Skattsvikarinn Sturla

♦

Eitt þykir mér áhugavert í mótmælum vörubílstjóra (ég ýki það reyndar, þar er afskaplega margt áhugavert, en það hefur flest verið talið til á þessari síðu áður af bróður mínum og föður). Þetta eina sem vekur athygli mína er sú staðreynd að atvinnubifreiðarnar sem taka þátt í mótmælunum eru skráðar VSK-bifreiðar. Í því ljósi er gaman að glugga í reglugerðir um innskatt og ökutæki; t.a.m. þetta:

Ökutæki skal ekki talið notað eingöngu vegna sölu á vörum eða skattskyldri þjónustu ef það er notað af eiganda þess eða starfsmanni hans til einkanota þ.m.t. til aksturs milli heimilis og vinnustaðar.

Ef við skoðum þá reglugerð 192/1993 með áorðnum breytingum sjáum við að:

Öll önnur notkun þeirra, svo sem einkanot eiganda rekstrar og starfsmanna hans og notkun í þágu starfsemi er fellur utan skattskyldusviðs virðisaukaskatts, veldur því að óheimilt er að telja til innskatts virðisaukaskatt af öflun ökutækjanna. Akstur eiganda eða starfsmanns til og frá heimili telst í öllum tilvikum til einkanota í þessu sambandi og það eins þótt aksturinn sé jafnframt í þágu starfseminnar eða á annan hátt að kröfu rekstraraðila.

Brot á þessum reglum varða við almenn hegningarlög og fésektum allt að tífaldri þeirri upphæð sem skattsvikin nema.

Ég get ekki með nokkru móti séð að lúshægur akstur á Reykjanesbrautinni eða mótmælastaða á Suðurlandsvegi geti flokkast undir sölu á vörum eða skattskyldri þjónustu. En hvað veit ég.

Matur, ekki einkaþotur

Þótt ég ætli ekki að draga í efa göfgi þeirra sem standa fyrir því að gefa fátækum og heimilislausum mat, þá finnst mér dálítið meinlegt að eingöngu sé grænmetisfæði í boði til þess að „allir geti notið matarins.“

Ég efast um að til séu margar heimilislausar gænmetisætur og séu þær til, þá efast ég um að grænmetisfæða sé þeim fyrir bestu.

Grænmetisætur eru yfirleitt til marks um velmegun á nákvæmlega sama hátt og einkaþotur.

Það, að velgjörðarmennirnir bjóða upp á grænmetisfæði eingöngu, hefur ekkert með not fátæklinga af matnum að gera. Það er hálft í hvoru praktísk ráðstöfun en um leið þáttur í því að troða gildismati velmegandi smáhóps upp á vesala.

Biblían er kominn í kássupottinn.

(Og nú skrifa ég ekki stakt orð í viðbót fyrr en nýja stórkostlega síðan er komin upp)

Sá sem bað Björn um að hengja sig aftur á ferð?

Það er alkunna að eftirlýstir glæpamenn taki sér dulnefni til að notast við á flóttanum. Þannig hefur kynferðisglæpamaðurinn Jon Schillaci notast við nafnið Jon Willis. Ræninginn Victor Gerena kallar sig stundum Victor Ortiz. Báðir þessir menn eru á topplista FBI yfir eftirlýsta.

Á dögunum skrifaði maður sem kallaði sig Arnór Jónsson eftirfarandi til Björns Bjarnasonar:

Góðan dagin björn gerðu þjóðini greiða og skjótu þig svo við hin getum lifað lifinu þu ert ein stæðst hálfiti Islands

Auðvitað grunaði mig strax að þessi Arnór væri yfirvarp – og þá líklegast að hann væri enn eitt alteregó Óla Sindra, sem væri nú að bjóða Birni upp í svipaðan dans og áður kom Hörpu af hjörunum (hún getur þess reglulega að hann hafi beðið hana um að kyssa haglabyssuhlaup og nefnir að hún hlæi sig jafnaðarlegast í svefn yfir því að einhver skuli vera svo þungaður af anda káboj-mynda að grípa til slíks orðalags. Ég er sammála henni. Að láta sér detta í hug að nota slíkt orðalag er vissulega stórkostlega hallærislegt og andlega niðurlægjandi. Það skondna er að Óli notaði aldrei þetta orðalag, það var Harpa sjálf sem fann upp á því. Hún hefur sum sé hlegið að sjálfri sér vikum saman).

En aftur að Arnóri.

Eftir að hafa útilokað Óla hætti ég að velta þessum Arnóri fyrir mér. Allir Arnórar Jónssynir sóru að þeir væru ekki hann og málið var þar með dautt.

Þar til ég rak augun í einkennilega stafsetta stuðningsyfirlýsingu við bílstjórana á síðu Sturlu. Í henni sagði m.a.:

Nei OrsonVelles hafði rétt fyrir sér! Látum ekki stórabróður taka frelsi okkar!

Og áður en Alþingismenn taka ákvörðun um að meiraprófsbílstjórar þurfi að fara á rándýr endurmenntunar námskeið, fynnst mér nú að menntunnarþörfum þingmanna sé meiri þörf á að sinna.

Þessi víðlesni einstaklingur vandar stjórnmálamönnum ekki kveðjurnar og vill alls ekki að bílstjórar láti deigan síga. Nei, nú þarf að standa sig:

Fullur mótor strákar, víst eruð þið að vinna að hagsmunum þjóðarinnar, veriði bara löglegir í mótmælum ykkar, og forðist alt ofbeldi. Þá er þjóðin með ykkur.

Undir þetta skrifar Arnór Valdimarsson.

Það var þarna sem þeirri hugmynd laust niður í kollinn á mér að hér væri Arnór Jónsson afturgenginn, undir nýju nafni en með sömu skoðanir – og sömu stafsetningu.

Ég kíkti snöggvast á það hve margir Arnórar Valdimarssynir væru til. Þeir eru fjórir.

Einn er á grunnskólaaldri og mun betri í stafsetningu en AJ/AV. Einn er tæplega sextugur skipstjóri. Einn er rúmlega sextugur góðborgari í Vestmannaeyjum.

Sá síðasti er tæplega fimmtugur úthverfabúi í Reykjavík.

Nú er ég ekki að segja að neinn þeirra sé þessi bókfróði einstaklingur sem vitnar jöfnum höndum í Velles og vökulögin. Ég ætla ekki einu sinni að fullyrða að AJ og AV sé sami maðurinn.

Hið skondna er þó að tveir af Arnórunum eru tengdir flugi. Úthverfa-Arnór er flugvirki og Vestmannaeyja-Nóri virðist vera eða hafa verið forstjóri flugfélags.

Og Arnórinn sem hefur sömu skoðanirnar og sá sem úthúðaði Birni undir dulnefni og er jafn tæpur og hann í stafsetningu veitir þessa innsýn í líf sitt:

Einhver nefndi Flugmenn! En eitt er víst að enginn segir þeim að eftir svo og svo langann tíma áttu að taka korters pásu hér og þar í háloftunum.

Og þeirra eðlilegi vinnudagur getur jú orðið 14 tímar löglega og teigst vel umfram það við ófyrirséðar aðstæður. Það veit ég.

