Sturlun

Ég man ekki um hvað þátturinn snérist en í einum þætti af Kenny og Spenny tók sá síðarnefndi til þess ráðs að hertaka uppáhaldshljómplötur hins. Kenny brást við með því að ræna mömmu Spennys (hvaða þáttur var þetta?). Ég man að ég veitti því athygli að hljómplötusmekkur Kennys var frekar sérkennilegur, perlurnar í safninu hans voru upptökur af ræðum Hitlers og sjálfsmorðsupptaka Jim Jones.

Þegar ég rakst á hljóðupptökuna úr Helvíti, sem ég bloggaði um fyrir nokkru, rakst ég á téða upptöku frá Jonestown. Skemmst er frá því að segja að ég hef sjaldan heyrt nokkuð jafn hrollvekjandi. Fyrir þá sem ekki þekkja var bakgrunnurinn þessi:

Jim Jones var leiðtogi í söfnuði sem var einkennileg blanda trúsöfnuðar og kommúnistaflokks. Eftir að hafa verið á hrakhólum með söfnuðinn nokkra hríð og eltur af yfirvöldum vegna skattamála kaus Jones að flytja söfnuðinn út fyrir BNA til smáríkisins Guyana í S-Ameríku. Þar leigði hann landspildu og stofnaði, nokkuð hæversklega, Jonestown nefnt eftir sjálfum sér. Jonestown átti að heita paradís á jörðu, varin gegn hættum kaldastríðsins og óæskilegum áhrifum þar sem íbúarnir nytu landsins gæða í sveita síns andlits. Raunin var önnur.

Jim Jones

Nærri þúsund manns bjuggu við harðan kost í Jonestown. Vinnan var látlaus þrælkun og aga var haldið uppi með beinskeittum og miskunnarlausum hætti. Sjúkdómar, óánægja, líkamlegir og andlegir erfiðleikar fóru að grassera og staðblærinn varð stöðugt óheilbrigðari og ómanneskjulegri.

Jonestown

Þar kom að ættingjar íbúa Jonestown fóru að hafa verulegar áhyggjur og leituðu til þess opinbera um hjálp. Sögusagnir gengu, m.a. um dýflissur og pyntingatól, og bandarísk stjórnvöld brugðust við með því að senda eftirlitsaðila til þorpsins með leyfi þarlendra stjórnvalda. Til fararinnar var valinn Leo Ryan öldungadeildarþingmaður. Ryan flaug til Guyana en reyndist erfitt að komast á leiðarenda. Það tókst þó að lokum og móttökurnar voru varfærnar en traustvekjandi. Tekið var á móti sendinefndinni með þaulæfðum látalátum sem sanna áttu að öllum liði vel. Meðan á athöfninni stóð fann einn fréttamannanna sem var með í för að miða var laumað í lófa hans. Hann las miðann: „Kæri öldungadeildarþingmaður Vernon Gosney og Monica Bagby. Vertu svo góður að hjálpa okkur burt frá Jonestown.“ Gosley hafði farið mannavillt og álitið fréttamanninn vera Ryan.

Leo Ryan

Smám saman fóru hlutirnir úr böndunum. Fólk fór að strjúka frá Jonestown, sumir fóru með sendinefndinni. Jones var tekinn á teppið af fréttamönnunum og honum var sýndur miðinn. Hann brást reiður við. Það sem næst gerðist var það að Jones lét myrða öldungadeildarþingmanninn og fylgilið um það bil sem fljúga átti í burtu. Hann boðaði aukinheldur til almenns fundar safnaðarmeðlima.

Frá flugvellinum

Upptakan er af þessum fundi. Rödd Jones er þreytuleg. Hann byrjar á að tala um að hann viti að öldungadeildarþingmaðurinn verði drepinn (en honum hafði áður verið sýnt tilræði í Jonestown). Síðan muni fjandinn verða laus. Einhverjir muni koma og drepa börnin þeirra og líf þeirra sé búið. Þeirra bíði nú að gera uppreisn, þau séu ekki í raun að fremja sjálfsmorð, þau séu að sýna andóf.

Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að útvarp sé um margt öflugri miðill en sjónvarp. Það er eitthvað sem gerist í huganum þegar hann meðtekur raunveruleikann eftir þessari leið. Það er átakanlegt að hlusta á grát barnanna, angist fólksins, sturlun Jones. Það er hroðalegt að átta sig allt í einu á því að börnin eru þögnuð, dáin – myrt. Það er magnað að hlusta á eina einustu konu standa uppi í hárinu á Jones og hinum brjáluðu fyrirætlunum.

Sú hét Christine Miller og það er augljóst að hana langaði ekki til að deyja. Ítrekað tók hún til máls og sagði að sjálfsmorð hlyti að vera persónuleg ákvörðun. Jafn oft kaffærði Jones málflutning hennar, ekki með ofsa, heldur drungalegri og yfirþyrmandi gæsku. Þar til söfnuðurinn snérist gegn henni og þaggaði niður í henni með dæmigerðum bolabrögðum þess sem vill ekki hlusta á úrtölur. Hún væri bara hrædd, gunga. Hún þagnaði og drakk eitrið. Hún dó. Hún dó eins og Skarphéðinn eða Sókrates, hún átti útgönguleið en kaus frekar dauðann.

Christine Miller

Alls dóu fleiri en 900 þennan dag. Jones dó sjálfur. Börnin voru myrt, sum beitt hörðu til að þau kyndgu eitruðum sykurdrykknum. Kinnar þeirra voru kreistar þar til munnarnir opnuðust nóg til að hægt væri að bera sprautu að munninum og sprauta inn. Sprautur með beygluðum nálum fundust á víð og dreif. Einhverjir höfðu barist á móti og verið sprautaðir. En flestir drukku.

Eitrað vínberja-FlavorAid

Flestir sem dóu voru ómenntaðir svertingjar. Hinir fáu hvítu flýðu. Að velja dauðann varð spurning um kynþáttarstolt. Þar dó undirmálsfólk sem treysti á góðviljaðan foringja.

Ég hygg, að þeir sem næst komist því að skilja það sem þarna fór fram séu drengirnir frá Breiðavík. Einangrunin, ofbeldið, refsingarnar, vonleysið, falsið. Allt á sér hliðstæðu.

Lærdómurinn er sá að því fylgja stórkostlegar hættur að framselja fólk til örfárra einstaklinga. Það gerðist í Breiðavík, það gerðist í Byrginu og það gerðist í Jonestown.


Skelfilegust af öllu hlýtur að hafa verið sú tilfinning að vera framseldur, með húð og hári, í hendur vondra manna – og komast ekki burt. Æskilegt er að sem fæstir upplifi slíkt en vilji einhver fá smjörþefinn þarf ekki annað en sæmilega virkt ímyndunarafl, dálítið af samúð og þessa upptöku.

Gettu betur og Sigmar

Ég man það eins og það hafi gerst í gær þegar Sigmar Guðmundsson var að stíga sín fyrstu spor í Kastljósinu á RÚV. Framúrskarandi nördaralegur stressbolti, sem þó lét kannski ekki beint vaða yfir sig, en hafði þó alls ekkert bein í nefinu. En þótt Sigmar hafi frekar litið út fyrir að vera með brjósk, en ekki bein í nefi sínu, þá tók hann ótrúlegum framförum á skömmum tíma. Hann varð á stuttri stundu ótrúlega skeleggur og í senn skemmtilegur sjónvarpsmaður. Hann varð sífellt minna og minna nördalegur og þjóðin tók eftir því að hann lumaði meira að segja stundum á einum og einum brandara.

En svo gerðist eitthvað. Eitthvað sem enginn getur útskýrt, nema þá kanski helst hann sjálfur. Það var í einni svipan að gleraugun voru slegin af nefinu á honum og upp reis þessi líka svakalegi töffari. Að vísu er hann svakalega mislukkaður töffari, en hann reynir þó. Á tiltölulega skömmum tíma breyttist maðurinn úr því að vera feiminn fjölmiðlanörður í það að byrja að spila sig sem svakalega ákveðinn töffara sem gaf engan grið þegar hann var að berja á viðmælendum sínum í kastljósinu. Fyrir vikið uppskar hann virðingu sjónvarpsáhorfenda, og vinsældir.

Sigmar er án efa vinsæll sjónvarpsmaður en gallinn er að hann er farinn að vita aðeins of mikið af því. Hann hefur alltaf haft sterka framkomu, en er farinn að spila sig full stóran fyrir minn smekk. Það var einmitt þessi hálf-feimni hlédrægi gleraugnagámur sem þó kom orðunum rétt út úr sér, sem ég fílaði. Þegar hann svo kastaði bæði gleraugunum og húmornum, þá fór mér bara einfaldlega að finnast eitthvað vanta.

Þó svo að maður hafi skroppið í nokkra ljósatíma, hafi efni á því að láta klippa sig sómasamlega, og hafi efni á því að kalla Egil Helgason plebba, þá þýðir það samt ekki að maður geti tekið uppá því að vera drepleiðinlegur í sjónvarpi okkar landsmanna! Mér er slétt sama hvort hann mætti í jakkafötum, gallabuxum eða hreinlega í náttfötum við að taka við blaðamannaverðlaunum nú fyrir stuttu. Það fer mikið meira í taugarnar á mér, hvað hann er orðinn þreyttur og leiðinlegur.

