Rottumaðurinn

Sigmund Freud lýsti eitt sinn samskiptum sínum við sjúkling sem hann nefndi Rottumanninn. Þannig var, að þegar Rottumaðurinn var ungur, tók faðir hans sig eitt sinn til og misþyrmdi honum heiftarlega. Í stað þess að taka barsmíðunum þegjandi fylltist hinn verðandi Rottumaður heilagri bræði og jós svívirðingum yfir föður sinn á milli högga. En þar sem hann var ungur og óflekkaður kunni hann engin ljót orð. Hann greip því til þess sem var nærtækast og kallaði föður sinn nöfnum alls þess sem hendi var næst: „Lampinn þinn! Handklæðið þitt! Diskurinn þinn!”

Við horfðum á Rottumanninn endurfæðast í beinni útsendingu frá Ráðhúsinu um daginn. Vildarvinirnir Villi og Óli höfðu í sameiningu áttað sig á því að hvorugur hafði nokkru að tapa og ákveðið að fara út með hvelli. Fórnarlömb leikfléttunnar sendu út fjöldapóst til unglinga og bentu á að réttast væri að mæta á staðinn í heiftúðugu skapi og láta heyra í sér. Einhverjir mættu.

Stemningin varð fljótt eins og á kappleik. Það var baulað og púað og klappað og hlegið. Örfáum var verulega misboðið, langflestum þótti æðislega gaman. Nema hvað, þá kemur hápunkturinn. Kvislingurinn Óli kemur í pontu og nú skapast gott tækifæri til að þeyta á hann eins og einu pereati. Aldrei fyrr hefur nokkur maður legið jafn vel við höggi og allar aðstæður voru sem ákjósanlegastar til að skapa ódauðlega svívirðingu. Spennan magnaðist og ég sat bísperrtur á sætisbrúninni minni heima og hækkaði í sjónvarpinu.

Og þá gerðist það. Af öllum fulltrúum móðgaðra þurfti Rottumaðurinn að taka af skarið. Ekki Hörður Torfa sem hefði getað snarað saman ádeilukvæði á staðnum, ekki Dr. Gunni sem orti um Gamla góða Villa með hártoppinn sinn og geðsjúklinginn. Nei, það var Rottumaðurinn, ísmeygilegt langleitt gerpi, sem tróð sér fram og hrópaði: „Þú ert ekki fokking borgarstjóri!” Fagurfræðilegt jafngildi þess að hrópa „Púltið þitt! Tjörnin þín! Jakkafötin þín!” Þvílíkt andstyggðar antíklæmax.

Stjórnmálin verða æ grárri. Meira að segja á mestu umbrotatímum í sögu borgarstjórnar Reykjavíkur er eins og allir stjórnmálamennirnir sem koma við sögu séu í gruggugu geðlyfjamóki. Hvergi púls. Múlbundnir og tenntir varnöglum hliðra þeir sér við að taka slaginn. Kalla frekar á krakkana sína. Og í róstum reynslulausra hlýtur Rottumaðurinn að skjóta upp skottinu.

Grunnskólinn er skilnaðarbarn

Fyrir rúmum áratug þegar ég skreið úr menntaskóla og fór að velta fyrir mér hvað ég ætti að fara að gera voru auglýsingastofur í gríð og erg að selja landsmönnum hugmyndina um að Framsóknarflokkurinn ætti fullt erindi inn í næstu öld. Salan tókst og það má vel vera að það hafi haft þau sálfræðilegu áhrif á mig að ég taldi að það gæti vel borgað sig að veðja á lítilmagnann á öðrum sviðum. Hvort sem það var ástæðan eða ekki, þá ákvað ég að læra heimspeki og verða kennari.

Á þessum áratug hef ég horft á allt þrennt stefna beina leið í gjaldþrot. Fólk er í fúlustu alvöru farið að spá Framsóknarflokknum aldauða, þá sjaldan að heimspekingar koma fram fyrir almenning og úða úr viskubelgjum sínum þá er það yfirleitt eitthvað hreinræktað og sérlega óvandað bull (hér er Ólafur Páll í síðasta Silfri einstaklega gott dæmi) og grunnskólinn er í ömurlegri stöðu.

Mig langar ekki að fjalla um fall Framsóknar, ég nenni ekki að tala um heimspekilegar sápukúlur en ég verð að tala aðeins um skólamál.

Það eina sem í dag virðist geta bjargað grunnskólanum frá fullkomnu hruni er kreppa. Sá bjargvættur ætti miklu meira skylt við vistarband en bólusetningu. Í nokkrum orðum er staðan þessi:

Grunnskólinn er skilnaðarbarn foreldra sem á stundum reyna að hylja nær fullkominn fjandskap með fagurgala.

Sveitarfélögin hafa alla tíð kvartað yfir meðlaginu sem fylgdi króganum og sagt (af foreldralegri umhyggju) að það sé útilokað að fæða og klæða barnið svo sómi sé að með þessar tekjur. Því til sanninda hefur fatnaður skilnaðarbarnsins orðið snjáðari með hverju árinu þar til nú að botninum er náð. Það stendur frammi fyrir alþjóð á gauðrifnum lörfum, vanhirt og vansælt.


Barnið gerði uppreisn gegn móður sinni fyrir nokkrum misserum. Það harðneitaði að vera lengur bitbein á milli fákunnandi foreldra. Kennarar fóru í verkfall. Auðvitað er misjafn sauður í mörgu fé. Á meðal kennara er eitthvað af vanstilltu fólki sem hreinlega hefur sérstakt yndi af erjum og hafði bara gaman af því að fara í verkfall. En langflestir, og undirritaður þar á meðal, hötuðu það innilega.

Verkfallið endaði á því að móðirin hringdi í föðurinn og sagðist vera alveg búinn að missa stjórn á króganum. Síðan var organdi barnið dregið að símanum og hótað föðurlegri hýðingu gegn um eterinn.

Nær allir kennarar voru allan tímann viðbúnir því að málið yrði sett fyrir einhverskonar dóm, sem myndi ákvarða launin. Á yfirborðinu var það einmitt gert þegar verkfallinu var slitið með lagasetningu. Þó var einn, sérlega mikilvægur, munur á raunverulegum lyktum og ásættanlegum lyktum. Þeir aðilar sem ákveða áttu laun kennara fengu nefnilega sérstaklega undarleg fyrirmæli. Þetta var í upphafi kjarasamninga, fjöldinn allur af fólki beið með blóðbragðið í munninum þess sem verða vildi, tilbúið að gera launabætur kennara að lægsta samnefnara. Og þá sagði ríkið að þetta skyldi hafa í huga við að ákveða launin. Fyrirskipað var að launabætur kennara mættu ekki valda ólgu í öðrum kjaraviðræðum.