Hann segir ennfremur:

Ég sem bý á höfuðborgarsvæðinu er orðinn langþreittur á að sjá mestallar álögur af ökutækjum héðan fara í gæluverkefni stjórnmálamanna, annarstaðar á landinu!

Er maðurinn fundinn?

Hommahasar

Þeirri staðreynd var vandlega haldið leyndri fyrir Íslendingum á sínum tíma að Júróvisjón-keppnin væri risavaxin hommaárshátíð. Hommar voru enda enn álitnir kynvillingar, ekki síst af því hégómlega fólki sem í alvöru hafði metnað fyrir því að vinna söngvakeppnina. Það var í raun hégóminn sem batt okkur skerjabúana norður í rassgati við hommaheri álfunnar. Samhljómurinn varð næsta algjör þar sem þetta var á hommalegasta áratug mannkynssögunnar í þokkabót.

Það tók þá sem stóðu keppninni næst þó ekki langan tíma að átta sig á því hvers kyns var. Þegar Sverrir Stormsker var sendur út með fullkomið sigurlag (því það voru svo mörg útlensk orð í því) var sendur með honum ungur Stebbi Hilmars, bjartur á rödd sem hörund — klippimynd úr blautum draumi bjarnarhommatýpunnar. Til að tryggja aðdáun estrógenhommanna líka var Jón Páll látinn bera Stebba um svæðið öskrandi rödduð slagorð. Hefðu þeir svo tekið sig til og kysst að auki er alls óvíst að smettið á lukkutröllinu Sverri hefði náð að koma í veg fyrir sigur.

Frá þessum degi höfum við aðeins sent þrjár tegundir af lögum í þessa keppni. Hommalög, hommafóbíulög og aríur. Aríur eru lög sem taka sig hátíðlega og eiga aldrei neinn séns (Bo Hall og Jónsi eru dæmi um þetta, þó sá síðarnefndi gæti reyndar fallið í tvo þessara flokka); hommafóbíulag allra tíma söng ungfrú Nótt, og Barði gerði heiðarlega tilraun til að endurtaka leikinn — og við höfum aldrei eignast hommalegra lag en This is My Life.

Gjalda á Guði það sem Guðs er og keisaranum það sem keisarans er. Hví ekki að gjalda hommanum það sem hommans er. Hví ekki að einfalda veröldina svolítið aftur. Við svömlum í efnahagslegum ólgusjó og það kallar á einfaldari lífshætti og svarthvítari heimsmynd.

Hommi með tónleika í Skálholti og hommar að þykjast vera iðnaðarmenn í húsbyggingu í raunveruleikasjónvarpi eru jafnfráleit fyrirbæri í kreppu og kynvísir menn að syngja í Júróvisjón. Eða gáfaðir trukkabílstjórar.

Út(sáð)rás

Þriðji hver gestur klámsíðu er kona og konur eru miklu líklegri en karlar til að stunda raunverulegt kynlíf með manneskju sem þær kynnast á netinu. Bæði í erótískum og klínískum tilgangi. Kynferðisleg þjónusta við konur er nýjasta netbólan.

Einhver afkastamesti kasanóva netheima er 45 ára gamall Breti sem heitir John Gonzales. Síðustu misserin hefur hann stundað ábátasama smáiðju úr hægindastól á Spáni. John er netsæðissali. Hann gerir út á lesbíur.

Þjónustan fer þannig fram að lesbíurnar panta sæðisskammta frá John (og vinum hans þegar mikið er að gera eða John illa upplagður) í gegnum þartilgerða heimasíðu. Pöntunin er framleidd og stuttu seinna bankar hraðsendill uppá hjá kúnnanum með pakka.

Fyrirtæki Johns fékk töluverða fjölmiðlaathygli. Í framhaldinu spruttu upp aðrir iðjuhöldar, sem höfðu hreint ekkert á móti því að fá borgað fyrir að stunda frímerkjasæbersex. Brátt fylltust stræti og torg af hraðsendlum með kælikassa að banka uppá hjá burstaklipptum konum.

Úr er orðinn blómlegur samevrópskur iðnaður. John Gonzales (sem jafnaðarlegast er kallaður „Seedy Gonzales”) er þó frumherjinn og erkitýpan. Hann er þybbinn með heimskulegt augnaráð og fitugt hár. Hann hefur aldrei borgað svo mikið sem skilding í meðlag með tveimur dætrum sínum og virðist raunar hafa meiri áhuga á tveggjamæðra hálfsystkinum þeirra. Nú eru nefnilega þegar skjalfest tilfelli um börn sem svona komu undir. Sem verður að teljast dálítið kraftaverk, sérstaklega í ljósi þess að safinn vill súrna í flutningum og einhver dæmi munu vera þess að hann hafi verið langt frá því að vera boðlegur í upphafi. Oft og tíðum eru sæðisfrumur framleiðendanna svo helteknar af magnleysi og sjúkdómum að þær eru löngu dauðar áður en dinglað er. Þá munu vera einhver dæmi þess að stórtækir mógúlar hafi tekið í sína þjónustu spendýrategundir sem afkasta meiru í magni en menn. Slíkar sendingar eru auðvitað ekki líklegar til að bera ávöxt.

En nú hefur gamanið kárnað hjá Jóni. Hann gerðist of stórtækur og safnaði skuldum. Hraðsendlar og heljarkvendi áttu hjá honum útistandandi skuldir og máttlaus tilraun hans til að hrista af sér fortíðina og hefja störf undir nýju nafni urðu að engu. Í fyrradag var hann svo dæmdur fyrir svik og pretti.

Nú er lag fyrir íslenska karla. Hér er gullið framsóknarlegt tækifæri til að leiðrétta viðskiptahallann við útlönd með smáskammtalækningum.

Þá er það orðið ljóst

Sturla Jónsson hefur soðið saman kröfugerð bílstjóra og birt á moggabloggi sínu.

Þar er margt æði einkennilega hugsað og sumt gegnsósa af einhverju öðru en sannleiksástinni.

Sturla segir:

Vetrarfærð getur orðið til þess að vörubílstjóri þarf að taka hvíldartímann t.d. á Holtavörðuheiði og getur átt á hættu að lokast þar inni í snjóum, því hann er neyddur til að taka hvíldina á háheiðinni!

Þetta er lygi.

Hvíldarreglunum fylgir skýrt ákvæði um undanþágu þegar nauðsyn krefur. Enginn bílstjóri mun nokkru sinni lenda í háska þeirra vegna.

Sturla segir líka:

Hraðbrautir sem þessar eru ekki til á Íslandi heldur eru þjóðvegirnir örmjóir, hlykkjóttir og hættulegir og ekki hægt að fara hratt yfir. Fyrir bragðið getur ferðalag, t.d. milli Reykjavíkur og Akureyrar tekið meira en 9 klst.

Það er óefað að hægt er að lenda í því að vera meira en 9 klst. á milli A og R. Á því taka undanþágur reglnanna. Reglurnar eiga síðan við um allan almennan akstur. Í einhverju öðru en öskrandi þæfingi og vetrarfærð væri það töluvert afrek að brenna inni á þessari leið. Þótt þú ækir á 50 km. hraða alla leið og stoppaðir í 45 mínútur í Hrútafirði þá hefðir þú samt tæpan einn og hálfan tíma aflögu þegar þú kæmir á leiðarenda.