Hversu oft höfum við Gettu betur áhorfendur fengið að heyra upp á síðkastið : „Ef þetta er rétt er..X búinn að vinna....en ef þetta er rangt...“? Þessi setning er farin að fara svo í geðið á mér, að mér er farið að finnast þessi maður alveg þokkalega hundhelvítileiðinlegur. Ég hef enn ekki séð hann brosa í þessari keppni, og það er eins og hann leggi sig svo svakalega fram um að vera ákveðinn, og það verður beinlínis til þess að manni finnst hann ekki hafa nokkurn áhuga á því að standa þarna í púltinu og spyrja. Það harmonerar að vísu ákaflega vel við dómarann í þessari keppni, sem er einn sá slakasti í þessari keppni frá því að ég byrjaði að fylgjast með henni. Ekki nóg með að hann hafi gersamlega klúðrað einföldustu spurningu um daginn, (sem sonur minn vissi svarið við) heldur er hann bara svo þurrprumpulegur að það hálfa væri líklega sirka bát helmingi mera en nóg! Í ofanálag eru þeir félagar svo báðir akkúrat jafn leiðinlegir, svo maður getur ekki einu sinni skemmt sér við að reyna að svara þeirri spurningu hvor þeirra sé í raun og veru leiðinlegri.

Að lokum langar mig að velta upp þeirri spurningu hvort það sé forsvaranlegt á tímum aðhalds og nútíma tækni, að hafa stigavörð á launum í þessari keppni. Það er líklega eini einstaklingurinn sem reglulega er fyrir framan myndavélina, sem hugsanlega er leiðinlegri en hinir tveir. Hversu mikið starf er það, að halda utan um stigin í Gettu betur? Og hvað er dómarinn að gera þarna á sviðinu? Er það of mikið verk fyrir hann krota niður stiginn jafn óðum og þau svara ?

Þetta er að verða þreyttur dagskrárliður (þó ekki komist hann í hálfkvist við Laugardagslögin í líkamlegum kvölum) sem er alveg að verða spurning um að setja í salt í nokkur ár. En ég þrjóskast nú samt við, og horfi alltaf á þetta ef ég get. Því ég hef lúmskt gaman af því þegar ég veit svörin en keppnisliðin ekki. Þannig næ ég að slá um mig í stofunni heima hjá mér, og gera mig stærri en ég raunverulega er í augum konunnar minnar.

Að lokum skal það tekið fram, að ég er löngu búinn að henda nördagrímunni heima hjá mér, gleraugunum og húmornum, en eftir stendur pínulítill wannabe töffari sem reynir alltaf að svara öllu á undan Gettu betur liðunum og er í þokkabót örugglega miklu leiðinlegri en Sigmar, þótt leiðinlegur sé. .... en aldrei myndi mér detta í hug að kalla Egil Helgason plebba, því það er einfaldlega plebbalegt.

Þú ert sá seki

Margir hafa beðið með öndina í hálsinum eftir því að dómarar hengi netverja. Og nú er búið að hengja einn og verið er að setja hettuna á annan. Skoðanir á framtakinu eru skiptar en meginlínan er sú að því verr sem menn ráða við orð, þeim mun hræddari eru þeir við þau — og þeim mun meiri vernd vilja þeir gegn þeim.

Í máli Ómars R. Valdimarssonar gegn Gauki Úlfarssyni verður að greina hvort orð Gauks voru dauð og ómerk vegna umbúðanna eða innihaldsins. Gaukur sagði að Ómar væri rasisti sem ynni hjá glæpahring. Dómara málsins þótti ekki meira til Ómars koma en svo að hún taldi það honum ekki til sérstaks álitshnekkis að vera sagður á mála hjá mafíunni. Eftir stóð hvort kalla mætti Ómar rasista.

Sumum finnst rasisti óskaplega hættulegt orð. Aðrir telja það sæmdarheiti. Greint fólk lendir þar einhvers staðar á milli. Ómari sjálfum finnst ekkert sérstakt tiltökumál að brigsla mönnum um rasisma. Sjálfur gerði hann það fyrir nokkru þegar hann sagði að svo virtist (a.m.k. sumum) að ákveðnir nafngreindir stjórnmálamenn hér á landi höguðu störfum sínum í samræmi við rasíska hugsjón andúðar, ofsókna og jafnvel morða á hörundsdökkum. Hann er því ekki afhuga hressilegum umbúðum. Það sem kemur málinu við er því aðeins hvort Gaukur hafi verið að ljúga þegar hann sagði að Ómar væri rasisti.

Svarið er já. Gaukur var að ljúga. Og þótt Gaukur hafi getað sýnt fram á að Ómar hafi verið fyrri til að ljúga — og að hann væri raunar óforskammaður lygalaupur — þá eru það ekki varnir í málinu. Ómar R. Valdimarsson er ekki rasisti. Það má færa rök fyrir að hann sé ofurviðkvæmur og sjálfumglaður hræsnari og lygari, rógberi sem angar af kvenfyrirlitningu auk þess að vera næstum óbærilega leiðinlegur og óspennandi opinber persóna. En það gerir hann ekki að rasista. Og maður með syndaregister Ómars stendur ekki aðgerðalaus hjá meðan logið er upp á hann syndum.

---

Þetta er pistillinn sem misfórst vegna brenglaðra tölvupóstsamskipta og almenns misskilnings, en átti upprunalega að verða vísir að bakþanka í Fréttablaðinu. Hann birtist hér í upprunalegri mynd, en hefði líkast til verið mildar orðaður hefði hann birst á fyrrgreindum vettvangi.

Yfirskriftin er stolin frá samnefndri sögu Edgars Allan Poe, sem er vel viðeigandi þar sem sagan fjallar um mann sem er málaður slíkur dýrlingur af sögumanni að lesanda þykir nóg um og grunar hann um græsku. Og enda kemur á daginn að hann er sá seki. Tengingin er enn meira viðeigandi fyrir þær sakir að sá sem þýddi sögu Poes yfir á íslensku var Jón Ólafsson ritstjóri, sem Ragnar Þór fjallar m.a. um í færslunni Frelsi og ábyrgð.

Hátæknisjúkrahús

Hátæknisjúkrahús, já það verður aldeilis munur að fá nú loksins almennilegt sjúkrahús, splunkunýtt og auðvitað með öllum bestu og nýjustu tækjum, risastórt og allt til alls, þetta getur varla litið betur út fyrir okkur „sjúklingana“. Jú og svo er það á besta stað í bænum, eiginlega bara alveg í miðbænum, frábært, sem sagt.

Það er reyndar eitt sem ég velti fyrir mér í sambandi við þetta glæsi-sjúkrahús; hvar í fjandanum eigum við að finna fólk til að vinna þarna ? Nú erum við með sjúkrahús sem eru víst allt of lítil og ekki nærri nógu tæknileg, en allt meira og minna í tómu rugli, vegna þess að ekkert gengur að manna þau, læknar og hjúkrunarfólk hamast þarna allan sólarhringinn á aukavöktum og jafnvel auka-aukavöktum, en ekkert saxast á biðlistana og fólk sem þarf á bráðaþjónustu að halda, situr tímunum saman og bíður eftir að komast að.

Auðvitað verður eitthvað huggulegra að bíða í nýju húsi og sjálfsagt fer eitthvað betur um starfsfólkið á hátæknisjúkrahúsinu, eða kannski verður þetta bara svo tæknilegt að sjúklingarnir læknast við það eitt að koma á staðinn, hvað veit maður?

Nei, ég botna satt að segja ekkert í þessu helvítis rugli, með sömu rökum má segja að íslenska fótboltalandsliðið verði best í heimi ef við bara byggjum nýjan fótboltavöll, aðstaðan er sem sagt það sem þarf, mannskapurinn skiptir engu máli.

Ólafur Ragnar Hilmarsson 

Páskar og bolir

Ég hef haft það sem sið að henda saman bol fyrir tyllidaga og markverða atburði. Hingað til hef ég sett þá í Nýlenduvöruverzlun Mengellu og ég held ég haldi því bara áfram. Ég lofaði einhverntíma páskabol fyrir árið 2008 og hér er hann kominn. Sá sem klæðist þessari flík ber með sér fagnaðarernindið hvar sem hann kemur.

Annars minni ég á að Páskabolurinn 2007 er enn til. Mér finnst hann auðvitað miklu fallegri — en hann er ekki eins krúttlegur.

Aðal rasisti bloggheima

Þrennt er verulega athyglisvert við nýgenginn dóm yfir Gauki Úlfarssyni vegna þeirra ummæla hans að Ómar R. Valdimarsson sé ekki bara rasisti, heldur erkirasisti.

Í fyrsta lagi er það ósamræmið á milli þess annars vegar að beita fullum þunga á þann sem kallar mann rasista fyrir að leggja nýbúa í einelti og flimta með illan aðbúnað erlendra verkamanna og hins vegar þess að horfa algjörlega framhjá því þegar sami maður er sagður á mála hjá alþjóðlegu glæpagengi.

