginn dólgur er sýnilegur. Eru dólgar virkilega svo vitlausir að þeir kunna ekki hylja slóð sína? Er eitthvað því til fyrirstöðu að þeir sem misstu súluspónin úr aski sínum opni vændishús. Þeir geta „leigt“ vændiskonunum aðstöðu fyrir húllumhæið og pláss undir auglýsingar, jafnvel ráðgjafarþjónustu.

Er virkilega einhver ástæða til að ætla að konan á myndunum sé ein í þessu vændi?

Hvernig átti lagabreytingin að verja hag kvenna?

Randy Pausch

Randy Pausch tölvunörd og prófessor fékk seint á síðasta ári þær fréttir að hann ætti örfáa mánuði eftir ólifaða. Hann fékk krabbamein í bris (eins og Patrick Swayze), sem síðan er búið að dreifa sér til annarra líffæra. Viðbrögð hans kristallast ekki síst í víðfrægum fyrirlestri undir fyrirsögninni „Síðasti fyrirlesturinn“. Fyrirlesturinn er um uppfyllingu æskudraumanna.

Hægt er að fylgjast með Randy á heimasíðu hans (hann er enn á lífi en orðinn alvarlega veikur af lyfjameðferðinni, nýrun starfa á hálfum dampi og blóþrýstingurinn er orðinn 200/100) og satt að segja eru þessar örfáu mínútur sem það tekur mann að setja sig inn í hans mál afar mannbætandi.

Það er líka meira en þess virði að horfa á „Síðasta fyrirlesturinn“ þótt hann sé töluvert lengri en venjulegir bloggflakkarar sætta sig við.

Er krabbinn Patrick Swayze að kenna?

Tveir áhættuþættir eru langveigamestir þegar kemur að hinu banvæna briskrabbameini sem dregur svo til alla sem veikjast af því í gröfina á örstuttum tíma, aldur og reykingar.

Nú er komið upp úr kútnum að Patrick Swayze reykir að jafnaði þrjá pakka af sígarettum á dag auk þess að reykja vindla. Að minnsta kosti gerði hann það árið 2000 og það kostaði hann næstum því lífið þegar hann lenti í flugslysi af völdum reykinga. Skýrslan um flugslysið er hér.

Frá slysstað

Samkvæmt henni féll þrýstingurinn í flugstjórnarklefanum þar sem Swayze flaug í 13 þúsund fetum yfir auðnum Arisóna. Fljótlega varð hann afar ringlaður og átti erfitt með að sjá mælana. Samkvæmt radar fór hann að fljúga sífellt lengra af leið. Swayze hélt loks að hann væri kominn að flugvellinum og hafði ekki hugmynd um það að flugbrautin, sem hann áleit, var ofur venjulegur vegur. Hann klessti á ljósastaura en komst ómeiddur frá því.

Þeir sem komu að slysinu báru vitni um að hann hafi verið afar einkennilegur, rauðeyður og ringlaður.

Niðurstaða flugslysanefndar er að útblástur frá vélinni hafi (ásamt því að hann reykti þrjá pakka á dag) orðið til þess að hann varð fyrir mónoxíðeitrun. Byggði það á staðfastri neitun Swayze þess efnis að hann hafi verið undir áhrifum áfengis (sem líka hefði getað útskýrt hegðun hans). Þó er vitað að Swayze var með bjór um borð.