Engin stétt á Íslandi býr við þessi ströngu vinnutímaskilyrði, ekki alþingismenn, leigubílstjórar, iðnaðarmenn, verslunarmenn, læknar. Enginn!

Auðvitað býr engin stétt á Íslandi við nákvæmlega þessi vinnutímaskilyrði. Vinnutíma allra stétta eru þó settar skorður m.a. í kjarasamningum. Vilji skólastjóri t.d. kenna meira en honum er heimilt þarf hann að sækja sérstaklega um undanþágu til þess. Fái hann hana ekki er honum það ekki heimilt.

Hinar miklu hömlur á bílstjóra eru þó ekki meiri en svo að ef við áætlum klukkutíma í að ferma og afferma á dag þá er vinnuvika þeirra 50 tímar. Sem er innan nákvæmlega sömu skorða og allar stéttir á Íslandi vinna við.

Að auki sinnir Vegagerð ríkisins ofureftirliti með því að eftir þessum vinnutímareglum sé farið og þeir eru sektaðir sem hinir verstu afbrotamenn sem fara ekki eftir reglunum, auk þess sem þeir fá punkta í ökuferilskrár sínar.

Ofureftirlitið er nákvæmlega hliðstætt öllu opinberu eftirliti með störfum manna. Heilbrigðiseftirlitið og vinnueftirlitið stundar nákvæmlega eins ofureftirlit.

Það þekkja það allir bílstjórar að ofureftirlit á við um alla sem aka á vegunum. Það eru allir sektaðir sem gripnir eru við að keyra of hratt eða leggja ólöglega.

Auk skatta og gjalda sem eru í olíuverði greiða vörubílstjórar þungaskatt, kr. 13,95 fyrir hvern ekinn km. Fyrirhugað er að setja á þessar bifreiðar svokallað umhverfisgjald, 20 kr/km og er því harðlega mótmælt. Miðað við þyngd menga þessir bílar minna en minnstu fólksbílar.

Þungaskatturinn er síst óeðlilegur þegar haft er í huga að samt sem áður borga smábílaeigendurnir niður vegagerðargjöldin fyrir stóru bílana.

Það, að stórir bílar eigi að vera undanþegnir umhverfisgjaldi þar sem þeir mengi minna en fólksbílar, miðað við þyngd, er einkennileg hugsun.

Hugsum okkur akfeita manneskju sem ætlar í flugferð. Henni er gert að borga fyrir tvö sæti enda rúmast hún með engu móti í einu. Hún fer að mótmæla því að þurfa að borga aukalega. Raunar ætti hún að fá afslátt. Miðað við þyngd nýti hún nefnilega sætin betur en horrenglurnar, sem taka bara eitt sæti.

Væri heil brú í því að feitt fólk krefðist þess að fá ódýrari flugsæti en grannt með þeim rökum að feita fólkið flytji þungann í hagkvæmari og minni einingum?

Sturla segir líka:

Áður en gengi krónunnar féll var eldsneytisverð hæst hérlendis auk þess sem almenn laun eru talsvert hærri þar en hér.

Miklar sveiflur á gengi gera allan samjöfnuð ómarktækan. Verðið þar var lægra, nú er það hærra. Að meðaltali er það því líklega dálítið svipað.

Hvað launin varðar á ég erfitt með að kyngja því sem hann segir. Nú hef ég leitað töluvert að slíkum samanburði. Allt sem ég finn bendir til þess að meðalráðstöfunartekjur séu mjög svipaðar á Íslandi og á Norðurlöndunum. Hærri hér en í Svíþjóð en lægri en í Noregi.

Munurinn á lífskjörum felist fyrst og fremst í því að á bak við hverja krónu liggja fleiri mínútur hér en þar. Við vinnum með öðrum orðum allt of mikið og virðum ekki hvíldartímann. Framleiðnin er því lítil og tímakaupið lágt.

Það er einfaldlega svo að þegar fólk er tilbúið að vinna sífellt fleiri tíma í vikunni, þá gerist tvennt: fólk afkastar minna á hverja tímaeiningu og sættir sig um leið við lægra tímakaup.

Fullyrðingar um að laun Íslendinga séu svo lág miðað við samanburðarhópana virðast vera ýkjur. Fyrir tveimur árum voru ráðstöfunartekjurnar svo til þær sömu. Og síðan þá hefur verið hér gegndarlaus þensla. Hvernig á að hafa dregið svona skarpt í sundur með okkur í þenslunni er mér fyrirmunað að skilja.

Vöruflutningar fara eingöngu fram með bifreiðum hérlendis en ekki með járnbrautarlestum eða skipum eins og víðast annars staðar. Íbúar Norðurlanda eiga val; þeir geta kosið að ferðast með almenningsfarartækjum, strætisvögnum eða járnbrautum, og komist fljótt og auðveldlega leiðar sinnar en slíkt val er ekki fyrir hendi hér.

Og hvernig stendur nú á því að við eigum ekki lengur val um að láta sigla með vörurnar? Það var vegna þess að aksturinn varð arðbærari fyrir flutningafyrirtækin. Fákeppnin er auðvitað til marks um óheilbrigt samkeppnisumhverfi og óeðlilega hagstæð skilyrði fyrir bílstjóra. Skilyrðin eru þá um leið óeðlilega óhagstæð fyrir neytandann. Samkeppni við endalausan trukkaakstur hlýtur að vera á næsta leiti öllum til hagsbóta nema bílstjórum.

Nýjar reglur um endurnýjun meiraprófsökuskírteina hafa verið kynntar. Þær fela í sér að meirapróf þarf að endurnýja á fimm ára fresti í stað tíu ára og umsækjandi þarf að sitja 35 klst. námskeið og missa þar af leiðandi úr vinnu, auk þess kostar það 70 þúsund kr. á mann að sitja þetta námskeið.

Námskeiðið er 35 klst. Samkvæmt Sturlu merkir það að menn hljóti að missa úr vinnu. Það er skrítið.

Fari bílstjóri eftir reglum um hvíldartíma er ekkert mál að koma 35 tíma námskeiði fyrir utan vinnutíma, tali ekki um ef það er bara á fimm ára fresti. Bílstjóri sem vinnur 50 tíma á viku, sefur 8 tíma á nóttu, og eyðir 2 tímum á dag við matarborðið, auk klukkustundar í að horfa á fréttir eða lesa fyrir börnin sín á samt eftir meira en 40 klst. til annarra verka.

Þessar 70 þúsund krónur jafngilda því sem Sturla sagði sjálfur að væri olíukostnaður fyrir sig einn og hálfan vinnudag. Að borga það á fimm ára fresti jafnast á við 0,1% skatt á olíuna.

Svikarinn Sturla

Þrátt fyrir að ég hafi verið kominn í sjálfskipað bloggstopp til að mótmæla seinagangi Óla við smíði nýrrar síðu (en hann virðist taka hvaða athygli sem hann getur kreist út úr fjölmiðlum fram yfir það verk sem þó er löngu komið á eindaga) þá vil ég leggja orð í belg um mótmæli bílstjóranna.