Í öðru lagi er verulega einkennilegt að Ómar skuli sækja af svo miklum þunga gegn Gauki þegar hann er sjálfur höfundur keimlíkra ummæla og gæti því fengið bjúgverpilinn beint í hnakkann aftur. En Ómar fullyrti fyrir nokkru að skiljanlega gæti einhverjum virst að í Borgarráði Reykjavíkur sætu rasistar sem meinuðu múslimum um byggingu mosku vegna húðlitar og annarra fordóma.

En í þriðja lagi (og það sem mér finnst athyglisverðast) er að miðað við dóminn þá fengu báðir aðilar að taka með sér leynigesti í dómssalinn — og það gesti sem áður hafa komið við sögu skyldra mála.

Af einhverjum ástæðum þótti ástæða til að setja deiluefnið í það samhengi að annar væri til hægri í stjórnmálum en hinn til vinstri — það virtist raunar hafa verið eina vörn Gauks (og vonlaus sem slík). Þá hlýtur að vakna minningin um það þegar Þórbergur fékk á baukinn fyrir að kalla Hitler heilalausan öskurapa. Þá sat Þórbergur hnípinn á sakamannabekk með félaga Stalín á öxlinni en Ríkissaksóknari bar blak af Foringjanum. Foringinn vann, enda var þetta á þeim tíma þegar hann þótti meira móðins en stálmaðurinn. Nú, svona löngu seinna, sat Gaukur á bekknum undir væng verndarengilsins Steingríms J. en ránfuglinn stóð sperrtur á öxl Ómars og einblíndi soltineygður á gaukinn.

Það kom auðvitað í ljós að hvorki gaukar né englar eiga roð í ránfugla. Og í einu vetfangi safnaðist Gaukur í hóp manna (þar á meðal föður síns) sem lúskrað hefur verið á með gullbryddaðri gaddakylfu velsæmisins. Og téður Ómar R. Valdimarsson, sem bar sig svo ósköp snautlega, stillti sér upp við hlið hinna fórnarlambanna: Guðs og Hitlers.

Við megum þakka fyrir að einhverjir halda enn uppi vörnum fyrir lítilmagnann.

Meiðyrðaþjarkurinn

Það er ekki öllum gefið að skrifa góðan róg. Ég hef því ákveðið að halda í gamla hefð netrænnar samfélagsþjónustu og býð hverjum sem það vill að fá Meiðyrðaþjarkinn til að hjálpa til við rógburðinn. Þjarkurinn finnst hér vinstra megin á síðunni.

Áður en ýtt er á takkann verður þú þó að gera þér grein fyrir því að þú ert að fara að semja róg — og jafnvel rætinn — um nafntogaða/-n einstakling/-a. Þegar þú ýtir á takkann ertu ein/-n ábyrg/-ur fyrir rógnum sem þú framkallar því rógurinn var ekki til sem slíkur fyrr en kaust að vekja hann til lífsins.

Til gamans má geta að líkurnar á að semja hinn alræmda róg „Ómar R. Valdimarsson er aðalrasisti bloggheima” eru 1 á móti 789.205.328.

Frelsi og ábyrgð

Þekktur geðlæknir sagði eitt sinn að frelsi væri ljóta hliðin á peningi hvers góða hlið væri ábyrgð. Hann lagði til að reist yrði Ábyrgðarstytta á vesturströnd BNA til áminningar um þetta.

Mig langar að fjalla hér aðeins um ummæli á netinu, ritskoðun og ábyrgð. Fyrst er rétt að átta sig aðeins á hugtakinu velsæmi. Velsæmi er nokkurskonar kragi utan um hegðun og orðræðu sem styður við hana og gefur henni teinréttan vöxt. Vandinn er sá að svírastærri einstaklingar en gengur og gerist eiga það til að kafna í þessum kraga.

Í lok apríl 1873 birtist grein um nýjan landshöfðingja yfir Íslandi í tímaritinu Göngu-Hrólfi. Meginefni greinarinnar var að það vildi enginn þennan mann, sem þótti full danskur, í stigvaxandi ólgu þjóðerniskenndar (þetta var ári áður en við fengum stjórnarskrána). Greinin hét „Landshöfðingjahneykslið” og var skrifuð af Jóni Ólafssyni ritstjóra. Hún hefst svona:

Hvaðan er langshöfðingja-hneikslið komið? — Svar: frá stjórninni. — Sönnun: hefði stjórnin ekki skrúfað uppá okkur þessum landshöfðingja, þá — ja, þá hefði hér ekkert landshöfðingja-hneiksli komið. En nú er það skeð. Gamlir og ungir rófu-veifandi embættis-lúðrarar, þessi in diggu dírin, henda „þénustusamlega” á lofti hvern þann hráka, er framgengr af innar hneiksluðu tignar munni útifir þá, er hneiksluninni hafa valdið; allir broddborgarar bæarins eru orðnir spönn lengri milli nefs og höku af „réttferðugri forundran” og fregnin um þetta flígur einsog eldur í sinu útum allar sveitir. Hví skildi „Göngu-Hrólfur” þá þegja?

Hér er fært allrækilega í stílinn og framhald greinarinnar er í svipuðum stíl. Landshöfðinginn kærði ummælin og mætti í eigin persónu á lögbundinn sáttafund þar sem hann fór slíkum fúkyrðum um greindarfar ritstjórans að sá færðist í aukana og kærði á móti. Málið endaði með því að ritstjórinn hraktist úr landi undan stórum sektum og löngum fangelsisdómi.

Jón Ólafsson

Um hálfri öld seinna var kommúnistinn Brynjólfur Bjarnason dæmdur fyrir þessi ummæli um Guð í ritdómi um Bréf til Láru:

Íslendingar hafa löngum verið nokkuð treggáfaðir og einfaldir gagnvart kúgurum sínum, þeir eru orðnir þeim svo vanir, eins og hægt er að venja menn frá blautu barnsbeini að elska og virða guð almáttugan, þó að allir eiginleikar hans séu útskýrðir ítarlega og menn gangi þess ekki gruflandi, að hann sé ekki annað en hégómagjarn og öfundsjúkur harðstjóri og óþokki.

Brynjólfur Bjarnason

Um hálfri öld eftir það var Úlfar Þormóðsson tekinn á beinið fyrir guðlast og klám vegna Spegilsins þar sem hæðst var að ýmsum þáttum í framkvæmd kristnidómsins á Íslandi (m.a. því að prestar gæfu börnum fyrsta sopann á brennivísvegferðinni) og birt var mynd af manni sem bar hníf upp að kynfærum sínum.

Og nú er búið að dæma son hans fyrir að kalla bloggara ægilegan rasista fyrir að gera gys að veikindum erlendra verkamanna og bera út róg um nafntogaðan nýbúa.

Þau lög sem bloggarinn var dæmdur eftir eru frá sumrinu 1940. Daginn áður en lögin voru sett átti sér stað nokkuð merkur viðburður í félagslífi þjóðarinnar, en þá var farin skemmtiför templara sem tókst með eindæmum vel. Um hana segir í Mogganum:

Umdæmistúka Suðurlands gekst fyrir almenntri skemmtiför Templara á sunnudaginn var. Er þetta einhver fjölmennari hópför, sem farin hefur verið hjer á landi. Tóku þátt í henni 275 Templarar úr Reykjavík; auk þess komu Templarar á Akranesi í 2 bílum, úr Höfnum í einum bíl, úr Sandgerði í einum bíl, úr Garðinum í einum bíl og úr Hafnarfirði í tveimur bílum. Keflvíkingar gátu ekki komið að þessu sinni, annars var von á 2 bílum þaðan. Alls voru í förinni 420–430 manns.

Góðtemplarar á góðri stundu

Án þess að ég vilji gera lítið úr bílfylli templara frá Kirkjuvogi þá vekur það mann vissulega til umhugsunar að árið 2008 skuli maður dæmdur eftir gildismati þeirrar þjóðar sem byggði landið fyrir nærri sjötíu árum. Þeir lagabókstafir sem Gaukur var dæmdur eftir eru enda teprulegri en tíu bílar af templurum. Þar stendur til dæmis:

Ef maður dróttar að öðrum manni einhverju því, sem verða myndi virðingu hans til hnekkis, eða ber slíka aðdróttun út, þá varðar það sektum eða [fangelsi]1) allt að 1 ári.

Þetta er greinin sem Gaukur var dæmdur eftir. Þessi grein er auðvitað opin í báða enda. Raunar er hún svo losaraleg að hér verður að styðjast algjörlega við velsæmiskennd einstakra dómara og dómafordæmi. Við vitum hvar dómari sá sem dæmdi Gauk stendur, nú á eftir að koma í ljós hvort dómafordæmi styðja það. Í sömu lögum stendur:

Ef maður bregður manni brigslum án nokkurs tilefnis, þá varðar það sektum, þótt hann segi satt.

Hvað á maður að segja um svona lagað? Hver á að meta hvað eru brigsl og hvenær tilefni er nægilegt?