En það er nokkuð ljóst að krabbann fékk Swayze sem kaupbæti við þessa 22 þúsund sígarettur og slatta af vindlum sem hann reykti á ári. Tengsl briskrabba og reykinga eru þau að brisið hefur takmarkaða endingargetu. 2/3 af þeim sem fá krabbann eru eldri en 65 ára. Magnús Magnússon [pípureykingamaður ársins 1978], Mastermind, dó t.a.m. úr þessu krabbameini (sem og Pavarotti [reykti vindla], Syd Barrett úr Pink Floyd [reykti allt sem að kjafti kom], Bill Hicks uppistandari [fór með tvo kveikjara á dag], Margaret Mead mannfræðingur [stoltur hassreykir], Jacques Derrida heimspekingur [pípa], Joan Crawford leikkona [reykti], Nigel Hawthorne leikari [pipe], Michael Landon leikari [úr Húsinu á sléttunni, reykti 4 pakka á dag], René Magritte [„Þetta er ekki briskrabbi“] myndlistarmaður og Henry Mancini tónskáld [pípa]. Reykingar eyðileggja brisið hægt en örugglega og auka þannig líkurnar á að krabbameinið myndist. Ef við bætist að náinn ættingi hafi fengið briskrabba þá eru reykingar svo gott sem sjálfsmorð.

Þess má geta að Swayze hefur ekki tekist að hætta að reykja þrátt fyrir krabbameinið.

Loks má geta þess að um 65% síðuhaldara eru reykingamenn.

Nauðungarvist á himnum

Þegar páfann í Róm vantaði pening tók hann upp á því að bjóða mönnum inneign á himnum á formi aflátsbréfa. Húmorslaus gyðingahatari með mótstöðuþrjóskuröskun tók þetta óstinnt upp og gerðist veggjakrotari. Smám saman snérust margir á sveif með gyðingahataranum gegn páfanum og fóru að drepa sér leið að andlegum völdum. Mótmælendatrúin var orðin til.

Í dag dettur mótmælendakirkjunni ekki í hug að selja mönnum ómarkvissa fyrirgreiðslu á himnum. Annað hvort gera menn þetta alminlega eða ekki — og alminlegast er einfaldlega að rukka aðgöngugjald að dýrðinni. Allar venjulegar skírnir á Íslandi kosta á bilinu 3.500 kr og 9.000 kr. með bensínpeningi.

Skírnin er dásamleg athöfn. Barninu er hrúgað í alltof stóran kjól í máttlítilli tilraun til að hylja þá staðreynd að það er statt þarna nauðugt viljugt, ungt og ósjálfbjarga, og síðan er sett á það vatnsmerkið sem Lykla-Pétur leitar að við Perluhliðið þegar hann ber sál þess upp á milli sín og vítisloga. Sjái hann ekki merkið kastar hann sálinni glaðhlakkalegur í logana.

Þar sem einn útgangspunktur í máli gyðingahatarans var sá að Guð gerði kröfu um persónulegt samband við hvern og einn sinna þegna, þá hefur reynst erfitt að meðtaka að skírnin sé nóg. Maður opnar ekki hjarta sitt fyrir Kristi með hjali.

Þess vegna er fórnarlambinu uppálagt að mæta aftur þegar kjóllinn passar og taka við staðfestingu Guðs á vatnsmerkinu. Í þetta skiptið er Guð búinn að breyta vatninu í vín — hið ofurdýrmæta og dásamlega dómgreindarskerðandi efni sem Ésú taldi nauðsynlegt að marínera fylgjendur sína í. Við það tilefni má segja að foreldrarnir og vitorðsmenn þeirra (skírnarvottarnir) mái af sér dóminn yfir því að hafa falboðið barnið á sínum tíma.

Tímasetning ferminga er hálft í hvoru praktísk en hún byggir einnig á horfi við einstaklingnum sjálfum. Beinkröm og aðrir hörgulsjúkdómar sáu til þess að um 13 - 14 ára aldurinn var líkamsvöxtur orðinn þannig að skírnarkjóllinn (hvort sem það er sá táknræni eða efnislegi) var farinn að passa dável. En að auki var full ástæða talin til að ætla að fólk á þeim aldri væri hæft til að taka mikilvægar ákvarðanir um sinn hag. Stelpur voru enda komnar með dálítil brjóst og ávalar mjaðmir sem fullorðnir frændur og nágrannar voru farnir að girnast — og einhvernveginn var við hæfi að ýta börnunum á sama tíma út í kynlíf og fermingu.