Síðustu daga hefur vaxið ónotakennd í maganum á mér vegna þeirra. Þau eru raunar að þróast á þann eina hátt sem þau gátu. Strax í upphafi vakti ég athygli á því hve kröfur bílstjóranna voru óljósar og tvíbentar. Ég vakti einnig athygli á þeirri augljósu staðreynd að hörðustu stuðningsmenn mótmælanna voru ekkert að hugsa um málefnin, fyrir þeim var þetta samsuða af minnimáttarkennd og ómerkilegu hrollyndi. Ég vakti líka athygli á því hve Sturla (sem mjög fljótlega mun líklega fá barnalegt viðurnefni með viðskeyti við nafnið hans) var minna en hreinskilinn í framgöngu sinni. Eina stundina gaf hann í skyn að hann (og óskilgreindur hópur manna) hefðu mótmælin í höndum sér en þá næstu að um væri að ræða næsta stjórnlausan múg sem hann hefði ekkert með að gera.

Nú hefur haninn galað tvisvar í viðbót og Sturla er búinn að afneita sínum mönnum oftar en þrisvar. Hann afneitaði múgnum við Rauðavatn örfáum klukkustundum eftir að hafa sést eggja hann áfram til uppþota. Og í dag afneitaði hann síðan manninum sem stendur við hlið hans á þessari mynd, manni sem hefur ítrekað kallað sig einn af talsmönnum bílstjóranna, mótmælalaust af hálfu Sturlu.


Við höfum horft á Sturlu mótast eins og deigan leir undir 200 W hitaperu síðustu daga. Málflutningurinn hefur vissulega skerpst og snurfustast og það væri ósanngjarnt að neita því að hann hefur komið miklu betur fyrir í viðtölum upp á síðkastið en áður. Gallinn er að hann er orðinn að alþýðuhetju þeirrar alþýðu sem telur Útvarp Sögu síasta afdrep þjóðarsálarinnar og Frjálslynda flokkinn síðasta pólitíska vígið. Hann gerir með öðrum orðum út á heimsku, ringlandi og tilfinningaheift.

Vandinn er sá að sá hópur ofbeldisseggja sem snérist á sveif með bílstjórunum í upphafi er að losa takið á gunnfánanum og seilast í atgeirinn. Fyrir geirnum verða saklausir. Í augnablikinu hef ég mestar áhyggjur af mannræflinum sem kýldi lögguna í dag. Vafalaust hefur löggan gaukað að honum einhverri andstyggilegri athugasemd þótt það skipti engu máli. Það sem skiptir máli er að Sturla er búinn að afneita honum, búið er að gera lítið úr honum (með því að segja að hann keyri ekki vörubíl heldur hafi í mesta falli keyrt smásenditík) og nú lætur hluti múgsins reiði sína beinast að honum. Það er leitun að meira einmana manni á Íslandi í dag. Við vitum að hann er óstöðugur. Þetta er hættuleg blanda.

Nú þarf að stoppa áður en eitthvað slæmt gerist. Bílstjórarnir þurfa að sýna bræðralag í verki og rækta göfgina sem augljóslega blundar undir öllum látunum. Sturla þarf að hætta að skammast og rífast og afsaka sig með því að hann hafi ekki haft tíma eða vilja til að kynna sér mál. Hann þarf einmitt að þegja núna og kynna sér málin.

Það sem bílstjórarnir hafa verið að biðja um allan tímann eru mótvægisaðgerðir. Mótvægisaðgerðir gegn lækkuðu gengi og hækkandi olíu. Fyrir slíkum aðgerðum eru engin skynsamleg rök.

Vörubílstjórar

Þetta er nú orðið nóg, og rúmlega það, af mótmælum hjá þessum vörubílstjórum.

Jú, jú helvítis olían er rándýr, og bensínið reyndar líka, en álögur Ríkisins á eldsneyti eru ekkert meiri hér á landi en t.d. í hinum Norðurlöndunum, auk þess þarf nú töluvert af peningum til að viðhalda vegakerfinu, sem einmitt þessir sömu vörubílstjórar slíta nú mest allra þeirra sem aka um göturnar. Einhversstaðar las ég, að einn vörubíll (svona fullorðins) slíti vegum álíka mikið og sex þúsund fólksbílar, við skulum bara gera ráð fyrir að það sé nú ekki alveg rétt, vera mjög sanngjörn gagnvart vörubílum og gefa okkur að það séu svona uþb. eitt hundrað og fimmtíu fólksbílar, sem eyða t.d. 10 lítrum, hver á hundrað km. Verum áfram sanngjörn gagnvart vörubílum og segjum að hver þeirra eyði 100 lítrum á hverja hundrað km. Það er vel í lagt, því flestir eyða minna en það. Hvort haldið þið að vörubílstjórar eða við, fólkið á fólksbílunum skili meiru til viðhalds vega á Íslandi?

Auk þess eru mótmælin þess eðlis að þau bitna fyrst og fremst á saklausum almúganum sem þarf að komast leiðar sinnar, eða heldur einhver, að ráðherrunum sé ekki alveg skít sama þó nokkrir vörubílar standi kyrrir á miklubrautinni í klukkutíma ?
Það getur vel verið að hægt sé að liðka til varðandi hvíldartíma ökumanna og sé jafnvel nauðsinlegt að gera það, en þá er það eitthvað, fyrir hlutaðeigandi, til þess að semja um, allavega finnst mér ekki líklegt að þær reglur breytist þó vörubílar standi einhversstaðar hist og her úti á miðri götu.

Ég held nefnilega, þegar allt kemur til alls,að þetta snúist ekkert um olíu eða hvíldartíma, ef olían hækkar þá er eðlilegt að gjaldskrá atvinnubifreiða hækki, það skilja það allir.

Það sem þetta snýst, hins vegar um fyrst og fremst er þetta: Kallarnir eru búnir að kaupa stóra og flotta bíla á einhverjum „myntkörfulánum“ eða hvað þessi lán eru kölluð, og nú er staðan orðin þannig að á sama tíma og lánin og afborganir af þeim, rjúka upp, þá minnkar atvinnan hjá vörubílstjórum vegna samdráttar í þjóðfélaginu, og þeir eiga ekki lengur fyrir afborgunum, þeir voru ekkert að kvarta svo mjög mikið meðan gengið var hagstætt og nóg var að gera, en núna er þetta llt í einu orðið helvítis basl, og þá finnst þeim bara að einhver annar eigi að borga.
Það á ekki að ansa þessu.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Dóninn þinn!

Séra Svavar er væminn og helgislepjulegur. DoctorE er lélegur og óáhugaverður penni. En ég skal verja rétt hans til að vera það í friði, rétt eins og ég ver rétt hans til að halda áfram að vera nafnlaus. Mogginn hins vegar þarf ekki að gera það. Ekki eingöngu hafa þeir kennitöluna hans, heldur staðfestingu hans á að gangast undir sína skilmála. Líki Mogganum ekki við skrif hans (eða Skúla skelfis, eða hvers sem er) er þeim fullfrjálst að úthýsa honum.

Í því samhengi er vert að minna á áhugaverða staðreynd sem virðist fara fram hjá flestum Moggabloggurum; Blog.is er ekki upphaf og endir netsamfélagsins. Það er ekki einu sinni merkileg miðja. Það eru tugir, hundruðir og gott ef ekki þúsundir hliðstæðra netsamfélaga hvar fólk getur viðrað skoðanir sínar. Ég þori jafnvel að fullyrða að þar sé meira að segja hægt að fara í hundleiðinlega „Hver er maðurinn” leiki — rétt eins og á Moggablogginu. Að hugsa sér.