Þar með var það búið. Kennarar höfðu um langa hríð dregist aftur úr öllu velsæmi og löggjafinn ákvað frysta þá stöðu. Fyrst og fremst auðvitað vegna þess að annars hefðu sveitarfélögin verið snögg að koma með endurkröfu á ríkið vegna óheyrilegs kostnaðarauka.

Það eina sem forðaði kennarastétt frá hruni við síðustu kjarasamninga var það, að afar fjölmennur hópur kennara var þá þegar búinn að vinna sér inn umtalsverð kjaragæði á formi hagstæðra eftirlauna. Níutíuogfimmárareglan svokallaða gildir um fjölmarga reynslumikla kennara og segir til um að sækja megi eftirlaun þegar samanlagður lífaldur og starfsaldur er 95 ár – að því gefnu að lífaldur sé a.m.k. orðinn 60 ár. Kennarar á þessum kjörum hefðu þurft að vera vitfirrtir til að hætta kennslu. En það stappar við samskonar vitfirringu fyrir alla aðra að hefja kennslu á sama tíma.

Síðan þetta gerðist hefur orðið erfiðara með hverju ári að manna skólana og hlutfall eldri kennara hækkar í sífellu. Grunnskólar eru langt frá því að vera samkeppnishæfir um vinnuafl. Stóru sveitarfélögin reyna að lokka til sín fólk með loforðum um sundkort og líkamsræktarstyrki. Nú er svo komið að sveitarfélög eru farin að bjóða úthaldsgreiðslur, ef menn eru við störf í lok skólaárs. Bragð sem sveitarfélögin lærðu af Bónus. En þetta urðu Bónusmenn að gera fyrir nokkrum árum.

Viðbrögð skólanna er nauðvörn. Þeir sem eftir eru vinna gegndarlausa yfirvinnu eða fólk kemur til kennslu í dálítinn tíma og hverfur svo. Þau svæði landsins sem orðið hafa fyrir mestri þenslu mælast í frjálsu falli í alþjóðlegum samanburðarrannsóknum á námsárangri. Fólkið á 95 ára reglunni er á leið út úr skólunum og ekkert blasir við nema auðn.

Menntamálaráðherra tilkynnti þó að von væri á allt öðru þegar nýtt kennaranám væri komið í fullan sving. Gallinn er, að það verður eftir áratug – en vandinn er núna.

Mörg sveitarfélög hafa ekki efni á samkeppnishæfum skólum. Þau eru eitt vandamál. Margir stjórnmálamenn vilja ekki setja meiri peninga í menntakerfið nema fá eitthvað áþreifanlegt í staðinn (eins og kerfisbreytingu), það er annað vandamál. Allar slíkar breytingar taka tíma, tíma sem við ekki höfum. Þær kalla líka á samstarfsvilja allra, sem sjaldan hefur verið minni.


Raunveruleikinn er sá, að ef fyrirheit um laun kennara breytast ekki stórkostlega í vor eða sumar, þá á Framsóknarflokkurinn sér meiri viðreisnar von en grunnskólinn. Enda er rausnarlegar í látið þar. Björn Ingi var styrktur um fimm mánaðarlaun kennara til kaupa á jakkafötum, bindum og sokkum fyrir síðustu kosninga – og hann sá enga sérstaka ástæðu til að telja það lítilræði fram til skatts.

Lytla sistir Mengellu

Einhvern tímann minntist ég á að ég hefði ætíð verið lúnkinn við að búa til alteregó á Netinu. Eitt það einkennilegasta heitir því bráðlýsandi nafni walterego. Þegar ég stofnaði það var ég orðinn dálítið leiður á skassinu henni Mengellu og ákvað að þar sem heimsku fylgir hugarró væri kjörið að fá smá útrás sem arfaheimskt kvikindi. Ég stofnaði nýtt nikk á Barnalandi (hvar annars staðar?) sem hét fmgella.

Helstu hæfileikar fmgellu voru þeir að hún gat sneitt hjá réttri stafsetningu eins og þefvísasti hundur fram hjá jarðsprengjum.

samála sá einn í gær hann var klæddur í rauðan velúrgalla eins og verrsti perri með gerfiskegg og var að gefa granndalausum krökkum nammi. þetta er hrillilegt ástannd, og oft verst firir jólin.

Það sem varð fmgellu að falli kom mér töluvert á óvart. Fmgella óð ekki siðferðisprinsippin upp í klof og ein birtingarmynd þess var að umrætt klof átti það til að herja á eigur annarra. Þannig lýsti fmgella því fjálglega yfir við einhverja alsaklausa konu að hún væri næstum alveg viss um það að hafa sofið hjá manninum hennar — sem fmgella hafði einhvern veginn séð á mynd. Sú tók játningunni afar illa og trylltist, lét setja fmgellu í bann og skildi við manninn. Löngu seinna, þegar ég var að keyra út póst eitt drungalegt síðkvöld, blasti þessi sama kona við mér þar sem ég kom með stóran pakka — vafalítið fullan af góðgæti frá pabba til barnanna sinna.

Nú voru góð ráð dýr. Ég kunni því orðið harla vel að vera vitlaus og stafsetja eins og fiskvinnslukona eftir heilablóðfall. Ég endurvakti fmgellu því undir nýju nafni. Í þetta skiptið hét hún hinu dula nafni walterego.

Á tímabili hélt ég báðum úti, Mengellu og walterego, eða allt þar til Mengella fór líka í bann, eins og frægt er orðið. Walterego hélt ég svo á lífi allt þar til nýlega að ég kaus að segja skilið við Barnaland fyrir fullt og allt. Fleiri skilgetin eða óskilgetin afkvæmi á ég ekki þar.

Þróun walteregos varð nokkuð einkennileg. Hún (því hún var hún) átti það til að stafsetja stundum rétt (ef ég var sérstaklega þreyttur) og skrifaði að auki óaðfinnanlega ensku. Eins reyndist mér erfitt að halda mig við heimskuna sem ég þó lagði af stað með. Réð þar mestu að allrahanda merkikerti tóku sig stundum til og lögðu walterego í einelti fyrir slælega stafsetningu og bentu á að fólk sem væri greinilega svona illa gefið ætti að þegja. Þá freistaðist ég til að gera walterego dálítið gáfaðri og stundum alveg bráðsnjalla.