Það fer ekkert sérstaklega fyrir brjóstið á sporgöngumönnum gyðingahatarans að öll merki bendi í þá átt að ferming sé nákvæmlega sama nauðungaraðgerðin og skírnin. Ferming uppfyllir enda öll skilyrði þess að kallast mansal. Það standa öll spjót á fermingarbarninu. Því eru boðnar gjafir og fé ef það fermist. Neiti það að fermast má það vita að það gæti haft hroðaleg áhrif á kransæðastíflu Kollu frænku. Öll ættin boðar komu sína. Presturinn stekkur á barnið úr hinni áttinni og traðkar á öllu sjálfstæði og gagnrýninni hugsun og til að kóróna yfirganginn þarf barnið að taka próf úr áróðri prestsins. En á móti kemur að horft er í gegnum fingur við barnið og því leyft að smakka vín (enda hlýtur allt að vera gott sem Ésú var hrifinn af), það fær að grilla sig í ljósabekk og skreyta sig með pjátri og purpura.

Barnið er komið með lögheimili á himnum um það leyti sem það lærir að brjóta gegn Guðs vilja. Það er því stikkfrítt. Börn byrja að drekka og reykja; fróa sér og girnast nágranna sína; stela og ljúga — og haga sér að öðru leyti eins og fullorðið fólk sem engu hefur að tapa.

Yfir öllu gína prestarnir, stinga ágóðanum í vasann og glotta yfir vel unnu verki. Þeim er skítsama um það hvort fermingin hefur einhver raunveruleg áhrif á trúarlíf barnanna. Það eru engin samræmd próf hérna megin moldar.

Við höfum hrakið fúlmennin og dólgana sem girntust stinna kroppa unglingsstúlknanna út í ystu myrkur en við umberum enn prestana sem ágirnast sálir þessara sömu barna. Og við bjóðum þeim beina leið að þeim. Sá sem stelur huga barns er að mínu viti engu minni barnaníðingur en sá sem stelur líkamanum. Fermingin er líka gifting, og hempuklæddu barnaníðingarnir hreykja sér meira að segja af því á tyllidögum.

Vindbelgurinn Jónas Kristjánsson

Jónas Kristjánsson

Óttalegur vindbelgur er Jónas Kristjánsson. Ef honum væri hálft eins umhugað um sannleikann og að nostra við stílbrögð sín myndi hann aldrei láta frá sér fara aðra eins firru og þá sem hann skrifar á blogg sitt í dag þar sem hann fullyrðir að Vilmundur Jónsson, fyrrverandi landlæknir, hafi verið hugmyndafræðingur af nasískti sort.

Það er skömm að því að menn skuli fara jafn óvarlega og þetta með svona alvarlegt mál. Ég veit ekki hvort Jónas er að tyggja þetta gagnrýnilaust upp úr DV (sem ég hef ekki og mun ekki lesa) eða hefur lagst í sjálfstæða rannsókn. En þetta er tóm vitleysa. Vilmundur Jónson var einn tiltölulegra fárra málsmetandi manna sem andæfði harkalega kynþáttahyggju.

Kynþáttahyggja var afar vinsæl hér á landi á tímabili vegna þess hvað hún virkar skynsamleg í einfeldni sinni. Erfðakynbætur þóttu sumum jafn sjálfsagðar og frjálsíþróttaæfingar ungmennafélaga. Einn stækustu aðdáenda kynbóta var barnavinurinn Steingrímur Arason, fyrsti kennaramenntaði Íslendingurinn, minnir mig, og höfundur „Litlu, gulu hænunnar“ (sem síðan er trúarrit hægri manna).

Vilmundur Jónsson

Gegn þessari tísku réðst Vilmundur og benti á að það væri ekkert einfalt við erfðir. Það væri fráleitt að reyna að stjórna erfðum því vald manna yfir útkomunni væri sama og ekkert og menn gætu gert meiri skaða en gagn ef þeir reyndu að útrýma lágeðli. Öllu þessu er skilmerkilega haldið til haga í skrifum Vilmundar og það geta allir sannreynt – allir sem nenna að leita.