Menn þurfa að fara óskaplega varlega í því að koma böndum á netið. Og þau bönd verða að vera í takti við það sem leyfist erlendis. Við getum ekki verið eyland í þessu tilliti. Þessi orð eru t.a.m. vistuð á erlendri grundu þótt þau séu skrifuð á íslensku. Hverra lög ná þá yfir þau? Íslensk af því að þau eru skrifuð af Íslendingi? Íslensk af því þau eru skrifuð á íslensku? Bandarísk því þau eru birt á bandarískum vef? Aftur íslensk ef sami bandaríski vefur er geymdur í netþjónabúi á Miðnesheiði?

Netþjónar

Það á eftir að svara þúsund spurningum og það væri mun æskilegra að það yrði gert á yfirvegaðan, faglegan og fræðilegan hátt en að smám saman myndu koma fram dómafordæmi.

Eðli málsins samkvæmt þá mun í þessum málum alltaf á endanum standa eftir mildasta löggjöfin. Í bandarískri löggjöf er sannleikurinn alltaf vörn, í íslenskri er hann það ekki. Fyrr eða síðar mun liggja fyrir með hvaða hætti íslenskur bloggari þarf að skrifa til að heyra undir þá amerísku.

Heill hellingur af ríkjum hefur lagt sig sérstaklega eftir því að hafa stjórn á netinu og ummælum á því. Það eru ríki sem hafa meiri áhyggjur af velsæmi en málfrelsi.

Það hafa sérstaklega verið kóngar sem verndaðir hafa verið fyrir illmælgi og háðsglósum óbreyttra þegna, gesta og gangandi. Þrír menn voru dæmdir til fangelsisvistar árið 2006 í Brunei fyrir að senda móðgandi farsímaskilaboð um soldáninn og fjöldskyldu hans. Þrír blaðamenn á Maldiveyjum voru dæmdir í ævilangt fangelsi fyrir móðgun við forsetann og útgáfu blaðs sem réðst að stjórninni. Pólsk lög leyfa þriggja ára fangelsi fyrir móðgun við forsetann. Miklar áhyggjur eru vegna stöðunnar í Rússlandi. Egypskur bloggari var dæmdur í 4 ára fangelsi fyrir að móðga Mubarak og íslam. Blaðamaður í Kasakstan fékk skilorðsbundinn dóm fyrir að móðga forsetann. Fullyrðing um að Mugabe væri að láta prenta verðlausa seðla kostaði kaupsýslumann tveggja ára skilorðsbundinn dóm. Tveir andstæðingar Lúkasénkós í Hvíta-Rússlandi fengu dóm fyrir móðgun við forsetann. Og Sýrland dæmdi blaðamann til hálfs árs fangavistar fyrir móðgun við forsetann. Tyrkir sáu svo ástæðu til að loka fyrir Youtube.

Þekktasta tilfellið var þó þegar Svisslendingurinn Oliver Jufer fór á fyllerí og krotaði á veggspjöld með mynd tælenska kóngsins. Kóngurinn var svo vinsamlegur að náða hann eftir að dómur féll en dómararnir voru ekki á þeim buxunum að gefa neinn afslátt af refsilöggjöfinni sem leyfir allt að 75 ára fangelsi fyrir móðgun við kónginn.

Fyrir þetta má fangelsa mig þar til ég verð 107 ára

Viðkvæmastur allra var líklega Hinrik 8. sem gerði illt umtal um sig að landráðum. Nokkuð sem Bretar höfðu vit á að fella niður með málfrelsisákvæði í lok 18. aldar.

Það er kannski að einhverju leyti hægt að horfa í gegn um fingur sér við hégómlega kónga. Vandinn skapast þegar við höfum heila þjóð smákónga sem hver er öðrum viðkvæmari. Íslendingar eru einmitt svoleiðis þjóð.

Málfrelsi snýst ekki um velsæmi. Það þarf ekkert málfrelsi til þess að tjá sig um það sem engan stuðar. Málfrelsi snýst um umburðarlyndi gagnvart þeim sem fara á svig við velsæmi. Umburðarlyndi sem réttlætt er með tvennum hætti. Í fyrsta lagi með hverfandi skaðsemi og í öðru lagi með mikilli gagnsemi.

Það er engin teljandi skaðsemi fólgin í því að kalla mann, sem ber út róg um nýbúa og hendir gaman að veikindum verkamanna sem búa við illan kost, rasista. Það er raunar fullgild og leyfileg skoðun. Miklu meiri skaðsemi er fólgin í því að kalla hann þý glæpamanna. Dómarinn sá ekki ástæðu til að telja slík ummæli beinast að æru mannsins, sem bendir til afar einkennilegrar dómgreindar.

Það er vissulega ástæða til þess að hvetja til vandaðrar umræðu á netinu eins og annarsstaðar — en það er ekki minni ástæða til að standa vörð um tjáningarfrelsið.

Bakþankar, maurildi og annar ári

Dagurinn í gær var dagurinn sem fór handaskolum vegna slælegs póstburðar hjá netfyrirtækinu mínu. Bakþankinn minn fór forgörðum og samsuða misskilnings og horfinna pósta leiddi það af sér að ég varð að skrifa nýjan á örfáum mínútum. Og það var aðeins eitt af mörgu sem fór úrskeiðis.

Þó lyfti örlítið deginum að sjá að Harpa skýtur sig endalaust í fæturna (með haglabyssu?) í einkvennastríði sínu við okkur feðga. Það var auðvitað óborganlegt að sjá að hún skrifaði langa færslu sem innihélt tvö efnisatriði. Annað var einhver íslenskunördaleikur með nöfnin okkar og hinn var að leika sér að því að finna nördalegar líkingar út frá einfrumungunum sem hún hélt að hétu maurildi. Hún klúðraði auðvitað báðu. Hún fór hvorki rétt með nöfnin okkar né merkingu maurildis. Þegar henni var bent (nokkuð vinsamlega) á það dró hún fram haglarann og plammaði af sér vinstri stórutá. Við hlytum að hafa valið maurildi óvart án þess að vita hvað það merkti.

Og svo kom greinin hans Ragnars (sú hér fyrir neðan) sem ég raunar efa að nokkur nenni að lesa nema hann hafi jafn nördalegan áhuga á orðum og þessi umræða öll krefst. Hann skoraði á Hörpu að færa rök fyrir fullyrðingum sínum eða kallast annars lygari (því hún hefur nú ítrekað haldið fram maurildakenningu sinni). Viðbrögð Hörpu: Fyrirsjáanleg í meira lagi. Hí, hí, hí. Ó, ég er svo hrekkjótt. Ha, ha, ha. Ég er alveg eins og Mía litla.

Harpa er óðum að opinbera sig sem glataðasti netkarakter landsins. Ég þekki engan annan sem skrifar langar færslur um næstum ekki neitt og tekst samt að hafa meginatriðin röng, trekk í trekk. Þetta hlýtur að bera vott um takmarkaða greind. Annað getur ekki verið. Nema hún sé búin að stuða mikilvægar heilastöðvar í burtu. Það skyldi þó ekki vera?

En sum sé, Harpa er ómarktækur lygari sem ofmat svo hressilega hæfni sína í netslag að það stappar við að vera sjúklegt. Að kona, sem kærir sig svona kollótta um sannleikann og vandvirkni og er í þokkabót alveg súrrandi geðveik, skuli fá að starfa við kennslu hér á landi er dapurlegur vitnisburður um ástand menntakerfisins.

Við skulum vona að hún hafi vit á að þegja eða þá að beina haglaranum í átt frá tánum og upp.

Maurildi

Ég sé að slagurinn við Hörpu er ekki alveg búinn, a.m.k. ekki af hennar hálfu. Hann er samt að verða dálítið þreytandi þessi hrokafulli rembingur hennar. Ég talaði við Birki áðan (en hún var búin að eyða heilmiklu púðri í að búa til langsótt tengsl á milli nafns Óla Sindra og Birkis (sem hún endurnefndi Breka til að dæmið gengi betur upp)) og honum reyndist, sem von var, fyrirmunað að skilja hvað þessi kona væri að vilja með að fjalla um sig til að byrja með.

Það sem hinsvegar vakti athygli mína og er áhugavert (en öll orðsifjafræði og líkingar Hörpu eru það einmitt ekki) er fullyrðing Hörpu um að við höfum ekki hugmynd um hvað orðið maurildi merkir. Hún segir að orðið hafi verið notað á íslandi um einfrumung allt frá 16. öld.

Ég ætla ekki að draga í efa yfirgripsmikla (og jafnvel persónulega) reynslu Hörpu af sextándu öld. Það sem ég ætla hinsvegar að draga í efa er að orðið, sem í dag merkir tiltekið ljósfyrirbæri, hafi verið notað yfir einfrumunga á 16. öld eins og Harpa heldur fram.

En í rauninni er [sic] hefur maurildi verið notað frá 16. öld yfir oggulítinn einfrumung af ættkvíslinni noctiluca (sem þýðir auðvitað “sem lýsir á nóttu”) og lýsir stundum upp sjó eða sjávarfang.