Mér fannst walterego alltaf skemmtilegri en Mengella. Hún var ekki eins aggresív og hún var fötluð. Það er gaman að vera fatlaður ef maður hefur húmor fyrir því. Kannski vegna þess hvað hún var fötluð, þá mætti hún ekki alveg jafnmikilli andstöðu og Mengella, sem leit á sjálfa sig sem hitlerjugenskt ofurmenni. Walterego bjó alla sína ævi í vernduðu umhverfi Barnalands (sem glöggir lesendur hafa áttað sig á að hefur verið minn skóli í mannlegu eðli síðustu misserin — að mínu mati miklu gagnlegri skóli en MA, HR og HÍ sem ég stundaði áður og/eða samhliða).

Þó eru á því tvær undantekningar. Walterego leit á sjálfa sig sem alvarlegt ljóðskáld og birti ljóð sín opinberlega. Auk þess fór ein Barnalandsfærslan út um víðan völl og alla netheima þvera og endilanga. Það var færslan um byssu á bakka. Hún var dæmigerð fyrir hugsun walteregos þegar á leið, en eins ódæmigerð að forminu og mögulegt var vegna þess að í henni njótum við ekki hinnar frjálsu stafsetningar sem annars einkenndi hana alla tíð.

Sum sé, einhver konuræfill lenti í því að krækja vandamál sitt á öngul og láta það síga ofan í hákarlapollinn Barnaland. Vandamálið var það, að hún hafði keypt leikfang sem hún hélt að væri eitrað og vildi nú fá upplýsingar frá framleiðanda þess um næstu skref. Þar sem hún taldi ekki alveg fullvíst að framleiðandinn stæði jafnfætis henni í íslensku kaus hún að nýta sér þá staðreynd að leikurinn væri jafnari á hinn veginn. Hún skrifaði því bréfið á ensku en svona til málamynda ákvað hún að biðja Barnalandskonur að lesa bréfið yfir áður en það færi í póst.

Þetta er bréfið:

Hello
i am from Iceland and I don not speak very good English but I am gun a tray :)
I by a toy in Iceland from fisher price ,,little people,, and dora explorer and this toy are maid in China 2002-2007.
One Dora explorer vas bay in Spain and made 2002 (the small one) and the big one I think in Iceland but I am not sure made 2003.
Are something wrong this toy or?????
What can I do??
Can I talk to some body in Iceland so I can anther stand this better????

I hope you can anther stand what I am writing :)

And thank you

Respectfully
xxx

Nú er þetta bréf dálítið listaverk eins og það stendur og þarfnast lítilla viðbóta. En walterego taldi sér bæði skylt og ljúft að benda konunni á að ef til vill fælust ekki nákvæmlega sömu upplýsingar í bréfinu og hún hugði. Hún braut því odd af oflæti sínu og þýddi bréfið upp á kórréttri íslenskri stafsetningu. Þýðingin er svona:

Halló,
Ég er frá Íslandi og ég er mafíuforingi sem talar ekki mjög góða ensku, en ég er byssa á bakka.
Ég er hjá leikfangi á Íslandi frá Fisher Price, litla fólk og Dóra landkönnuður og þetta leikfang er þjónustustúlka í Kína á árunum 2002-2007.
Ein Dóra landkönnuður var strönd á Spáni og náði 2002 (sú litla) og um þá stóru hugsa ég á Íslandi en er ekki viss um að hafi náð 2003.
Eru eitthvað að þessu leikfangi eða?????
Get ég talað við eitthvað lík á Íslandi svo ég geti anther staðið þetta betur?????

Ég vona að þú getir anther staðið það sem ég skrifa :)

Virðingarfyllst,
xxx

Nýlega ákvað ég að útskrifa mig úr mannlífsskóla Barnalands. Ég fletti ofan af Mengellu en fannst tilhlýðilegt að koma loks til dyranna eins og ég er klæddur. Þá er Barnalandssaga mín öll.

Næst er að kíkja á Alvöruna.

Borgin í réttu ljósi?

Nú er ég loksins búinn að átta mig á þessu öllu saman, plottið er eftirfarandi: Ólafur F. er auðvitað ekkert geðveikur, hann er bara svona helv... séður. Nú blasir þetta við: Villi „sveik” hann eftir kosningar og sagði öllum að þeir hefðu engan veginn getað náð saman um málefni, þeir voru ósammála um flugvöllinn, um kofana í miðbænum og meira að segja ekki alveg á eitt sáttir um mislægu gatnamótin — auk þess var eitthvað minnst á umhverfismál o.fl.

En núna er Óli fyrst kominn á skrið. Hann hóar í Villa og gefur til kynna að hann sé til í eitthvað, svona upp á gamlan vinskap. Villi hleypur til og þeir félagar komast að samkomulagi. Að vísu þarf Villi að samþykkja allt sem Óli fer fram á, þ.e. allt sem hann gat alls ekki samþykkt eftir kosningar. Nú má flugvöllurinn bara vera, við græjum þessi gatnamót, finnum lausn á umhverfismálunum og síðast en ekki síst; ekki nóg með að kofarnir við Laugaveginn fái að standa áfram heldur fær Óli bara að kaupa þá (að vísu fyrir peningana borgaranna) — hann getur svo ákveðið sjálfur hvað verður gert við þá. Þetta er náttúrulega snilld.

En bíðum við, hvað svo? Jú, Óli verður borgarstjóri í fjórtán mánuði eða svo, þá kemur aðalplottið: Óli stendur upp úr borgarstjórastólnum og segir „Takk fyrir í kvöld og góða nótt!” Hættir í borgarstjórn, Magga kemur askvaðandi, tekur við og myndar meirihluta með sínum góðu félögum. Það sem er alveg drepfyndið við þetta er að gamli góði Villi situr eftir með sárt ennið, búinn að hjálpa Óla að koma öllum sínum málum í gegn, verður aldrei borgarstjóri og Sjálfstæðisflokkurinn veit ekki sitt rjúkandi ráð.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Blogg frá Norðfirði

Frá Neskaupstað

Á þessari stundu er undirritaður staddur við Norðfjörð, nánar tiltekið í því guðsvolaða sjávarplássi, Neskaupstað.

Að nokkrum manni skuli detta í hug að blogga frá Neskaupsstað (eða búa þar yfirleitt), er eflaust flestum heilbrigðum mönnum þónokkur ráðgáta. En ég tek það skýrt fram að ég var neyddur með hótunum, ofbeldi og ýmsum kúgunum til þess að koma hingað og fá fullkomna sönnun fyrir því hversu ógeðslegt skítapleis þetta í rauninni er.

Neskaupstaður er í mínum huga eitt það allra vesælasta og aumingjalegasta drulluþorp sem fyrirfinnst á landinu. Ég þykist hafa komið til ansi margra staða á landinu og sjálfsagt unnið í öðru hverju plássi sem á annað borð heitir eitthvað — en guð minn almáttugur — Neskaupstaður er það allra ömurlegasta af öllu ömurlegu sem ég hef kynnst.