Tilvitnunin sem Jónas hefur eftir Vilmundi:

„Vönun andlegra fáráðlinga léttir þeim lífið, er þjóðinni til hagsbóta og dregur úr úrkynjun komandi kynslóða.“

Þetta er ekki stefnuyfirlýsing nasísks valdmanns, þetta er tilraun menntaðs manns til að draga sanngjarnar ályktanir af gefnum forsendum. Til þess notar hann þau hugtök sem málið snýst um. Á málfari dagsins í dag væri sama hugsun orðuð þannig:

„Ófrjósemisaðgerðir einstaklinga með mikla andlega fötlun geta leitt til betri lífsskilyrða fyrir viðkomandi einstaklinga með augljósum jákvæðum, samfélagslegum áhrifum, auk þess sem þær geta komið í veg fyrir útbreiðslu alvarlegra erfðasjúkdóma.“

Rökin standa, þótt umbúðirnar séu gulnaðar og feysknar. Í dag er það talinn sjálfsagður réttur fatlaðra að stunda kynlíf (þótt þeir séu á þroskastigi barna) og er það réttlætt þannig að það sé svo snar þáttur af mannlegu eðli að það sé ómanneskjulegt að neita fólki um það. Fötluðum er einnig kennd sjálfsfróun ef á þarf að halda. Í öllum umræðum um kynlíf fatlaðra er megináhersla á varnir gegn þungun. Engum alvarlega andlega fötluðum er gefið grænt ljós á barneignir, ekki síst barnanna vegna. Svo til allir mikið andlega fatlaðir einstaklingar sem eru kynferðislega virkir eru látnir nota getnaðarvarnir eða eru gerðir ófrjóir hafi þeir ekki vit á því sjálfir.

Hugarfar Vilmundar rímar nákvæmlega við hugarfar dagsins í dag. Það er fráleit ósvífni að kalla hann nasískan hugmyndafræðing eins og Jónas gerir á síðu sinni. Það sýnir aðeins hversu hjákátlegt er að þessi vindbelgur skulu dirfast að ætla að leggja öðrum línurnar um blaðamennsku og önnur skrif. Það er ótrúlegt að Jónas með nasistaáburðinn skuli vera sami Jónas og ræður ungum blaðamönnum heilt og fullyrðir:

Bestu rannsóknablaðamenn leita jafn eindregið eftir sönnunargögnum, sem hafna tilgátunni, og hinum, sem styðja hana.

MA

Alveg get ég fengið rennandi skitu þegar ég horfi á Gettu Betur, spurningakeppni framhaldsskólanna. Eins og fram hefur komið í fyrri pistlum mínum, þá hef ég lúmskt gaman af þessari keppni, og ég er svo sem búinn að lýsa skoðun minni á dómaranum, stigaverðinum og spyrlinum.

En það sem fer mest í pirrurnar á mér eru þessir sísyngjandi stuðningsmenn skólanna. Drottinn minn dýri, hvað þetta fer orðið í taugarnar á mér. Það er eins og það sé regla í þessari keppni, að því eldri sem skólinn er, því leiðinlegri eru stuðningsmennirnir. Ekki nóg með að maður þurfi að hlusta á þá syngja og öskra nánast látlaust alla sjónvarpsútsendinguna, heldur eru slagorðin svo fáránleg og leiðinleg að það getur beinlínis verið heilsuspillandi að hlusta á þessa vitleysu.