Róbert Hooke uppgötvaði frumur fyrstur manna seint á sautjándu öld þegar hann sá eitthvað sem líktist klefum í vef. Þar sem Hooke var ekki sérlega hugmyndaríkur kallaði hann fyrirbærið einfaldlega klefa (e. cells) og upp frá því var gengið út frá því að um væri að ræða grundvallareiningu lífsins. Það er sú pæling sem liggur að baki íslenska heitinu fruma. Þess má geta í framhjáhlaupi fyrir áhugamenn um geðveiki að téður Hooke teiknaði frægasta geðsjúkrahús Breta, Bedlam.

Á sextándu öld höfðu Íslendingar ekki svo mikið sem hugboð um tilvist oggulítilla einfrumunga. Þá skorti einfaldlega hugtökin til að meðtaka hana. Að auki er rangt hjá Hörpu að alla tíð síðan sé orðið notað yfir þessa einfrumunga (en það merkja orðin „notað frá 16. öld”). Orðið er notað yfir sérstaka tegund lífljómunar og er skýrt og greinilega afmarkað frá hinum lífljómandi verum. Svona eins og munur er á grænukornum og ljóstillífun.

En óháð öllu þessu voru skýrar og afmarkaðar ástæður fyrir því að við kusum nafnið Maurildi á þessa síðu. Harpa er víðsfjarri þeim í sínum bollaleggingum.

Nú skora ég á Hörpu að viðlögðum drengskap hennar og mannorði að hún færi rök fyrir þeirri ítrekuðu staðhæfingu sinni að orðið maurildi hafi á 16. öld verið notað um einfrumung og sé enn notað, og að sá skilningur sem hér hefur komið fram um að maurildi sé einmitt ekki einfrumungur heldur ljósfyrirbæri sé rangur.

Megi hún annars heita ótíndur og ómarktækur lygari.

Harpan

Ég verð nú að segja að ég er aldeilis steinhissa á eljusemi Hörpunnar við tilraunir til að espa okkur feðga upp á móti sér — miðað við eigin lýsingar á andlegu heilsufari sínu get ég ekki að gert að mér fyndist tíma hennar betur varið í að huga að því — þ.e. eigin heilsufari — heldur en að hafa stöðugar áhyggjur af því hvað við erum að gera, að ég tali nú ekki um hvað við heitum. Nema ef vera kynni að henni líði eitthvað betur þegar hún er að láta okkur fara í taugarnar á sér, þá er þetta að sjálfsögðu sniðugt hjá henni. Ef það er tilfellið að þetta hafi líknandi áhrif á konuna, þá er um að gera fyrir hana að halda bara áfram, því við erum alltaf ánægðir ef við getum hjálpað einhverjum.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Rósa!

Fyrir ca. tuttugu árum eða svo; góðviðrisdagur í Reykjavík, ég einn að rölta á Laugaveginum, skoða í verslanaglugga o.fl. Allt í einu sé ég að Rósa systir er á röltinu þarna skammt frá — gaman að sjá hana — hljóp af stað og kallaði til hennar: „Rósa!” og aftur: „Rósa!” Hljóp áfram, hún svarar ekki, ég kalla aftur og aftur, nánast kominn alveg að Rósu en hún svarar ekki. Loksins snýr hún sér við, þá sá ég að þetta var alls ekkert Rósa systir. Helvíti klaufalegt, maður. „Hvað á ég nú að gera?” hugsaði á ljóshraða og hljóp svo bara áfram og kallaði: „Rósa!” nokkrum sinnum í viðbót. Beygði svo niður Klapparstíginn og lét lítið fara fyrir mér í smá stund. Kom síðan aftur á Laugaveginn eins og ekkert hefði í skorist.

Ágætis redding, fannst mér.

Bara að deila þessu með ykkur, ef einhver lenti nú í svipuðu atriði.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Til fílsins

Þetta bréf er til langrækna fílsins sem er dyggur lesandi síðunnar og enn dyggari notandi Google og uppflettirita:

Ég á engan bróður sem heitir Breki, hef aldrei átt og efast satt að segja um að ég muni eignast héðan af. Eins er maurildi ekki lífvera frekar en krúnk eða bægslagangur. Dans þörungana í brimlöðrinu var því, þrátt fyrir að vera óskaplega ljóðrænt, skot dálítið framhjá markinu.

Það er líka sérstakt að sjá reglulegan stofnanamat hafa það til marks um skort á karlmennsku að einhver skuli sinna umönnun þeirra sem eru ósjálfbjarga. Og ekki síður sérstakt að titrandi hró sem oft ræður ekki einu sinni við að vaska upp heima hjá sér skuli þykjast þess umkomið að setja út á lífstíl annarra.

Bluegrbutt

Ein besta hugmynd sem ég hef séð í framkvæmd er vefsíða um bluegrass tónlist sem notast við sjálfvirkt ritskoðunarkerfi. Hér er t.a.m. áhugaverð grein um hvort Dueling Banjos teljist til bluegrbutt-tónlistar.

By the 1950s, people began referring to this style of music as "bluegrbutt" music primarily buttociating the music with Bill's band name-home state. Therefore, the term bluegrbutt was not really used until well after the genre was defined by Monroe.

Og svo minningargrein:

Charles "Charlie" Cline, 73, also pbutted away in Jasper, Alabama [...] He was married to Eunice Lee Barnett who often played an electric bbutt.

Vandræðalegt

Ég var staddur í teiti í fyrirtækinu sem ég vinn hjá sl. laugardagskvöld. Það var allt saman mjög fínt (lengst af), flestir skemmtu sér mjög vel og allir frekar hressir og ánægðir með skemmtunina.

Hjá fyrirtækinu vinna nokkrir einstaklingar ættaðir frá öðrum löndum — þeirra á meðal nokkrir Pólverjar. Ég er nú ekki sterkur í pólskunni, en kann að segja t.d. „góðan dag” og „skál” á pólsku. En það er eitt orð sem ég heyri Pólverjana segja nokkuð oft — meira að segja oft á dag suma daga — það er „kurva”. Ég hef aldrei vitað hvað það þýðir nákvæmlega en virtist það vera svona svipað og er við segjum t.d. „helvítis” eða „fjandinn” eða eitthvað í þá áttina. Sem sagt ekkert mjög skítlegt á íslenskan mælikvarða.

En sem sagt aftur á skemmtunina — stemmningin fín og allt að gerast, ég að skjóta inn smá gríni og svona, eins og gengur, búinn að skála við Pólverjana og konurnar þeirra, allt í góðum gír. Þá dúndra ég inn einu gríni og segi (rétt svona til að sýna kunnáttu mína í útlensku): „KURVA, KURVA, KURVA!” Ég hafði varla sleppt orðunum þegar allar pólsku konurnar ruku á fætur, gripu með sér allt lauslegt sem þær höfðu haft meðferðis á staðinn og strunsuðu á braut, bara beina leið út. Mennirnir þeirra máttu hafa sig alla við að fylgja þeim eftir. Fyrst hélt ég að þau væru svona „stabíl” — vera komin heim kl. 02:00, búin að hringja á bíl eða eitthvað svoleiðis. En svo kom annað á daginn, þetta skemmtilega orð (kurva), sem pólsku karlarnir nota daginn út og daginn inn, má bara alls ekki heyrast í návist kvenna. Aldrei hefði mér dottið það í hug, enda ekki vanur að þurfa að halda eitthvað sérstaklega aftur af mér í að bölva þó konur séu á vettvangi. Auk þess þekki ég margar konur sem bölva miklu meira en ég.

Meiningin var alls ekki að móðga neinn, en ég sá svo í gær (sunnudag) að ég hefði betur horft á Laugardagslögin á laugardaginn, því þar fór Jón Gnarr á kostum eins og fyrri daginn, og sagði, meðal annars, frá þessu tiltekna orði og hvað það þýðir. Sem sagt: kurva þýðir hóra. Ef ég hefði sagt „hóra, hóra, hóra,” bara svona út í loftið án þess að beina því til neinnar sérstakrar, efast ég um að íslensku konurnar á staðnum hefðu rokið út stórmóðgaðar, eða hvað?

Þetta var hálf vandræðalegt, en þeir sem eftir voru á staðnum voru fljótir að komast yfir það, og margir höfðu orð á því að þetta væri stórsniðug aðferð til að rýma staði sem væru fullir af Pólverjum.

Ég er mættur til vinnu og um fátt annað rætt en skemmtiatriði mitt fyrir Pólverjana. Þeir hins vegar, þ.e. Pólverjarnir, líta mig hornauga og eru skrítnir á svip — eða kannski held ég það bara, þeir eru kannski bara alltaf svona á svipinn.

Hafi ég móðgað einhvern þykir mér það leitt, en mér heyrist nú helst að flestir geri bara grín að þessu.

Þetta segir manni að það er eins gott að horfa á Laugardagslögin á réttum tíma.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Stóra Google samsærið

Jónína Ben:

Mér er sagt að PR menn séu með allt sem þeir finna neikvætt um mig inn á google. Ég veit það ekki því ég held sálarró með því að fara aldrei inn á svona ógeð.