Maður gæti svo sem fyrirgefið fávitunum sem búa hérna það að hafa ákveðið að byggja hérna samfélag á þessum fáránlega stað. Ég gæti líka vel fyrirgefið þeim sem datt í hug að hafa íbúabyggðina hérna 17 kílómetra langa en aðeins 11 cm breiða. Ég gæti jafnvel fyrirgefið þessi út úr korti, fáránlega mjóu og asnalegu göng sem maður þarf að fara í gegnum til þess að komast hingað.

En þessa endalausu forheimsku og fávitahátt í fólkinu sem býr hérna, get ég bara því miður ekki fyrirgefið með nokkru móti. Ég hef bara ekki leyfi til þess að fara svo á bak við samvisku mína að geta fyrirgefið þetta.

Ég tek það skýrt fram að ég er ekki að dvelja hér í fyrsta skipti, og hef haft allmikil kynni af bólubjánunum sem ennþá nenna að hanga hérna. Ég ætla að trúa ykkur fyrir þeirri staðreynd að það er enginn skemmtilegur einstaklingur búandi á Neskaupstað. Hér er bara leiðinlegt fólk og fram úr hófi þreytandi. Ef þið bara vissuð hvað allir pirra mig hérna — Jesús Kristur og allir hans fylgisveinar.

Til þess að lesendur mínir geti betur glöggvað sig á því hversu frámunalega, fáránlega bjánalegt fólk býr hérna, þá ætla ég að lýsa ööööööörstuttum samskiptum mínum við eina manneskju eða tvær, og ítreka að öll mín samskipti við þjóðflokkinn sem býr hérna hafa verið ámóta gáfuleg.

Fyrri saga:

Ég hitti mann á bryggjunni og... sá strax að þetta var rakalaus fáviti svo ég sleppti því að tala við hann.

Seinni saga:

Ég fór í Egilsbúð við fjórða mann og pöntuðum við okkur að snæða. Maðurinn sem sat á móti mér fékk sér vatn að drekka með matnum en ég pantaði Mix. Að sjálfsögðu þurfti einhver að klúðra því flókna fyrirbæri og Mixið mitt var ódrekkandi. Þegar ess-mælta þjónustugeitin kemur með matinn minn þá segi ég kurteisislega við hana:

„Já, fyrirgefðu, gæti ég fengið vatn með þessu?”

Rangeygð starði stúlkan í augu mér með beyglaðan munnsvip af fyrirlitningu. Eftir að hafa horft stíft á mig í 20 sekúndur eins og ég væri fáviti (eða að ég væri frá Neskaupstað — en ekki hún), þá teygði hún hendina í vatnið hjá sessunaut mínum, ýtti því til mín og sagði með fyrirlitningartón:

„Já, hérna.”

Sessunautur minn byrjaði auðvitað strax að brosa og sagði kurteisislega:

„Já, nei, sko... ég er með þetta vatn.”

Þá ýtir daman Mixinu nær mér og segir:

„Nú... þá ert þú með þetta!”

Ég fékk næstum heilablóðfall við að reyna að halda niðrí mér hlátrinum, en sagði þó með stillingu:

„Já... get ég fengið vatn líka?”

„Óóóó... er hann með Mixið?”, spyr hún þá og ýtir Mix glasinu mínu að sessunaut mínum.

„Nei, en get ég líka fengið vatn?”, spyr ég og átti orðið ansi erfitt með að halda lífi þarna við borðið, svo mikið langaði mig að hlæja.

„Já, ég hélt bara að ég hefði komið með þetta vatn handa þér, en ekki að þetta væri bæði fyrir hann,” sagði þá þessi bráðskarpa þjónustustúlka — og við þá setningu lamaðist ég af hlátri en sessunautur minn sagði ákveðinn:

„Í fyrsta lagi þá komst þú ekki með þetta vatn, ég sótti það sjálfur. Þannig að hvernig þér gat dottið það í hug að það væri fyrir sessunaut minn er mér hulin ráðgáta. Í öðru lagi, eins og við erum búnir að segja nokkrum sinnum, þá vantar okkur bara eitt vatnsglas. Punktur. Við sjáum vel vatnsglasið á borðinu fyrir framan okkur, og erum ekki að panta annað af því að við höldum að þetta sé ekki hérna.”

Ég sprakk svo úr hlátri að ég gat ekki dregið andann, hreyft mig, melt fæðu eða viðhaldið líkamshita lengur. Ég bara missti mig og var á valdi hláturs í að því mér fannst 3 vikur.

Við þetta snaraðist þjónustustúlkan í burtu og var greinilega eitthvað skrítin (hugsanlega hreinræktaður bjáni, ég veit það ekki). Eftir stutta stund kemur hún aftur með vatnsglasið, setur það nokkuð ruddalega á borðið og segir eins ess-mælt og hún mögulega gat:

„Þið eruð greinilega ekki héðan, er það?”

Nei, við viðurkenndum það nú, án þess að skammast okkar neitt svakalega mikið, get ég sagt ykkur.

„Nei... enda skildi ég ykkur ekki strax,” sagði hún þá.

Það skal tekið fram að þessi þjónustustúlka var ekki 3 ára. Hún var 100% Íslendingur (ef fólk héðan er það almennt). Hún var ekki lögblindur mongólíti og við vorum einu viðskiptavinirnir í öllu húsinu!

Öll mín samskipti við Neskaupstaðarbúa hafa verið á sambærilegum nótum. Héðan fer ég í fyrramálið, og það verður vonandi langt þangað til ég þarf að koma hingað aftur.

Jæja. komið gott. Eða bíddu... var ég búinn að segja ykkur frá mönnunum tveim sem ég var mikið að vinna með í dag (báðir um sextugt)? Annar segir mér að hinn sé því sem næst al-vitur. Hann viti hreinlega allt og sé stundum kallaður sí enn enn (CNN) af því að hann viti bara allt!

Í hálfa sekúndu hugsaði ég með mér að þarna væri nú kominn maður sem ég gæti nú kannski talað aðeins við, en þá áttaði ég mig auðvitað á því hvar ég var, og fékk svo sönnun þess efnis.

„Núú,” segi ég, „hvað veist þú svona mikið — hvar liggur þekkingin?”

Þá segir fíflið sem alltaf hafði orðið:

„Hann veit næstum hvað allir heita á Eskifirði og rosalega margir á Reyðarfirði!”

Ég gleypti tunguna í mér, lét mig hverfa, og ákvað að sinna vinnunni að mestu leyti einn það sem efitir lifði dags.