Sumir segjast ekki skilja hvað fær fólk til að skrifa nafnlaust á Netið. Ég skil ekki hvað fær fólk til að endursegja 10 fréttir af mbl.is á dag á blogginu sínu. Ég ætla samt ekki að nota vanskilning minn á því sem rök fyrir því að gera ætti blogg Stefáns Friðriks ólöglegt.

Enda snýst ekkert af þessu um lög eða reglur. Hér er einungis fólk sem finnst dónalegt að vera nafnlaus. Og ótækt að vera dónalegur. Þetta er ekki einu sinni merkilegt mál neins staðar nema í samfélagi Moggabloggara. Öllum öðrum er skítsama.

Það er vissulega dónaskapur á Netinu. Ég hef samt orðið vitni að meiri dónaskap á stuttum ferli mínum í afgreiðslustörfum. Augliti til auglitis. Ég verð ekki í rónni fyrr en öllum dónaskap verður úthýst úr mannlegum samskiptum með lagabreytingum. Og fólk ætti að ganga með auðkennisstrikamerki þar að auki. Stundum veit ég nefnilega ekki einu sinni nöfnin á fólkinu sem hefur verið dónalegt við mig gegnum tíðina! Það sér hver maður að það gengur ekki.

Það sem Íslam með afslætti langaði að gera

...en þorði ekki.

Allt í kerfi

Ég hjó oddinn af oflæti mínu og keypti mér Íslam með afslætti. Hugur minn til efnisins er löngu orðinn allljós flestum sem eitthvað til mín þekkja. Það sem ég hef lesið hefur ekki komið mér á óvart. Þar sem ég vonaðist til að bókin birti dýpri skilning en þann sem birtist í fjölmiðlum bregst hún algjörlega. Margt í bókinni er ritstjórum hennar til mikillar vansæmdar.

Óttar M. Norfðfjörð skrifar grein sem heitir „Af kerfum“. Greinin er bæði illa stíluð og hugsuð. Hún grundvallast á dæmi – og dæmið er misheppnað.

Óttar segir að stundum lendi hann í því að vera úti á gangbraut þegar rauði kallinn kemur. Þá sé það réttur bílanna að aka áfram og yfir hann. En þrátt fyrir þennan rétt sé rangt að gera það.
Nú er það auðvitað svo að ekkert kerfi veitir ökumanni bíls rétt til að keyra á strandaglóp á gangbraut. Vegfarandinn á þar allan rétt. Liturinn á kallinum skiptir engu máli. Eigi gangandi vegfarandi að bera sjálfur skaðann af því að keyrt sé á hann þarf hann beinlínis að kasta sér fyrir bíl vitandi vits eða af fullkomnu ábyrgðarleysi. Og jafnvel þá þarf bílstjórinn að bera kostnaðinn af verulegu leyti. Grunnreglan er nefnilega sú að rétturinn er alltaf gangandi vegfarandans.
Þessi misskilningur Óttars skiptir þó engum sköpum. Hann er í raun aðeins til marks um fúsk. Fleira er til marks um fúsk í greininni. Skoðum þessar efnisgreinar:

[Kerfin] eru til einföldunar. Án þeirra væri lífið flóknara og erfiðara [...] Þótt kerfin séu hagnýt og einfaldi lífið þá geta þau gabbað okkur. Um leið og við trúum því að kerfin svari öllum spurningum erum við í vanda sett. Kerfin eiga við um einföldu hlið heimsins. Ef við styðjumst eingöngu við það [sic] gleymum við flóknu hliðinni; ósýnilegu hliðinni. Ef við styðjumst eingöngu við kerfið, þá reynum við að smætta allt undir það, jafnvel fyrirbæri sem liggja fyrir utan sjálft kerfið. Þannig felum við okkur á bak við kerfið. Það réttlætir breytni okkar. Það einfaldar og svarar ósvöruðum spurningum.

Kerfismenn hlífa sér á bak við kerfið eins og um skjöld væri að ræða. Innan tíðar telja þeir að allur heimurinn sé kominn undir kerfið. Þannig réttlæta þeir breytni sína, enda þótt sannleikurinn sé sá að einungis hluti heimsins falli undir kerfið. Hinn hluti heimsins verður ekki settur undir kerfi, því hann er ófanganlegur. Kerfismenn útiloka þennan hluta heimsins með vísan í kerfisheiminn sem réttlætir breytni þeirra.

Ritstjórar sem hleypa svona texta í bók ættu aldrei að koma nálægt ritstjórn. Þrátt fyrir óskaplegan vaðal og nær ekkert nema klifanir tekst Óttari samt ekki að miðla grunnhugmyndinni sem í efnisgreininunum fólst.

Það er plagsiður heimspekinga að setja á svið ómerkilegar leiksýningar með hugtökum. Hugtökunum er stillt upp með tilteknum hætti og svo hefst lítil styrjöld þar sem lúskrað er á nokkrum hugtökum með öðrum hugtökum. Vandinn er, að svona hugtakaleikur er yfirleitt í sáralitlum tengslum við raunveruleikann. Þrátt fyrir að Óttar gefi ítrekað í skyn að hann sé einmitt að sneiða hjá þessum ósið með því að vísa í eitthvað utan kerfa, þá er öll grein hans fyrirtaks ábendingarskilgreining fyrir nákvæmlega þetta.

Auðvitað má færa rök fyrir því að við búum við kerfi. Hinsvegar er ekki hægt að færa rök fyrir því að til sé eitthvað sem ekkert kerfi nær yfir. Af þeirri einföldu ástæðu að rök byggjast upp á kerfi og allur rökstuðningur þess að utankerfisveröld sé til verður til innan röklega kerfisins.

Slíkar pælingar skipta þó engu máli. Það sem skiptir máli er einfaldlega það hvort hugboð Óttars sé rétt, þ.e. að þótt hægt sé að vísa til þess sem réttar að birta myndir af Múhameð þá blikni sá réttur við hliðina á öðrum rétti (sem hann leyfir sér að kalla siðferðilegan), sem bannar birtingu myndanna.

Sú spurning, sem skiptir hér öllu máli, og Óttar forðast að taka föstum tökum, snýst um tvennt. Hún snýst um ásetning þeirra sem birtu myndirnar og áhrif þeirrar birtingar á aðra. Það er til marks um einkennilegan fjöltakt greinar Óttars að hann getur klifað endalaust á smáatriðum en þegar kemur að því sem skiptir máli, þá reimar hann á sig sjömílnaskó og er horfinn. Hann fullyrðir, án örðu rökstuðnings, að birting myndanna hafi móðgað múslima og niðurlægt islam og trúarbrögð almennt.

Hér notar hann gildishlaðin hugtök eins og móðgun og niðurlægingu án þess að gera nokkra grein fyrir því hvaða kerfi þau tilheyra. Þvert á móti reynir hann að sannfæra lesandan um að siðferðilegu hugtökin sem hann notar séu kerfislaus og hluti þeirra deilda heimsins sem er ósýnilegur og kerfi megna ekki að ná utan um.

Raunin er auðvitað sú að þegar Óttar hættir að fimbulfamba um tvíhyggju sína almennt og tekur upp konkret dæmi eins og að eitt sé móðgandi og annað niðurlægjandi, þá er hann að sjálfsögðu að vísa í eitthvað kerfi. Í allri múhameðsmyndadeilunni er ekkert kerfisbundnara en vanþóknun múslima.