Mér finnst furðulegt að þetta samsæri hafi ekki fengið meiri fjölmiðlaathygli. Google-ógeðið er bersýnilega uppkokkað af „PR mönnum” sem eru að reyna að eyðileggja mannorð heiðvirðra og geðheilla borgara á borð við Jónínu Ben.

Ég myndi stofna undirskriftalista og reyna að stemma stigu við þessari viðurstyggilegu þróun — ef ekki væri fyrir þá alkunnu staðreynd að undiskriftasíður á Netinu eru allar hluti af hinu stóra samsæri Frímúrara um að sölsa undir sig skyndibitamarkaðinn á Íslandi.

Sú var tíðin...

Og ekki orð um það meir...

Útferð Villa

Allt og (umfram allt) ekkert

Það skyldi þó aldrei fara svo að það kæmu tvær rauðar færslur í röð á þessu bloggi? Það verður orðið ljóst þegar þið lesið þessa færslu, en ég er alveg viss um að eldri bróðir minn situr sveittur við að semja pistill um eitthvað hundleiðinlegt og yngri bróðir minn er annað hvort að jafna sig eftir fyllerí, eða að hugsa um að fara fljótlega, kannski, að henda inn einhverri færslunni. Það kæmi mér ekki á óvart að eldri bróðir minn væri að semja færslu um nytjastefnu þurkaðra fjallagrasa á Suðurlandi og yngri bróðir minn að spá í að höggva af sér fótinn og deila reynslunni með þeim sem heimsækja þessa síðu reglulega.

Þar sem ég hef svo sem ekkert að segja, þá hefði ég nú kanski átt að hafa vit á því að halda bara kjafti, en það er einhvern veginn ekki alveg minn stíll, sjáiði til. Það er spurning hvort ég hendi ekki á ykkur stuttri sögu, bara svona af því að ég með puttana á hreyfingu á annað borð.

Eins og allir vita þá heimsótti ég drottningarveldið England um daginn, sem er í sjálfu sér ekkert merkilegt. Reyndar var ekkert merkilegt við þessa ferð ef útí það er farið. En ég og fóstursonur minn vorum sem sagt staddir í verslun í Liverpool, við annan mann. Þegar við vorum búnir að versla eins og verstu kellingar og ætluðum að fara að yfirgefa búðina var okkur tilkynnt að við mættum ekki fara út um sömu dyr og við komum inn. Við yrðum að fara út, við hinn endann á búðinni. Ég hélt að sjálfsögðu langa ræðu um hvað Englendingar eru bjánalegir og vitlausir og uppskar smá bros að launum. Þegar við komum að réttu útidyrahurðinni, þá bara einfaldlega opnaðist hún ekki. Aftur hélt ég langa mikla ræðu um hvað það væri týpískt fyrir Englendinga að senda menn þvert í gegnum þessa 400 fermetra verslun til komast út, og svo væri hurðin biluð. Ég sagði strákunum að við yrðum örugglega að bíða þarna á meðan gert yrði við hurðina, því ef reglurnar segðu að við mættum ekki ganga út um hina hurðina, þá yrði því aldrei hnikað! Að þessu sögðu byrjaði ég að hoppa og skoppa og sveifla höndunum eins og óður maður fyrir framan hurðina í þeirri von um að skynjarinn fyrir ofan, myndi nema hreyfingu mína og hurðin myndi opnast. Þegar ég hafði farið hamförum þarna í sjálfsagt heilar 5 mínútur og allir í versluninni búnir að hlæja sig máttlausa, kom þarna að maður sem greinilega var heimamaður og kunni betur á nýjustu tækni heldur en ég. Hann gekk ákveðnum skrefum fram hjá okkur, brosti, tók í hurðina og opnaði hana, og gekk út! Ég leit út eins hreinræktaður fáviti þegar það rann upp fyrir mér að þetta var ekki sjálfvirk hurð og það eina sem þurfti að gera var að ýta á hurðina til að opna hana. Ég hafði sem sagt eytt talsverðum tíma í eróbikk æfingar fyrir framan öryggismyndavélina á staðnum. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað ég var vandræðalegur og félagar mínir hlógu að mér á þessari stundu. Ég reyndi að bjarga mér með því að halda langa ræðu um hvað Englendingar væru gamaldags og væru ekki búnir að taka upp sjalfvirkar hurðar, og að svona væri þetta sko ekki heima á Íslandi. Ég er því miður á þeirri skoðun að mér hafi ekki tekist að bjarga andlitinu að neinu leyti, en get huggað mig við þá staðreynd að ég kom öllum nærstöddum til að hlæja, bæði lengi og vel.

Fleira er ekki fréttum, fréttir næst klukkan sjö.

Verið góð við konurnar í dag, og hættið að drekka kaffi.

Ímyndarvandi Sjálfstæðisflokksins

Það má kannski segja að ímyndarvandi Sjálfstæðisflokksins endurspeglist í þessari mynd:

Þetta er opinbera myndin af Geir Haarde við færsluna um hann á Wikipediu. Þetta er ekki mynd af nútímalegum og sjálfstæðum stjórnmálaleiðtoga. Til að byrja með virkar myndin eins og hún hafi verið tekin á Nixon-tímanum. Uppsetningin á henni er glötuð (svona ljósmyndalega séð) allt frá „FI AND“ í neðra vinstra horni til einnar krumlu á málverki í efra hægra horni. Ameríski fáninn og sú staðreynd að færsluhöfundur sér ekki ástæðu til að láta sjást framan í ráðherrann talar sínu máli. Skýrast af öllu er þó að enginn sem stendur nærri Geir hefur séð neina ástæðu til að reyna að lagfæra þessa hraksmán sem hið hálf-opinbera andlit hans er þeim hluta veraldarinnar sem notar Netið. Til samanburðar virðist Mugabe vera nútímalegur og hreint út sagt góður gæi á sinni mynd:

Þegar einum stjórnmálaleiðtoga er orðið minna mál að halda andlitinu en Róberti Mugabe sjálfum – þá er eitthvað að.

Síðustu vikur höfum við séð Vilhjálm Þorn tafsa, gleyma, líta flóttalega undan, humma, ljúga, leggjast ítrekað undir feld og koma alltaf jafn ráðalaus undan honum aftur.

Við höfum séð Gísla Martein og Hönnu syngja bakraddir undir sólóum Villa, hverfa úr bakröddunum og syngja sóló, hætta að syngja sóló og byrja á bakröddum aftur, hverfa ítrekað út fyrir þjónustusvæði farsíma, laumast út um kjallaradyr og strjúka úr Valhöll frá tveimur auðum stólum við hlið Villa.

Við höfum séð Geir moka snjó af bílnum sínum og þykjast vera heyrnarlaus, við höfum séð Geir verða heyrnarlausan á listasýningu, við höfum séð Geir setja Villa afarkosti sem Villi síðan hunsar.

Það sem Sjálfstæðisflokkinn vantar alls ekki er skapvondur knattspyrnuþjálfari úr frændgarði Haarde-familien (þar vantar raunar ekki fleiri úr þeirri átt almennt) sem nær að berja samstöðu í liðið. Það sem vantar er einhver sem getur kennt þeim að koma ekki fyrir eins og flaumósa og ögn ráðalausir baktjaldaplottarar með engan sans fyrir því hvað er viðeigandi og hvað ekki.

Eitt dæmi um taktleysi: Það var ótrúlega misráðið af Geir að koma fram og segjast vilja greiða bætur til Breiðavíkurdrengjanna en slá næstum samstundis þann varnagla að menn skyldu nú ekkert vera að búast við neinum upphæðum. Þetta, sem átti að vera stund Breiðavíkurdrengjanna og verðskuldaður móralskur sigur, var eyðilagt af þumbaralegum bókhaldara sem skyndilega skaust fram í annars frómum manni.

Annað dæmi: Blaðamannafundurinn í Valhöll var hreint og tært fíaskó. Biðin, slagurinn við ljósmyndarana, auðu stólarnir, sú staðreynd að fundurinn var um ekki neitt (eins og tilkynningin í dag var um ekki neitt).

Línan sem borgarstjórnarflokkurinn valdi sér („Við erum búin að takast á um ágreininginn og stöndum nú saman sem einn maður“) er ekki nógu burðug. Það er ekki hægt að lýsa yfir óskoruðu trausti við einhvern sem en um leið svíkja gerðan samning um að viðkomandi verði borgarstjóri. Eina rökrétta ástæðan fyrir því að Hanna Birna er ekki yfirlýst borgarstjórnarefni flokksins er sú að innan hans ríki sundrung. Þar með er gríman brotin. Það verður að finna nýjar línur og það verður að finna einhvern sem kann að stýra atburðaráð betur en þetta.

Boltinn er hjá Geir. Hann getur komið fram og sagt að þetta sé ekki nóg. Ef hann gerir það mun Sjálfstæðisflokkurinn í borginni stórgræða, frumkvæðið kemst aftur til flokksins eftir langvarandi nauðvörn. Hann getur kannski ekki sett Villa af en hann getur sagt að staða hans sé orðin óverjandi og um leið gefið gungunum í kring um Villa nægt umboð og nægan kjark til að gera það sem þarf að gera, kjósa nýjan oddvita.