Nýju fötin kalífans

Mikið djöfulli leiðist mér karpið heima hjá Agli um íslam. Athugasemdirnar urðu 112 við færslu sem benti á tvo einfalda hluti. Fyrri hluturinn var sá að Nýhil hefði átt að sýna meiri kjark í „hvernig haldið þið að ykkur hefði þótt þetta?” hluta bókarinnar og sá síðari að það væri einkennilegt að sjá Hugleik í beisli fyrir vagni þeirra sem í meginatriðum lýsa sig andvíga ósmekklegu gysi.

Egill hefur rétt fyrir sér um það sem hann sagði. Nýhilistarnir hafa síðan rétt fyrir sér um flest aðalatriðin sem þeir demba fram í athugasemdunum. Það er hægt að ráða af því hve gáfuleg umræðan er. Tóti Leifs, sem þolir ekki að vegið sé að konu sinni eða áum hennar, stígur fram og er ljómandi ósmekklegur að venju — enda mannhatandi hómófób sem í raun væri ekki í slagtogi við blómangandi húmanistana nema vegna þess að tittlingurinn á honum dregur hann þangað. Aðdráttarafl sem ég á bágt með að skilja en það þarf rómantískari huga en minn til að skilja ástir mörtrölla.

Eitt atriði er þó algjörlega fráleitt og hraut það fram af vörum andlegs kviðmágs Tóta, Óttars M. Norðfjörð (sem tók það upp hjá sjálfum sér að ofsækja Hólmstein (eins og Tóti) vegna þess að Laxnessklaninu var misboðið).

Óttar hittir raunar naglann á höfuðið þegar hann bendir á að þetta snúist um mannasiði. Það sé dónalegt að gera grín að múslimum. Og þess vegna muni enginn hugsandi maður gera það.

Ég er farinn að halda að Óttar sé hálfbjáni. Ég er líka farinn að halda að það sé eitthvað til í ákúrum um að Nýhil sé fullt af ljóðelskandi estrógendvergum með bjartar raddir.

Hverskonar hálfvitagangur er það þegar ung skáld skýla sér á bak við mannasiði og kurteisi og skammast í dónum?

Það sem heiminn vantar er ekki meiri kurteisi gagnvart íslam. Íslam er fúll uppvakningur frá miðöldum sem notaður er til kúgunar og forheimskunar á fjölda fólks. Kóraninn er ekki aðeins hundleiðinleg bók, heldur endalaus runa hótana og umvandana. Það er varla ein einasta opna í þeirri morknuðu bók án hótana í garð trúlausra og hræsnara.

Óttar vænir Egil um að vera með eitthvað alterego útspil. Honum ferst. Óttar hefur ekki riðið fram á sjónarsviðið í langan tíma nema vera að stæla einhvern. Fyrst Hannes, þá Brown, því næst Torfunessamtökin og loks smáborgara. Óttar hefur ekki hugmynd um hver hann er og meðan svo er ætti hann síst að vera að skipta sér af öðrum.

Það er eitthvað svo yndislega öfugsnúið við þessa umræðu alla saman — reið ungskáld básúna boðskapinn um mannasiði og kurteisi, og heitir húmanistar aðhyllast aðskilnaðarstefnu (við megum hafa húmor fyrir sjálfum okkur en ekki „minnihlutahópum” — ergo: „þeir” og „við” munum aldrei vera á jafnréttisgrundvelli).

Það eina sem vantar upp á að heimsmynd minni sé algjörlega umturnað er að næsta bók ÁBS fjalli ekki um miðaldra karlmann með gráa fiðringinn. Þá væri fokið í öll skjól.

Ástandið í borginni

Ég settist niður að gamni til að reyna að ná áttum í þessum borgarmálum öllum. Niðurstaðan varð þessi mynd. Nú er allt svo miklu skýrara.

Það sem skiptir máli

Stærsti hluti Íslendinga eru að markverðu leyti á ábyrgð þess opinbera í tæpa tvo áratugi, frá leikskóla og upp í gegn um framhaldsskóla.

Því miður er þessum árum ekki varið í margt af því sem skiptir mestu máli. Ganga má að því nokkuð vísu að allir þeir sem sinnt hafa námi sínu af alúð kunni um tvítugt að þátta annarsstigs margliðu; en því fer fjarri að öruggt sé að þeir kunni að mæta mótlæti eða höndla hamingjuna.

Handbók Epiktets er dálítil perla með hollum (en ögn einföldum) áminningum um gæfuríkt líf. Bókin er tvöþúsund ára gömul en af henni má ljóst vera að mannskepnan hefur haldist óbreytt í grundvallaratriðum. Farsældin er söm við sig og harmurinn einnig.

Nú hef ég um árabil starfað við skóla. Og mikið asskoti langar mig að taka Óla Stefáns á orðinu og prófa skólastefnu í ætt við hugmyndir Asks. Hví ekki?

En við endum á nokkrum brotum frá Epiktet.

Ef einhver er fljótur að þvo sér skaltu ekki segja að hann þvoi sér illa heldur að hann þvoi sér í hratt. Ef einhver drekkur mikið vín skaltu ekki segja að hann dreki illa heldur að hann drekki mikið. Því að hvernig átt þú að geta dæmt um hvort hvort verk hans eru ill ef þú þekkir ekki viðhorf hans? Ef þú gætir þess muntu aðeins fallast á þær skoðanir sem þú skilur til hlítar.

Það er rökvilla að álykta svona: Ég er mælskari en þú og þar af leiðandi þér fremri. Rökréttara er: Ég er ríkari en þú og því á ég meiri auð. Eða: Ég er mælskari en þú og því held ég betri ræður. En þegar öllu er á botninn hvolft ertu hvorki auður þinn né ræða.

Biddu ekki um að allt gerist eins og þú vilt. Biddu um að þú viljir að allt gerist eins og það gerist.

Það eru ekki atburðirnir sjálfir sem valda áhyggjum heldur viðhorfin til þeirra. Dauðinn er t.d. ekki skelfilegur [...] aðeins það viðhorf að dauðinn sé skelfilegur er skelfilegt.

Að hugmynda sér egg

Netið er endalaus uppspretta kynlegra kvista, furðufugla og hreinna og beinna geðsjúklinga. Það er fátt skemmtilegra aflestrar á vefnum en hugleiðingar fjársjúks fólks, kuklara, samsæriskenningasmiða og heimskingja. Í grunninn er það þetta sem dró mig að Barnalandi á sínum tíma og Huga og Málefnunum þar á undan. Skuggalega stór hluti þessa fólks hefur nú fundið sér athvarf á Moggablogginu þar sem það keppist við að gubba út úr sér illa stafsettum einlínungum við hverja fréttina á fætur annarri — en þeir allra hörðustu halda úti sínum eigin vefsetrum.