Tilraun Óttars til að formæla birtingu múhameðsmyndanna með vísan til hins ósýnilega heims er ómerkileg tilraun til að rökstyðja mál sitt út frá himnakrók. Rökstuðningurinn hangir á þræði sem enginn sér fyrir endann á.

Öllum efnistökum Óttars má snúa við. Öllum vopnum sem hann notar má beina gegn honum sjálfum. Notum dæmið hans. Bílstjóri situr undir stýri á rauðu ljósi þegar hann sér Óttar koma gangandi út á götuna. Óttar er í þungum heimspekilegum þönkum og veitir því ekki athygli að það er kominn rauður kall. Bílstjórinn þenur vélina. Óttar lítur upp, sér rauða kallinn og stirðnar af hræðslu. Hann heldur að nú megi bílstjórinn keyra á sig. Sem bílstjórinn og gerir.

Bílstjórinn var einmitt ekki að fylgja reglum kerfisins. Hann er einmitt ekki í rétti. Hann gerir þetta samt. Fyrir því hefur hann sínar ástæður. Og þessar ástæður falla innan sviðs þess ósýnilega ekki síður en vorfiðringur í hjarta heimspoekingsins þegar hann sér ástfangið fólk leiðast í almenningsgarði.

Óttar reynir ekki einu sinni að takast á við raunverulegar ástæður þess að menn birtu myndir af Múhameð. Hann slæst aðeins við þá réttlætingu sem felst í því að segja að það sé hreinlega ekkert ólöglegt við það. Hann eyðir öllu sínu púðri í að reyna að sanna að þótt eitthvað megi, þá eigi ekki að gera það. Sem er líklega óþarfasta athugasemdin í öllu þessu langa og leiðinlega máli. Það birti enginn Múhameðsmynd bara af því að það má (það má líka birta uppskrift af rabbabaraköku eða grein um æxlun sólblóma). Rétturinn (sem Óttar er að berjast við) var nauðsynlegt skilyrði fyrir birtingunni en ekki nægjanlegt. Það er ekkert að marka umræðuna nema verið sé að fást við nægjanlegu skilyrðin.

Jesúglens

Fékk þetta sent úr óvæntri átt. Mönnum er hótað lífláti fyrir að teikna mynd af Múhameð en þetta má.

Hamagangur á „Hæðinni“

Eins og einhversstaðar hefur komið fram áður, hef ég verið upptekinn við störf á „Hæðinni“ undanfarið, ég starfa hjá Íspan í Kópavogi (sem er glerverksmiðja, ef einhver veit það ekki) og við hjá Íspan erum eitt þeirra fyrirtækja sem taka þátt í sjónvarpsþættinum Hæðin sem sýndur er á Stöð2.

Í þessu verkefni erum við að framleiða og setja upp eitt og annað í íbúðirnar þrjár, þar á meðal spegla, glerhandrið og ýmislegt fleira, sem fólk getur að sjálfsögðu fylgst með í þáttunum.
En það sem ég ætlaði nú aðallega að tala um í þessari færslu, er hve þetta hefur verið skemmtilegt og áhugavert verkefni, ég hef nú, hingað til, gert mun meira af því að horfa á sjónvarpið heldur en að vera

í sjónvarpinu, og vissi í raun ekki alveg hvað ég var að taka að mér í byrjun. Þarna höfum við tekist á við mörg spennandi verkefni og gert ýmislegt sem við höfum ekkert endilega gert áður, en sem betur fer hefur þetta gengið alveg einstaklega vel allt saman. Pörin þrjú sem taka þátt í keppninni eru hvert öðru skemmtilegra og að sjálfsögðu ólík með mjög mismunandi smekk og skoðanir á því sem þau vilja framkvæma. Sjónvarpsfólkið, allir sem koma að þessu hvort sem það eru kvikmyndatökufólk, hljóðmenn, leikstjórar eða hvað þetta heitir nú allt saman hefur verið alveg stórkostlegt, og ótrúlegt að sjá hvernig þetta fólk fer að því að láta svona verkefni verða að veruleika, þetta er nefnilega heilmikið vesen, eiginlega miklu meira mál heldur en það virðist þegar maður er bara að horfa á þáttinn í sjónvarpinu.

Svo er auðvitað ekki hægt annað en að nefna aðalmanninn í þessu öllu saman, en það er Gulli Helga, sem heldur utan um allt í sambandi við þetta og stjórnar eins og hershöfðingi, hann er alveg frábær maðurinn og engu líkt að vinna með honum, honum er eiginlega best lýst eins og hann kemur fram í þáttunum, hress og glaðlegur og allt það, hann er ekkert að leika, hann er bara svona.

Málið er sem sagt; þetta er búið að vera sérlega skemmtilegt og nú er stuðið að ná hámarki, hvert svæði íbúðanna á fætur öðru að verða tilbúið, búið að sýna hjónaherbergin og sjónvarpsholin, næst fáum við að sjá barnaherbergin og svo koll af kolli þar til allt verður tilbúið. Spennandi tími framundan og brjálað að gera.

Ólafur Ragnar Hilmarsson.

Hugsjón án fiskifýlu

Hægt en örugglega dragast þjóðir heims inn í enn eitt kalt stríð. Það er erfitt að standa gegn spennufíkninni sem vill viðhalda stöðugu ógnarástandi. Spennan er ævinlega byggð upp til höfuðs einhverju ranglæti og fær útrás í táknrænum eða efnislegum aðgerðum sem nær aldrei skila bótum.

Refsiaðgerðir, uppþot, leynimakk, njósnir, byltingar, fangelsanir, hleranir og hunsanir eru miklu oftar sjúkdómseinkenni samfélagsmeina en lækningar. Lækningarnar koma ekki fram fyrr en létt er á spennunni og menn horfast í augu.

Ólympíuleikarnir eru táknræn uppskeruhátíð þeirra sem vilja rækta það fegursta í heimssálinni. Og þótt Ólympíuleikarnir hafi vissulega borið merki sjúkra þátttökuþjóða þá blaktir hugsjónin alltaf í forgrunni. Ólympíuhreyfingin hefur verið umburðarlynd og þúsundir íþróttamanna hafa verið kyndilberar mannlegrar reisnar við aðstæður þar sem ekkert blasir við nema mannlegir breyskleikar.

Jesse Owens steig inn í gin ljónsins og niðurlægði það. Hann reyndist enda miklu langlífari en þær spilltu hugsjónir sem reyndu að hertaka Ólympíuleikana þrjátíu og sex. Leikarnir í Moskvu voru markverðir fyrir þá sigra sem þar voru unnir en ekki fyrir þá sök að BNA-menn sniðgengu þá til að reyna að niðurlægja Sovétið. Fjarvera Sovétsins á leikunum í Los Angeles voru ekki leikunum til minnkunar, heldur Kremlverjum. Afríkuþjóðir neituðu að mæta til Kanada þar sem Nýsjálendingum hefði ekki verið úthýst þrátt fyrir að hafa spilað krikkett við S-Afríku á aðskilnaðartímanum. Meira að segja grófleg árás undirsáta Arafats á leikana í München dugði ekki til.