Lið Menntaskólans á Akureyri hefur örugglega keppt í þessari keppni frá árinu 1200 og það bregst ekki að í hvert einasta skiptið sem þau mæta í sjónvarpið, þá kyrja þau sömu hallærislegu lögin, aftur og aftur. Þjóðin er fyrir lifandis löngu komin með ógeð á þessum skátalögum þeirra, og í hvert skipti sem ég heyri „(MH) með rjóma á...“, þá langar mig að stinga mig í eyrun með stórri ísnál! Hvað er eiginlega að þessu fólki ? Afhverju skottast það ekki og skráir sig í skátana? Séu þessir söngfuglar í virkilegu stuði, má stundum heyra þau syngja gamla sunnudagaskólalagið „Gleði Gleði“, á svo einstaklega hallærislegan hátt að manni liggur við velgju. Mig langar virkilega að vita hvort þeim finnist þau vera töff, eða hvort litli skátinn í þeim brjótist bara svona út í hvert skipti sem þau komast í sjónvarpið. Þriðji möguleikinn er auðvitað athyglissýki á háu stigi, ásamt veruleikafirringu, því þau gera sér enga grein fyrir því að það eru allir búnir að fá ógeð á þeim. Fjórða og líklegasta skýringin er svo auðvitað, að þau séu bara öll blindfull þarna í sjónvarpssal og muni ekki eftir neinum skárri lögum til að syngja. Sé það staðreyndin, þá ættu þau frekar að sleppa því alveg að syngja og hreinlega halda kjafti, en að pína okkur sjónvarpsáhorfendur svona.

Hafandi þurft að hlusta á þessa hörmung, ár eftir ár, hefur gert það að verkum að ég mun ekki undir nokkrum kringumstæðum hvetja mín börn til þess að ganga í þennan skóla. Það er alger óþarfi að ýta undir það að börnin mans gerist algerir lúðar strax á menntaskólaárunum. Sunnudagaskólinn stendur þeim til boða ... hugsanlega skátarnir, en Menntaskólinn á Akureyri ... nei takk. Má ég þá heldur biðja um að þau séu uppá háalofti í skátaheimilinu að flækja puttana á sér í pelastikk og syngja hallærissöngvana sína þar, en að eiga þá hættu að þau komi fram í sjónvarpinu og geri sjálf sig að fífli á sama tíma og þau hálf-drepa þjóðina úr leiðindum.

Nú má vel vera að ég verði skotin í kaf út af þessum pistli, sérstaklega þar sem 66% af aðstandendum þessarar síðu gengu í MA á sínum tíma, en ég er bara kominn með svo mikið ógeð á þessum söngvum að ég gat ekki setið á mér.

Hvort bræður mínir voru slíkir lúðar og leiðindapésar að hafa tekið þátt í þessum söngvum, verða þeir svo bara að svara sjálfir.

Hættið svo þessari kaffidrykkju alltaf hreint!

Eru Japanir klikk?

Ég hef lengi haft horn í síðu Japana. Ég man að þegar Óli Sindri var á fermingaraldri þá forritaði hann viðmót við eitthvað makkaforrit og japanskt tölvutímarit setti sig í samband við hann og bað um að fá að setja það á disk sem fylgja átti tímaritinu. Óli leyfði það fúslega og fékk tímaritið sent í þakklætisskyni.


Þegar hann fór að skoða diskinn voru á honum möppur með nöfnum með þremur exum. Inni í þeim voru m.a. myndbönd af hópi kviknakinna japanskra kvenna að reyna að troða sér inn í símaklefa.

Alla tíð síðan eru Japanir tortryggðir í fjölskyldunni. Og sú tortryggni eflist í hvert skipti sem maður sér eitthvað svona (maður hugsar bara, guði sé lof að Stevie Wonder getur ekki séð þetta, það er nóg fyrir hann að heyra þessi ósköp):

Patrick Swayze dauðvona II

Ég hef rakið fréttina um yfirvofandi dauða Patrick Swayze til upprunans. Ekki er upprunalega heimildin síðri en heimildin í fyrri færslunni um þetta æsispennandi mál.