Veffangarinn og krypplingurinn að baki Netsögu skína einna skærast í þeim hópi og eiga alveg skildar ítarlegar umfjallanir við tækifæri. En þó toppsætinu sé ekki ógnað er alltaf gaman að rekast á nýja kandídata. Kumpánarnir Baldvin og Björgmundur sem standa að Vitund.is koma þar sterkir inn með íhugulli umfjöllun sinni um andleg málefni. Síðan er uppfull af yndislegum gullmolum um heilun, miðlun, reiki og fleira skemmtilegt.

Ég er t.a.m. margs vísari um heilun eftir að hafa lesið þetta:

Krafturinn birtist oft sem sterk stærðfræðileg uppbyggð ljósorka allt eftir því hver þörfin er. Margir hafa dulheyrn og geta þannig verið farvegur fyrir skilaboð. Fjöldi fólks hefur uppgötvað að það hefur dulheyrn án þess að gera sér grein fyrir því, fyrr en það á hættustund heyrir í leiðbeinendum sínum eða verndarenglum sem vara við eða hjálpa.

Svo ekki sé minnst á þennan frábæra kafla um grímuklædd útfrymi með pípuhatt:

Útfreimi er mjög sjalfgæf og erfið miðlunar aðferð. Útfreimi er notuð til að sanna tilvist fólks eftir dauðann. Með útfreimi er hægt að formbirta látna ættinga er gefur þeim tækifæri til að tala við ættinga í þeim tilgangi að sanna fyrir þeim tilvist þeirra. Við miðlun með útfreimi kemur hvít hvoða út úr munnviki einstaklingnum er framkvæmir miðlunina, og tekur þessi hvoða síðan á sig þá mynd einstaklingsins er á að formbirtast. Það tekur góða stund þangað til viðkomandi formbirting er tilbúin og EKKI er ráðlagt að snerta hana, en það getur skaða viðkomandi er framkvæmir hana og hann jafnvel látið lífið. Þessi aðferð er því hættuleg og erfið.

Best er þó líklega að hugmynda sér egg áður en lengra er haldið í að skoða síðuna. Allur er varinn góður:

Einn algengasta orkuvörn líkamans og jafnframt mikilvægasta er að setja líkamann inn í egg. Með því að setja sjálfan sig og þar með efnislíkamann inn í egg og fylla það af ljósi vermdum við okkur fyrir óþarfa orkumissi eða orkustuldri.

Ekki það, ég er eflaust betri maður eftir að hafa kynnt mér viðfangsefnið. T.d. er ég að öllum líkindum manneskja af þriðja geisla. Sem ég veit ekki hvernig ég hef komist af hingað til án þess að gera mér grein fyrir.

Hvað sem öllum rökum líður í endalausu stríði trúlausra og kuklara er alveg dagljóst hvor hópurinn er skemmtilegri. Ég tek talnaspeki á Útvarpi Sögu, predikun með Eiríki Sigurbjörnssyni á Omega eða illa stafsettar leiðbeiningar um hugmyndun eggja fram yfir þurrkuntulegan málflutning Vantrúarseggja. Hvenær sem er.

Laugardagskvölin

Hver man ekki eftir því hvað laugardagskvöldin voru skemmtileg í gamla daga? Þá voru feitustu bitarnir á dagskrá í sjónvarpinu, flestir í fríi og við krakkarnir fengum stundum nammi og gos — eða ef vel viðraði í buddunni, ís í skál.

Þetta er eitthvað svo skemmtilegt í minningunni. Ef ég kafa djúpt í kollinn á mér, þá var reyndar minningin eitthvað á þessa leið:

Búið var að kaupa slatta af sælgæti og um leið og staðið var upp frá matarborðinu, voru báðir bræður mínir farnir að suða um að fá sína hluta af namminu — helst ekki mikið seinna en strax! Eldri bróðir minn lokaði sig þá strax af í herberginu sínu til þess að lesa eða teikna og yngri bróðir minn fór að gera einhverjum óleik og almennt að vera fyrir. Ég fór hinsvegar með minn hluta af namminu inní herbergi og sparaði það að einhverju leyti. Þegar mér fór að leiðast, þá kíkti ég í herbergi eldri bróður míns, og oft var yngri bróðir minn að gera honum lífið leitt þar fyrir. Sá elsti var að sjálfsögðu löngu búinn með nammið sitt og ég endaði oft á því að gefa honum helminginn af mínu nammi líka, af því að ég vorkenndi honum svo mikið, að eiga ekkert nammi. Yngri bróðir minn átti það svo auðvitað til að vera lúmskari en andskotinn, og birtast löngu seinna með allt sitt nammi, og veifa því framan í okkur. Það verður bara að segjast eins og er, að þeir bræður eru nú dulítið nánari heldur en „restin af hópnum”, og það kom fyrir að ég leið fyrir það. Þeim eldri leiddist til dæmis ekkert að véla smá nammi af þeim yngri, þegar hann var búinn með sitt, og þeim yngri leiddist ekkert að láta véla sig á þennan hátt, því þá fékk ég auðvitað EKKERT :)

En hvort sem namminu var jafnt skipt eða ekki, þá stendur það nú fyrst og fremst uppúr að það var alltaf hægt að hlamma sér í sófann fyrir framan sjónvarpið og horfa á eitthvað skemmtilegt á laugardagskvöldum... svona ef bræður mínir voru ekki í stuði til að einoka sófann og banna þeim þriðja að fá að sitja þar :) Það var nefnilega alltaf eitthvað skemmtilegt í sjónvarpinu á laugardagskvöldum á þessum tíma.

En nú er öldin önnur, skal ég segja ykkur. Það stóð nefnilega aldrei til að að þessi pistill yrði um hvað bræður mínir voru vondir við mig (Það kom bara af sjálfu sér). Það eru einmitt laugardagskvöldin sem eru tilefni skrifanna að þessu sinni.

Hvernig dettur einhverjum heilvita manni að halda, að almenningur hafi gaman af því grábölvaða sjónvarpsefni sem borið er á borð fyrir okkur í hverri einusti viku, þessi misserin? Í alvöru talað; sjónvarpið á laugardagskvöldum er svo fáránlega leiðinlegt að ég hef staðið sjálfan mig að því að fara frekar út með ruslið, þvo þvott og vaska upp (!) en að horfa á þetta rugl. Spaugstofan hefur nú verið á dagskrá síðan árið 1912 og eldist jafn illa og ferskt grænmeti. Það er ekki einn fyndinn brandari í þessum þætti. Reyndar er bara einn brandari í þessum þætti yfir höfuð, en hann er ekkert fyndinn. Þeir stöglast á sama draslinu skets eftir skets, svona rétt eins og þjóðin þurfi að láta tyggja ofan í sig brandarann til þess að fatta hann. Ég gæti eflaust skrifað 1500 orða pistil um léleg gæði Spaugstofunnar, en ætla bara að láta staðar numið hér. Þetta er sem sagt ónýtt drasl, sem enginn nennir orðið að horfa á, og sóun á fé skattborgara!