Samantekt

Ég ákvað að henda nokkrum línum á blað til að dyggir aðdáendur mínir fengju að sjá einhvern rauðan lit á þessu bloggi. Bræður mínir eru svo sem búnir að vera duglegir við að bulla um ekki neitt síðustu dagana, og ég hugsaði með mér, að ég gæti nú alveg eins bullað eitthvað smá, þó ekki væri nema bara rétt til þess að auka á litaflóruna hérna.

Þessi færsla er sem sagt ekki um neitt sérstakt og skemmtanagildið er eftir því.

Ég las einhversstaðar um daginn að margir hefðu farið flatt á hlutabréfakaupum síðustu misserin. Sá sem fjárfesti í Enron fyrir þúsundkall á sínum tíma, ætti rúmar 5 krónur eftir í dag. Ef hann hefði sett þúsund kallinn í Delta Airlines, þá ætti hann rúmar 6 krónur. Svipaða sögu er að segja af mörgum fyrirtækjum á hlutabréfamarkaði. Ef maður hefði nú hinsvegar bara tekið þennan þúsund kall og hoppað í ríkið og keypt sér bjór fyrir hann, selt svo dósirnar eftir kenderíið, þá ætti maður rúman 50 kall eftir! Lærdómurinn sem má draga af þessu er án efa sá, að það borgar sig frekar að sitja heima og sötra öl, í stað þess að vera að gambla með peninga á hlutabréfamarkaði!

Talandi um peningaáhættu, þá heyrðist í vikunni að nafni minn og þingmaðurinn Birkir Jón hefði verið að spila póker í einhverri sóðakytrunni og unnið 18.000 kall. Alveg er mér nákvæmlega sama hvort Birkir græðir sína peninga í póker eða Lottói. En það eru ekki allir jafn „heppnir“ og þingmaðurinn við spilaborðið. Ég fór nefnilega sjálfur og spilaði fyrir nokkra hundrað kalla í gærkveldi. Það er skemmst frá því að segja að ég kom heim með talsverðan gróða, eða 4500 krónur. Það tilkynnist hér með, að þetta fé verður ekki gefið upp til skatts og ég á ekki von á öðru en að ég komist upp með þennan hroðalega glæp sem ég framdi. Það má svo fylgja sögunni að við félgarnir eyddum 12 klukkutímum í þessa vitleysu, svo ekki var nú tímakaupið gott. Ég kom heim angandi af bjór klukkan hálf níu í morgun og var hundskammaður af konunni minni fyrir þennan fíflagang. Þessir fimm seðlar sem ég veifaði framan í hana dugðu ekki til að kaupa mér fyrirgefningu að nokkru leyti og um stund hvarflaði að mér að ljúga því að ég hefði unnið 200.000 kall, svo hún yrði minna reið. Á síðustu stundu ákvað ég þó að taka þær skammir sem ég átti skilið, frekar en að vera blankur næstu mánuðina.

Þrátt fyrir að ég eigi ekki skilið að fá að fara út úr húsi næstu 6 mánuðina, þá fékk ég nú samt leyfi til að skreppa út og horfa á Liverpoolleikinn með félögum mínum í dag. Það var ákaflega gleðilegt, því mínir menn unnu 3-2, þó spilamennskan hafi ekki verið sannfærandi. Gullpungurinn Fernando Torres skoraði þrennu og sýndi okkur það svart á hvítu í enn eitt skiptið að hann er hverrar krónu virði, og líklega er hann það besta sem hefur komið fyrir Liverpool í 15-20 ár. Hvers vegna Rafa gengur svona illa í deildinni er mér alveg fyrirmunað að skilja. Ég er kominn á þá skoðun að hann vinni líklega ekki deildina við stjórnvölinn hjá Liverpool, og því sé réttast að skipta um stjóra í vor. Það er óháð gengi okkar í Meistaradeildinni, því þó svo að maður þrái sigur í þeirri keppni, þá er kominn tími til að leggja áherslu á deildina. Áfram Liverpool að eilífu!

 
Mér finnst nauðsynlegt að þessi fótboltapistill endi á þann hátt að það sjáist að sá sem skrifaði hann sé algerlega blindur á sitt lið, og út úr korti óþroskaður. Þess vegna segi ég: Þið sem haldið ekki með Liverpool, vitið ekkert um fótbolta og eruð bjánar : )

Jæja, nú var yngsti sonur minn, sem líklega er fallegasta 2ja ára barn á Íslandi, að æla enn eina ferðina, og kominn tími til að halda áfram að taka út refsinguna fyrir pókerkvöldið og fara og þrífa það upp.

Passið ykkur í umferðinni og hættið að drekka kaffi !

Valdabrölt Villa

Gleðileikurinn guðdómlegi, Ringulreið í Reykjavík, er eins og Voltaire hafi samið hann. Villi birtingur kokgleypir skýringar Davíðs altúngu á því hvernig allt sé alltaf í himnalagi og greyið Kúnígúnd má þola endalausa bið í festum sökum dömulegs lítillætis og langlundargeðs.

Hinn dimmi undirtónn er síðan heiftúðug valdabarátta. Ekki á milli Villa og hirðarinnar, heldur Sjálfstæðisflokksins og fjölmiðla. Sjálfstæðismenn, og ekki síst Davíð, hafa ekki gleymt því þegar þeir ætluðu að múlbinda fjölmiðlana en snéru bitnir frá. Slagur Davíðs og Halldórs við fjölmiðlana var upphafið að endalokum tvíveldis þeirra. Davíð hefur ekkert fyrirgefið. Villi, sem er svo til jafnaldri Davíðs og gamall vopnabróðir, hefur síðan erft viðhorf Davíðs við borginni og fjölmiðlunum eins og öðru.

Það eru fjölmiðlar sem staðið hafa fyrir aðförinni að Villa síðustu vikur. Það voru fjölmiðlar sem tóku trompuðu útspili hans fálega þegar hann krækti í Ólaf Eff. Það voru fjölmiðlar sem gerðu sér mat úr minnisleysi hans. Það voru fjölmiðlar sem fengu hann til að ljúga. Og smám saman byrjaði þjóðin að taka við sér. Þjóðin varð samdauna þeirri fúlu mynd sem máluð var af Villa í fjölmiðlum – og þjóðin sagði fokk jú.

Nú hefur Villi sagt fokk jú tú. Hann ætlar í slaginn við fjölmiðlana og fólkið í þeirri glórulausu trú að honum muni farnast betur en Dabba og Dóra. Og hann horfir svo stíft fram blóðvöllinn að hann sér ekki demóklesarkutann sem sveiflast rétt yfir hausamótunum á honum.

Þekkir þú falska brosið?

Eitt af þessum brosum er falskt. Sérðu hvert?

Annars getur þú vísindalega metið hæfni þína við að sjá í gegn um fölsk bros hér.

Það er leikur að leika.

Hér með tilkynnist að ég þoli ekki, þoli ekki, þoli ekki Mission 7 í Secret Weapons Over Normandy!


Og ég sakna Hellcats.


En mest sakna ég gamla 2-D Worms (mig dreymdi hann í nótt).



Ég sakna hinsvegar alls ekki Age of Empires II.


Þann leikdjöful tengi ég bara við jarðskjálfta og óheiðarleika yngsta bróður míns. Hann veit hvað ég á við.

Lúserar allra landa...

Það getur verið erfitt að vera lúser.

Spilafíklar kallast þeir sem eru lélegir fjárhættuspilarar en brestur þrek til að hætta áður en botninum er náð. Vafalaust er eitthvað sjúklegt við að þeir haldi áfram að spila þrátt fyrir augljós sannindamerki þess að þeir eigi ekkert erindi að spilaborði. En vandamálið er ekki spilið, vandamálið er að þessar mannleysur eru, þegar lögð er saman spilaárátta þeirra og lítil hæfni, ekki samboðnar öðrum spilurum.

Þeir eru eins og Downs-tríó með ólæknandi ástríðu fyrir mælskukeppnum.

Ein læknisaðferð væri að kenna þessum mönnum að stunda fjárhættuspil alminlega. Svona hugræn atferlismeðferð. Farið væri í gegnum líkindareikninginn sem þeir augljóslega fóru á mis við í skólakerfinu, þeir látnir læra bridds og loks póker, tuttugu og einn eða hvað sem það er sem rímar best við hina nýfengnu hæfileika þeirra. Þegar þeir svo færu að vinna hætti fíknin að vera vandamál og þeir gætu jafnvel fengið raunhæfa mynd af árangri sínum með tíð og tíma. Stundum vinna þeir og stundum tapa þeir. Það þarf fyrr eða seinna að hjálpa þeim sem er flughræddur um borð í flugvél.

Auðvitað er eitthvað rangt við það að hafa fé af spilafíklum (þ.e. lélegum spilurum sem ekki kunna að hætta) enda held ég að enginn hafi sérstakan áhuga á því nema í besta falli góðgerðar- og líknarfélög — já og Háskólinn. Þeir sem hittast til að spila póker í (og hér kemur klisja) reykfylltum bakherbergjum eru ekki á höttunum eftir slíku. Þeir vilja langflestir áskorun. Þegar þeir vinna vilja þeir finna að það sé til marks um eitthvað. Hvað halda menn að 15 - 50 þúsund kall skipti ungan þingmann með litlar fjárhagsskuldbindingar miklu máli, svona peningalega séð? Hann er ekkert að þessu til að drýgja tekjurnar. Hann er að rúnka sér með öðrum. Pókermót eru hómóerótískar hópreiðar þar sem bara sumir fá úr honum.