Ólympíuleikarnir lifðu allar þessar atlögur af. Smám saman varð fólki ljóst það að níðast á Ólympíuleikunum gat á engan hátt tortímt þeim ismum og stefnum sem menn hötuðust við.

Nú vilja sumir nota leikana í Kína til að senda Kínverjum skilaboð um að þeir séu ekki húsum hæfir.

Auðvitað eiga Kínverjar skilið að fá að heyra það. Siðferðisleg afstæðishyggja þeirra og alræðistilburðir eru ljótur blettur á heimsbyggðinni. En eitt fúlasta kaunið á hinum stór-kínverska kroppi hefur einmitt verið þóttafull og miskunnarlaus misnotkun Kínverja á alþjóðlegum samskiptum í þeim tilgangi að opinbera vanþóknun sína.

Þeir hafa ekki undan að gæta vamms síns gagnvart heimsbygðinni. Sendiherrar þeirra um víðan völl ganga dags daglega með grímu heilagrar vandlætingar og kvarta undan öllu frá gestakomum til fjölmiðlaumfjöllunar. Þeir beita viðskiptum og öðrum óskyldum hlutum kinnroðalaust í pólitískum tilgangi. Það væri mjög kínverskt að sniðganga Ólympíuleikana.

Það felst engin viðurkenning á ástandinu í Kína í því að mæta þar til Ólympíuleika. Ólympíuhugsjónin er stærri en sú skrumskæling á kommúnistakapítalisma sem þar er ástundaður. Ólympíuhugsjónin er líka stærri en hugmyndin um Stór-Kína, Stór-Serbíu eða marókóska V-Sahara.

Ólympíuleikar í Kína eru á sinn einfalda en þó magnaða hátt vísbending um það að öll erum við á endanum systkini og tilbúin að gangast undir sömu mælikvarðana um rétt og rangt þegar kemur að íþróttum. Og þótt mörg okkar megni ekki að standa undir hugsjóninni með sóma þá er viðleitnin þó einhvers virði.

Enn af trukkum

Það kemur berlengar í ljós með hverjum deginum sem líður hve trukkamótmælin voru ómarkviss. Þau snúast um um það að trukkarar og leigubílstjórar eru á leiðinni á hausinn og ekkert annað. Í því felst ekkert ranglæti og olíuverðið er ekki nema örlítill angi af risastóru dæmi. Þetta risastóra dæmi hefur vofað yfir mótmælunum frá fyrsta degi og slegið móðu á allan málflutninginn. Enda er hæpið að tala um málflutning. Orðið „mótmæli“ vísar til máls, einhverrar fullyrðingar eða hugsunar sem verið er að koma á framfæri. Trukkararnir hafa drekkt öllu máli í olíueyðandi bauli bílflautanna. Geri fréttamaður sig líklegan til að inna bílstjóra eftir ástæðum og kröfugerð kemur flóttasvipur á andlit þess síðarnefnda sem þrykkir lófanum umsvifalítið á flautuna svo fréttamaðurinn má hopa undan. Undantekning frá því er svonefndur talsmaður mótmælenda sem ýmist segist enga stjórn hafa á bílstjórunum eða heitir samstilltum aðgerðum; segir að olíuálögur í öðrum löndum komi málinu ekki við og bendir í næstu andrá á hve ódýr sopinn er í BNA. Maðurinn sem síðustu daga hefur æ oftar ýjað að því að þetta snúist ekki síst um afnám hvíldarreglna, sem eigi ekki við á Íslandi.

Krafan um afnám hvíldarreglna er ekkert annað en illa dulbúin og ábyrgðarlaus græðgi. Bílstjóri má keyra 9 tíma á dag og þarf ekki annað en að taka sér samtals 45 mínútna hvíld frá akstri. Stundum má hann keyra 10 tíma á dag. Þá má bílstjórinn ekki vinna nema rúmlega 5 vinnudaga í viku við akstur.

Hverjum dettur í hug að halda því fram að íslenskar aðstæður ógildi hvíldarreglur EES? Hver er landafræðiþekking þess sem ber aðstæðurnar saman og ályktar Íslandi í óhag? Líklega eru ekki margar akstursleiðir íslenskar lengri en á milli Ísafjarðar og Hafnar í Hornafirði. Sú leið er samt tæplega fjórum sinnum styttri en leiðin milli Aþenu og Amsterdam.

Íslenskir atvinnubílstjórar eru, auk fasteignasala og bankamanna, sú stétt sem fær harðast að finna fyrir kreppunni. Þeir keyptu bílana á myntkörfulánum miðað við umsvif í trylltri uppsveiflu og gengi sem ekki er lengur til – og þeir knýja þá með olíu sem um allan heim fer síhækkandi.

Ástandið ætti sér fullkomna hliðstæðu í því ef Remax-herinn læsti fólk inni á heimilum sínum ítrekað og neitaði að hætta nema ríkið myndi afnema stimpilgjöld og lækka vexti íbúðalánasjóðs.

Mótmæli trukkaranna eru ekkert annað en lágkúrulegt ofbeldi, örvæntingafullrar stéttar sem orðin er allt of stór og hefur lifað um efni fram. Og þeir reiðast. Og saklausir verða fyrir barðinu á reiðinni eins og jafnan þegar illa gert fólk reiðist.

Stundum er grínast með það að kynfæri ökumanna stórra bíla séu í visnara lagi. Og stundum er líka sagt að heilinn sé stærsta kynfærið.

Helter Skelter

Ég tók einhvern tímann netkönnun sem átti að segja mér hvaða bandaríska forsetaframbjóðanda ég ætti að styðja. Niðurstaðan var sú að Mike Gravel væri minn maður. Venjulega tek ég ekki mikið mark á slíkum prófum, en eftir að hafa séð þetta nýjasta myndband hans held ég að niðurstaðan sé fullkomlega staðfest.

Fyrsti apríl!

Aprílgöbbin í ár voru álíka fyndin og dánarfregnirnar í Morgunblaðinu. Mbl.is kom að vísu með nokkuð sniðuga frétt um að hægt væri að horfa á nýjar bíómyndir á vef þeirra, ótrúlegt í alla staði en alveg pottþétt að einhverjir létu gabbast. Aðrir miðlar voru með nokkrar fréttir, hverja aðra lélegri og allt virtist þetta bera keim af fljótfærni og illa ígrunduðu gríni.

Það er óskrifuð regla að fyrsta aprílgabb hafi það að markmiði að láta einhvern hlaupa yfir þröskuld. Það kannast flestir við að hafa einhverntímann hlaupið “fyrsta apríl”. Aprílgöbb gærdagsins voru hinsvegar líkari því sem ég las einu sinni í teiknimyndasögubók um Viggó Viðutan. Þar fór snillingurinn Viggó hamförum á 1.apríl og hrekkti Val greyið á allan mögulegan máta. Mér er sérstaklega minnistætt þegar Valur opnaði hurðina á skrifstofunni sinni og framan í smettið á honum skall þessi rennblauti og illa lyktandi fiskur, sem var hátt í meter af lengd. Slíkt hefur ekkert með það að gera að hlaupa fyrsta apríl, en þetta þótti Viggó alveg einstaklega fyndið. Svipað og með vel flest aprílgöbb gærdagsins. Mörg voru þau einfaldlega fáránlega illa ígrunduð lygi og ekkert annað. Ekkert hlaup fólst í því og lítil skemmtun, önnur en að ljúga að fólki. – “Aron að taka við landsliðinu í handbolta...Björn Ingi að gerast ritstjóri..Kvikmyndagerðarmenn kæra heimasíðu”... – Þetta eru léleg dæmi um um aprílgöbb gærdagsins í íslenskum fjölmiðlum. Hvað er fyndið við þetta? Hvað er fyndið við það að ljúga að fólki að einhver kvikmyndagerðarmaður ætli sér að kæra einhverja aðstandendur heimasíðu? það gæti bara allt eins verið satt, og ekkert fyndið svona apríllygi.