Eftir að Haugsugunni lýkur, þá tekur við ennþá leiðinlegra sjónvarpsefni. Laugardagskvölin! Þessi þáttur snýst um það að fá 500 leiðinleg lög til að keppa um hvert þeirra er leiðinlegast og allt gert til þess að tryggja að maður fái nú örugglega ógeð á þeim öllum. Þættirnir eru nefnilega 1100 og hafa að ég held verið á dagskrá í mörg ár — alltaf sömu lögin. Í hverri viku dettur sem sagt eitt lag út, og um hver einustu áramót koma öll lögin sem duttu út, og keppa um það að fá að koma aftur inn. Ég hef ekki hugmynd um hver verður sigurvegari í þessari vitleysu — hvort það verður leiðinlegasta, eða skemmtilegasta lagið. Í hverjum mánuði er svo auðvitað upprifjunarþáttur með öllu draslinu og á Rás 2 keppa svo lögin sem endanlega duttu út, um að fá að komast aftur í þáttinn. Þannig að nú þegar höfum við séð hvert lag flutt um að bil 84 sinnum. Inná milli reynir svo blondínan Ragnhildur „Stuð-un” að fá áheyrendur til að gera bylgjur, telja á finnsku, klappa og syngja. Hún fær froðuheila og fávita af öllum stærðum og gerðum í heimsókn og alltaf tekst henni að segja allavega einu sinni: „Eigum við kannski að fá áheyrendur til að...” Eigum við hver??? Dettur manni stundum í hug að spyrja. Gísli á það til að segja eitthvað fyndið, og það er ekki farið að leyna sér neitt, að hann er farinn að vita af því. Hann er búinn að segja brandara um skallann á sér í 23 þætti í röð. Ég ætla nú ekki einu sinni að fjalla um dómnefndina í þessum þætti að öðru leyti en því að Erpur er svo glataður og smákrakkalegur að ég gæti kúkað!

En — hvað tekur svo við, eftir að Laugardagskvölinni er lokið? Þið sem skutuð á sprenghlægilega gamanmynd frá árinu 2007 eða magnaða spennumynd frá svipuðu ári, ættuð kanski að reyna að þrauka það að sitja í sófanum heima hjá ykkur heilt svona kvöld og sjá í alvöru að að gerist ekki! Það er nefnilega ekki svo óalgengt að þulan hefji upp sína raust og tilkynni okkur, sem erum þvinguð til að borga þetta apparat, eitthvað á þessa leið:

„Nú er að hefjast frönsk-ungversk sjónvarpsmynd frá árinu 1973, um konu sem ber nafnið Chepie, og heldur af stað til að leita föður síns eftir síðari heimsstyrjöldina. Hún kemur að öllum dyrum lokuðum, en þegar hún hittir mállausan austurrískan bónda, þá taka hlutirnir nýja stefnu. Með aðalhlutverk fara þau John Wolfowitz, Erika Usler, Maria Hackenbob og Frederic Ganz. Leikstjóri er Robert Lauren.”

Já, hvað er hægt að segja þegar maður fær viðlíka sprengju og þetta í sjónvarpinu hjá sér á laugardagskvöldi? Maður má auðvitað bara þakka fyrir að það er ekki boðið upp á svona „kavíar” á gamlárskvöld, því þá sæist eflaust ekki kjaftur úti að sprengja flugelda, hvað þá að kíkja á djammið.

Má ég þá frekar biðja um gömlu góðu dagana þegar bræður mínir voru að veifa namminu sínu framan í mig og henda mér úr sófanum, eða hvað það var sem þeir fundu uppá til að gera mér lífið leitt.

Ég á mig sjálf, eða hvað?

Fyrir nokkrum árum ætlaði allt um koll að keyra vegna þess að Kári Stefánsson vildi fá að samkeyra sjúkraskýrslur og ættartré. Andstaðan varð gríðarleg. Ingibjörg Pálmadóttir, heilbrigðisráðherra, var af mörgum álitin leppur illra afla og Kári sjálfur hefur haft hálf satanískan stimpil síðan. Gagnagrunnurinn rann meira og minna út í sandinn og sjónir fólksins snérust til Eyjabakka og Kárahnjúka. Valgerður Sverrisdóttir tók sér stöðu leppsins og Friðrik Sophusson varð árinn.

Það mátti einu gilda þótt gagnagrunnur byggi yfir stórkostlegum möguleikum. Að hægt yrði að tengja erfðaþætti við tiltekna sjúkdóma og hugsanlega í framhaldinu hefja markvissa leit lækninga. Menn óttuðust misnotkun. Óttinn hnitaðist um tvö skyld meginstef. Annarsvegar stef sem kalla má sorgarsæluviðhorfið og hinsvegar lán-í-ólani-viðhorfið.

Sorgarsæluviðhorfið er það viðhorf að það sé einhver göfgi falin í uppkominni stöðu. Það eimir sterklega af forlagatrú. Stephen Fry angaði af þessu viðhorfi í þætti sínum um geðhvörf þar sem dramatískur lokahnykkur þáttanna var sú ákvörðun hans að hafna ímyndaðri lækningu. Með mjög svipuðum hætti tók fjöldi fólks þá einlægu afstöðu að það að gefa frá sér dulmagnið um eigin framtíð og stöðu væri ekki ávinningsins virði. Þótt ávinningurinn væri jafnvel lausn frá ógurlegum þrautum og/eða lífið sjálft. Þessi afstaða gæti þótt óskynsamleg og að mörgu leyti er hún það. En hún er samt sem áður afar skiljanleg og sammannleg. Ég held að nákvæmlega sama hvöt sé að baki þeirri húmanísku afstæðishyggju sem er að baki hjá þeim sem vilja tipla á tánum í kring um múslima þessi misserin. Aðeins birtingarmyndin er ögn breytt.