Afar varfærið er ég líka búinn að segja konunni minni frá þessu „Heyrðu ástin mín, manstu hvað þér fannst Ghost skemmtileg? Sko...“

Svar hennar: „En ... en ég er nýbúin að sjá hann hjá Opruh.“

Annars þykir mér kannski mest um vert í þessu máli öllu að ég hef loks lært að stafa nafnið hans. Og ég ætla sko að notfæra mér það þessar fimm vikur sem hann á ólifaðar. Næstu fimm vikur má búast við því að Partick Swayze verði útgangspunktur í öllum málum frá verðbólgu til sterabolta.

Annars er kona í teppadrakt hjá téðri Opruh akkúrat núna sem lítur nákvæmlega eins út og Donald Sutherland með hárkollu ef hann væri búinn að flá andlitið af Hugh Laurie og gengi með það sem grímu. En hún er ekkert lík Patrick Swayze.

Opinber verkefni

Hvað er þetta eiginlega með opinber verkefni og kostnað? 
Man einhver eftir einhverju sem hið opinbera hefur framkvæmt og verið á kostnaðaráætlun?

Þegar einhver einstaklingur eða einkafyrirtæki fara í framkvæmdir og fá tilboð í verkið, reyna menn yfirleitt að standa við gerða samninga, að sjálfsögðu geta komið upp ófyrirséð atriði sem hugsanlega hækka kostnaðinn og eru þá svokölluð „aukaverk“, en að það skuli aldrei vera hægt að byggja eða kaupa neitt fyrir opinbert fé, án þess að kostnaðurinn rjúki upp úr öllu valdi og jafnvel tvöfaldist, eða meira, frá upphaflegum áætlunum.

Þetta gerist þrátt fyrir að; það sé búið að gera samninga um verkið, það hafi verið skipuð nefnd eða jafnvel nefndir, sérstaklega til að fylgjast með að allt gangi eðlilega fyrir sig, það hafi verið ráðnir sérstakir eftirlitsaðilar til að gæta hagsmuna hins opinbera, það eru yfirmenn stofnana sem eiga að halda utan um framkvæmdir og verkefni sinna stofnana, og gæta þess að vera innan fjárhagsáætlunar.

Hver á eiginlega að passa þetta í raun? Það er byggt og byggt, keypt og keypt, við borgum og borgum og öllum er alveg skítsama, RÍKIÐ BORGAR bara og enginn ber ábyrgð á neinu.
Er ekki alveg eins gott að sleppa bara öllum þessum nefndum og eftirlitsmönnum og hvað þetta heitir nú allt ? Hringja bara í næsta verktaka og biðja hann að byggja það sem okkur vantar, svo kemur hann bara með reikninginn; 1 stk. Skóli, 1 stk. Ferja, 1 stk. Stúka, 1 stk. Orkuveituhús, osfrv. Verðið er aukaatriði.

Það virðist nefnilega ekki skipta nokkru máli hvað samið er um í upphafi, eða hve margir sjá um að fylgjast með verkinu, þetta endar alltaf í tómu rugli, aftur og aftur.

Annaðhvort eru eintómir vitleysingar sem annast þetta fyrir okkur, eða þeim er alveg nákvæmlega sama. Hvor sem ástæðan er þá er þetta auðvitað löngu orðið nóg, menn verða einfaldlega að breyta þessu.

Það væri afskaplega þægilegt, bæði fyrir heimilisrekstur og rekstur einkafyrirtækja, ef menn gætu byggt og keypt allt sem þá langar í, án þess að hafa nokkrar áhyggjur af kostnaðinum, það kemur bara einhver annar og reddar því.

Nei, þessi andskotans vitleysa og kæruleysi, gengur bara ekki lengur. Eða hvað?

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Partick Swayze dauðvona

Ég veit ekki enn hvernig ég á að færa konu minni fréttirnar. En ef eitthvað er að marka slúðurpressuna þá verður Swayze allur um þetta leyti í apríl vegna krabbameins.

Já, og vel á minnst, það er búið að drepa á annað hundrað Palestínumenn síðustu daga.