En til þess að gera stutta sögu talsvert lengri, þá má ég til með að segja ykkur frá alveg hreint svakalega vel heppnuðu aprílgabbi þar sem fórnarlambið var marga daga að jafna sig og fórnarlambið var ... ég sjálfur!

Aldrei þessu vant þá komu bræður mínir hvergi nálægt því, en ég var þá staddur úti á landi, óharðnaður og feiminn. Ég hafði nýverið hafið störf í lítilli fiskvinnslu og var langyngstur á vinnustaðnum og bæði fámáll og hlédrægur. Einn daginn kemur verkstjórinn til mín, snemma að morgni og biður mig um að taka lyftarann og fara niður á höfn (í vigtarskúrinn) og sækja “innkomumiðana”. Hann sagði pabba sinn venjulega sjá um þessa hluti en þar sem hann væri veikur, þá yrði ég að skjótast frá. Ég vissi náttúrulega ekkert hvað maðurinn var að tala um, og varð þess vegna mjög feginn þegar hann útskýrði þetta fyrir mér í smáatriðum og ég komst að raun um að verkefnið var ekki mjög flókið. Ég tók sem sagt lyftarann, og átti að hafa með mér tómt bretti undir miðana. Það var greinilegt að hér var á ferðinni mikið magn. Svo hélt ég af stað og keyrði rafmagnslyftarann þessa 10 mínútna leið niður að vigtarskúr og kynnti mig þar fyrir manni, og sagði frá erindi mínu. Hann kannaðist að sjálfsögðu strax við erindið en sagðist því miður ekki vera búinn að sækja miðana, þær væru niðrí ísstöð ennþá, og ég yrði bara að skjótast eftir þeim. Það var nú lítið mál, enda ísstöðin ekki nema 5 mínútur frá. Ég skunda þangað hið snarasta, en verð að bíða í stutta stund eftir manninum sem þar var, því hann var að tala í símann. Eftir nokkrar mínútur kemur maðurinn til mín og réttir mér 3 límmiða rúllur í litlum plastpoka og segir gjörðu svo vel. “ Já þakka þér fyrir, segi ég.” En ég man það eins og það hafi gerst í gær hvað ég var undrandi á magninu! Ég var mættur í gúmmígalla, á lyftara, með heilt vörubretti, tilbúinn að taka við heilum rúmmetra af miðum, en fékk skitnar 3 rúllur í plastpoka. “Nú jæja” hugsa ég og sting miðunum í vasann og keyri til baka. Þegar ég kom til baka, og keyri inn í vinnslusalinn á fyrstihúsinu, þá liggur þar allt starfsfólkið, veltandi um af hlátri, með tárin í augunum. Ég greindi engin orðaskil, því fólkið gat ekkert talað fyrir hlátri. Ég man að það eina sem ég hugsaði, var hvað þetta væri nú djöfulli skrítið lið. Ég hafði ekki hugmynd um hvað var að liðinu. Ég vippa mér hróðugur upp að verkstjóranum, ánægður með að hafa lokið verkefninu sem mér var sett fyrir. Um leið og ég tek miðana úr vasanum og skelli þeim á borðið hjá honum segi ég hátt og snjallt “ég hefði átt að taka aðeins stærra vörubretti undir þetta”. Þarna hafði ég nú sagt sniðugan brandara og var býsna góður með mig bara. Afhverju fólkið hélt áfram að hlæja og hreinlega grenja af gleði, var mér hulin ráðgáta. “Hvað er eiginlega í gangi hérna?” spurði ég að lokum. Enginn gat talað, slíkur var hláturinn. Eftir að vinnslan hafði verið stopp í allavega 10 mínútur, gat einhver stamað út úr sér : “Veistu ekki hvaða dagur er” ? Nei, ég hafði ekki hugmynd um það ... fimmtudagur eða eitthvað, nú?

“Það er 1.aprííííííl” heyrði ég þá nokkra reyna að grenja upp úr sér !!!!!!

Hmm....það var um það bil á þessari stundu sem ég áttaði mig á því, að kanski væri ekki allt með felldu, og líklega væri fólk að hlægja að mér.

Eftir þetta man ég ekkert hvað gerðist. En eftir á, þá var þetta helvíti fyndið

Föðurlandsást

Nokkrir hápunktar í þessari rúmlegu ársgömlu upptöku frá Super Bowl:

• 0:20 — laglaus Billy Joel byrjar að syngja í gegnum Auto-Tune græju af svo miklu listfengi að Cher bliknar í samanburðinum.


• 0:45 — kyrrmynd af bandarískum hermönnum í Bagdad sem tóku sér langþráð frí frá því að halda uppi heimsfriði og olíuverði til að tárast yfir þjóðsöngnum.


• 1:00 — brosmildur táknmálstúlkur sýnir hvernig maður táknar flugelda á táknmáli.

Aprílgöbb þá og nú

Þau eru misgóð aprílgöbbin. Það var sniðugt hjá Vantú að gefa á sér falskan höggstað enda hafa húrrahrópin ómað úr hverju skoti, þeim mun hærra sem barkinn er smurðari í lambsdreyranum.

Sagan er full af góðum aprílgöbbum. BBC sagði t.d. frá því árið 1957 að óvenju mildur vetur og útdauði hinnar hryllilegu spagettíbjöllu (það vantar íslenskt orð fyrir spagettí) væri þess valdandi að spagettíuppskera svissneskra bænda væri með afbrigðum góð.

Einu sinni auglýsti Burger King að þeir hefðu sett á markað hamborgara fyrir örvhenta. Þar sem öllu væri raðað á hamborgarann undir 180° horni miðað við hefðbundinn hamborgara.

1976 sagði Patrick Moore stjörnufræðingur frá því að klukkan 9:47 myndi einstök afstaða himintunglanna valda tímabundinni minnkun aðdráttaraflsins á jörðinni. Næmir gætu fundið flottilfinningu. Sem auðvitað varð.

Íslensku göbbin í ár eru frekar döpur miðað við fljúgandi mörgæsir Bretans og sérstaklega svæsið gabb vefmiðilsins The Smoking Gun, sem strax er byrjað að draga dilk á eftir sér. TSG, sem er síða sem grefur upp dómsskjöl og aðra opinbera pappíra um fræga fólkið, birti frétt um að Tom Cruise hefði verið handtekinn með vændissveini á almenningsklósti. Til sannindamerkis birtu þeir þessa fangamynd (sem er nokkuð snoturt fótósjoppverk) og þessa lögrelguskýrslu.

Cruise var ekki skemmt og krafðist þess að efnið væri tekið út af síðunni. Sem er nokkuð sem TSG harðneitar að gera.