Og, eins og löngu hefur verið bent á, eru slík mót ekkert ný. Briddsmót eru hópreiðar fyrir gamla menn og félagslega fatlaða reikniheila. Þar er rúnkið varfærið og hæglátt. Er nema von að unga menn á besta aldri langi að fara í dálítið meira aksjón? Póker er bridds með sexappíl.

Ég styð Birki Jón heilshugar í andófi sínu gegn heimskulegum lögum. Fjárhættuspil er bannað á Íslandi, nema... Og svo kemur löng runa undantekninga. Ef nektardans væri bannaður á Íslandi nema hann væri stiginn við enskan vals eða rúmbu myndi ég líka styðja þá borgaralegu óhlýðni að laumast væri til að dansa eftir hjartans lyst.

Og að heyra síðan í morgun í þrútnu, miðaldra sláturkeppunum, Sigurjóni Egilssyni og Reyni Traustasyni fíkniefnasmyglara, fordæma Birki Jón. Jú, vissulega er það meiri frétt að ungur þingmaður lendi í vandræðum vegna lögbrota en að ungur þingmaður feti í fótspor þúsunda og gefi heimskulegum lögum langt nef. En það er svosem vitað að heimskan selur betur en andstæðan. Ekki síst þessvegna kjósa ritstjórar oft að vera málsvarar heimskunnar.

Það þarf vissulega að leysa nokkur álitamál áður en pókerinn nær að blómstra. Eitt af því fyrsta á að vera hvernig hægt er bæta árangur spilafíklanna og loka þá óforbetranlegu úti. Það vill þá hvort eð er enginn.

Umferðin

Andskotans ósiður er þetta hjá fólki að geta ekki fylgst með umferðarljósum hjálparlaust. Þegar grænt ljós kviknar er eins og það komi alltaf jafn mikið á óvart og enginn drullast af stað fyrr en gula ljósið birtist aftur og tveir eða þrír bílar ná með herkjum að komast yfir gatnamótin, alveg óþolandi. Umferðin gengi miklu betur ef allir væru vakandi við stýrið. Þeir sem sofna alltaf um leið og bíllinn er stöðvaður, eiga náttúrulega ekki að sitja við stýrið, og fá frekar einhvern annan til að keyra.

Svo eru það hringtorgin, fæstir virðast nú kunna að aka um hringtorg, og er það efni í langan pistil, en sem sagt hringtorgin; flestir vita að þeir sem aka á innri hring eiga réttinn þegar ekið er út úr torginu. En hvernig í fjandanum stendur á því að fjölmörg hringtorg eru hönnuð þannig að þegar ekið er út úr hringtorginu af innri hring inn á einnar akreinar götu, er sá sem var á innri hringnum allt í einu í órétti gagnvart þeim sem voru á ytri hringnum? Kannski er, eftir allt saman, ekkert skrítið að umferðin gangi skrikkjótt þegar umferðarmannvirkin eru eins og tómir vitleysingar hafi hannað þau.

Ólafur Ragnar Hilmarsson 

Vísir.is

Það vakti athygli mína þegar ritstjórauppstokkanir urðu hjá 365 hvað Vísir.is virtist ferskur á eftir. Mikilvægar fréttir birtust fyrst þar ítrekað og þeir sögðu t.d. frá síðustu borgarstjóraskiptum áður en Dagur Bé vissi af þeim.

Ég skil þó ekki fréttamatið sem felst í því að hundelta barnaníðingsræfilinn Ágúst Magnússon um allar trissur.



Ég veit ekki hvað þetta vefræna öklaband sem Vísir er orðinn Magnúsi mun eiga að áorka. vafalaust telja Vísismenn að sannað sé að Ágúst sé hættulegur börnum og líklegur til að taka upp þráðinn.

Það má vel vera að Ágúst eigi enn erfitt með að hemja barnagirnd sína. En eigi hann einhvern möguleika á endurhæfingu þarf hann að fá olnbogarými og aðstoð sérfræðinga. Einelti, eins og það sem Vísir stundar, getur gert vafasama menn enn hættulegri. Vísismenn eru einfaldlega krossfararpapparazzar.

Þetta hlýtur að vekja spurningar um rétt manna til einkalífs. Mér vitandi hefur Ágúst þegar tapað ákveðnum rétti til þess. Hann má ekki eitt og annað – eins og tíðkast um menn á reynslulausn. En grundvallarréttindi hans eru þó þau sömu og annarra.

Hvernig tækjum við því ef t.a.m. sturlaður fyrrverandi eiginmaður tæki upp á því að elta fyrrum eiginkonu sína á röndum. Fólk gæti farið á síðuna www.hvareranna.is og fengið rauntímaupplýsingar um ferðir konunnar. Hann tæki myndir af bílnum hennar, segði frá því að hún hefði hitt Stínu vinkonu frá 13:45 til 15:40 og síðan farið í sund til hálf sex. Nú væri hún heima á Brávallagötu 23 og nýbúinn að taka á móti Dominos-pítsu.

Ég veit ekki hvort slíkt athæfi væri ólöglegt. En mér finnst það ætti að vera það. Og líka í tilfelli fyrrum glæpamanna. Ef talin er sérstök ástæða til að vara við mönnum eins og Ágústi á hið opinbera að gera það eftir formlegum leiðum.

Eurovision

Það er dálítið einkennileg þessi neikvæða umræða um Barða og Eurovision. Einhverjum finnst ekki sæma að taka þátt í keppninni með eitthvað fíflaflipp.

Ég á bágt með að sjá hvort er verra:

Að senda þetta í gríni:



Eða þetta í fullri alvöru:

Jákvæður rasismi

Það er orðið nokkuð ljóst að Obama mun að öllum líkindum verða næsti forseti BNA. Hann kom mun betur út í 60 Minutes en Hillary og kraftaverk eitt getur komið í veg fyrir að hann vinni 10 kosningar í röð.

Obama er svartur, þar sem grátt (afkvæmi hvíts og svarts) hefur hingað til verið námundað að svörtum. Einhverjir vilja líta svo á að kosningarnar nú séu til marks um framþróun. Að það að valið skuli standa um aldraðan, svartan og konu sé tímanna tákn. Ég held að það sé fyrst og fremst komið til af illu. Demókratar hafa ekki enn jafnað sig á velgengni Clintons, Gore var skuggamynd miðað við forsetann og Kerry var skuggamynd af skuggamynd. Það er upp úr ráðaleysi sem Obama og Hillary spretta. Þau eru eins og fátæku leiguliðarnir sem eignuðust þá fyrst jörð þegar drepsóttir höfðu lagt stórbýli í eyði. Auðvitað urðu margir þeirra mektarbændur.

McCain er skuggamynd af Bush, einhverskonar samsuða af superegói og id-i. Hann er maður stríða og er tilbúinn að vera í Írak í 100 ár (enda hefur hann ástæðu til að finnast 100 ár ekkert óskaplega langur tími).

Það er athyglivert að skoða Obama í rasísku ljósi. Hin rasíska kenning er sú að svertingjar séu ögn vitgrannir og latir en góðir íþróttamenn (sérstaklega í kröfubolta) og taktfastari en trommusett – sem geri þá að afburða tónlistarmönnum og dönsurum.

Almennt er nú álitið að rasískar staðalmyndir séu ekki samboðnar opinberri umræðu, og því síður við hæfi sem umfjöllunarefnin fljóta betur ofan á undanrennunni.

Obama er hvorki latur né vitlaus. Raunar virðist hann bæði hörkuduglegur og bráðskarpur. Hann hefur líka til að bera náðarvald. En það hefur vakið athygli mína hve hann og stuðningsmenn hans eru duglegir að vekja athygli á þeim þáttum í fari hans sem passa við hina jákvæðu staðalmynd.

Obama þykir liðtækur körfuboltaspilari og lét hafa eftir sér, m.a. í 60 mínútum, að hann færi ekki framar í kosningu án þess að spila körfubolta fyrr um daginn.

Obama hefur þegar gert danshæfileika sína og taktvísi opinbera (á meðan ræfillinn Hillary þykir svellbeljuleg og afleitur söngvari).

Og nýjasta herferðin snýst um að sýna að Obama sé svo innblásinn ræðumaður að ræður hans séu í raun tónverk. Að nóg sé að setja inn bakraddir og undirspil og hin náttúrulega fegurð skíni í gegn.



Það er nokkuð sérstakt að sjá hve óhræddur Obama er við að mjólka staðalmynd svertingjans. Kannski sannar það að það er ekki vegna þess að að stjórnmálum sé orðið sama um lit, kyn og aldur, sem þau þrjú eru komin á sviðið. Kannski eru menn bara orðnir leiðir á hinni týpunni, miðaldra, hvítum karli. Sem var raunar löngu tímabært.