Lán-í-óláni-viðhorfið kalla ég það viðhorf sem leggst gegn mögulegum ávinningi af lækningu vegna nærtækari hagsmuna. Þannig lögðust margir gegn gagnagrunninum af þeim sökum að hægt væri að nota upplýsingarnar gegn þeim sem lögðu þær til. Tryggingarfélög gætu neitað að tryggja einstaklinga af tiltekinni ætt eða þjóðfélagsstöðu þegar þeim yrði ljóst að það yrði óhagkvæmt. Í raun snýst þessi andstaða um það að reyna að tryggja að menn geti gert sér ólán sitt að því takmarkaða happi sem það er að vinna í tryggingalottóinu. Það er ótrúlega gaman að lærbrotna daginn eftir að maður kaupir sér slysatryggingu.

En þá að efni þessa pistils.

Kári Stefánsson er fermingardrengur miðað við þá sem raunverulega svífast einskis við að afla sér upplýsinga í fjárhagslegum tilgangi. Í raun má líta svo á að tilraun til miðlægs gagnagrunns muni á síðari stigum þykja jafn sjálfsögð og almennar bólusetningar eða ungbarnavernd og að andstaðan við hann byggi fyrst og fremst á því að við höfum talið okkur hafa efni á henni og það hafi aðallega verið fullfrískt fólk sem tók sér þar prinsippstöðu á kostnað þeirra sjúku. Að þetta hafi verið ofeldiseinkenni makráðs samfélags.

Svo virðist sem leiðin að hjarta fólks liggi einmitt ekki í gegn um heilann og heilsuna. Það er miklu nærtækara að gera atlögu að hégóma fólks og nýta sér þá staðreynd að meira og minna allt fólk, sem býr við velsæld og þ.a.l. arðbærum upplýsingum, hefur ótakmarkað dálæti á sjálfu sér.

Feisbúkk er undirförlasta fjárplógsaðferð sem ég minnist þess að hafa séð. Það byrjaði sem montklúbbur nokkurra Harvardnema, varð síðan að forréttindaklúbbi heldri borgara; en galopnaðist þegar stofnandinn sá hversu gríðarlega mikið af peningum hann gat grætt á því að kitla egó ríkrasta hluta heims. Í hvert skipti sem hann kitlaði, opnaðist skoltur fórnarlambsins og gullpeningur hrökk út.

Meðalfeisbúkknotandi er búinn að gefa miklu meiri upplýsingar um sig en Kára hefði dreymt um að afla. Hann hefur lagt fyrir upplýsingar um aldur, stöðu, kynhneigð, greind, áhugamál, vini, fjölskyldu og þekkingu. Og allar þessar upplýsingar má rekja fram og til baka um allt tengslanetið. Með því að láta ofurtölvur malla allan sólarhringinn við að leita að mynstrum og tengslum er hægt að kortleggja þig betur en nokkru sinni hefur verið hægt. Síðan er hægt að selja þessar upplýsingar einhverjum sem líklegur er til að græða á þér. Sá getur síðan setið fyrir þér þar sem þú munt fyrirsjáanlega vera.

Það furðulega er, að fólkið sem hamast hvað mest við að dæla persónuupplýsingum sínum inn á Feisbúkk, það er fólkið sem líklegast var til að vera á móti Díkód, Kára og -hnjúkum. Tiltölulega vel gefið fólk með nokkra menntun og gott upplýsingalæsi. Manni gæti dottið í hug að andstaðan við annað og nær gegndarlaus stuðningur við hitt sé hvorttveggja runnið af einni rót, hégóma yfir meðallagi.

Það er stundum talað um kolefnisfótspor. Það ætti að tala meira um upplýsingafótspor. Feisbúkk er aðeins eitt dæmi, það markvissasta. Google er samt sem áður risinn. Google geymir upplýsingar um allar þínar leitir. Þeir hafa síðan gert þessar upplýsingar að miljarðabisness. Og er hægt að nota þessar upplýsingar gegn þér? Að sjálfsögðu og það er gert. Tæknilega er hægt að nota þær gegn þér persónulega. Eitt af því sem þú leitar að mjög reglulega ert þú sjálf/ur. Þeir vita það. Þegar við er bætt öllum þeim hugborðum og ásetningi sem leit þín á Google er til marks um, þá verður til þekkingarsjóður (persónurekjanlegur) sem lætur allar hugmyndir Kára blikna.

Ef ég ætti tryggingarfélag (og væri þ.a.l. siðblindur) myndi ég ekki hika við að gera díl við Google. Ég hefði lista af mismunandi útfærðum leitarorðum eins og krabbamein, hjartveiki, þunglyndi og slíkt stuðorð og svo keypti ég af þeim athugun á tengslum þessara orða og nafna þeirra sem sækja um tryggingar hjá mér. Komi í ljós að sami aðili hafi leitað óvenju mikið að þessum orðum, þá væri hann því miður ekki tryggingatækur hjá mér. Ópersónugreinanlegt að sjálfsögðu. Ég gæti ekki verið viss. Það gæti verið að tryggingartakinn ætti hjartveikan aðdáanda. En vogun vinnur og tapar.

Kynning: Óli Sindri

Fullt nafn: Ólafur Sindri Ólafsson.
Aldur: 24,6.
Starf: Reyni að létta þroskaheftum lundina, annars vegar með viðveru á sambýli og hins vegar með ritstörfum.
Sérstaða í bræðrahópi: Sannsöglastur þriggja bræðra og get því með góðri samvisku sagt að það er í raun ég sem er myndarlegastur og greindastur. Aukinheldur yngstur, alræmdastur og óumdeilanlega með fallegasta nafnið.
Uppáhalds eitthvað: Romm, kók og Marlboro. Hvað þarf maður meira?

Færslur eftir Óla Sindra.

Tölvupóstur.

Kynning: Birkir Freyr

Fullt nafn: Birkir Freyr Ólafsson (skammstafað BÓLA).
Aldur: 30 1/2.
Starf: Óuppgefið.
Sérstaða í bræðrahópi: Ég er talinn sá eftirsóknarverðasti, sá best rakaði, og sportlegasti. Ég er sá eini sem er bæði næstelstur og næstyngstur. Ég hef ávallt litið á mig sem númer eitt og er fremstur í stafrófinu. Ég er hér til þess að þessi síða verði skemmtileg, og kem til með að reyna að skrifa hingað pistla „úr daglegu lífi”.
Uppáhalds eitthvað: Yngri bróðir minn :)

Færslur eftir Birki Frey.

Tölvupóstur.

Kynning: Ragnar Þór

Nafn: Ragnar Þór Pétursson.
Aldur: 35.
Sérstaða í bræðrahópi: Elstur og greindastur okkar þriggja, glaðlyndastur og stunda vammlausasta lífernið. Ber annað föðurnafn.
Uppáhalds eitthvað: Hugleiðingar um frumspeki.

Færslur eftir Ragnar Þór.

Tölvupóstur.