Það sem máli skiptir

Það er kominn tími til að hér á síðunni sjáist skrif um eitthvað sem skiptir máli. Þess vegna ætla ég að skrifa um það sem skiptir mestu máli í heiminum... LIVERPOOL.

Liverpool hefur ekki verið að spila sannfærandi það sem af er leiktíð og rétt drulluðust áfram í meistaradeildinni. Við erum þó með fullt hús stiga í deildinni og komnir í riðlakeppnina í Meistaradeild Evrópu. Sem sagt..fullkominn árangur. það eru til menn sem finna Liverpool allt til foráttu vegna þess að við höfum ekki verið að spila nægilega vel. Ég segi hinsvegar, það þarf ekki að vera fallegt, við þurfum bara að vinna. Mér er nákvæmlega sama hvort liðið spilar skemmtilegan bolta eða ekki. Mér er alveg sama hvort við séum betra eða lélegra liðið, hvort við skorum á
5. eða 90.mínútu. Við þurfum bara að vinna leikina.
Í dag er erfiður leikur við Aston Villa í Birmingham og þar verða að fást 3 stig. Ég hef fulla trú á mínum mönnum og ætla að spá okkur sigri 0-1. Þá verðum við ennþá með fullt hús stiga og gerum svo alvöru að því að vera í titilbaráttu í vor.

Hef þetta ekki lengra í bili...

You'll Never Walk Alone:

When you walk through a storm
Hold your head up high
And don't be afraid of the dark
At the end of the storm
Is a golden sky
And the sweet silver song of a lark
Walk on through the wind
Walk on through the rain
Tho' your dreams be tossed and blown
Walk on, walk on
With hope in your heart
And you'll never walk alone
You'll never walk alone

góðar stundir...
Bóla

smávegis um flugferðir.

Ég ferðast oft með flugvélum. Ég fer reglulega erlendis og nýti mér innanlandsflug á Íslandi mjög mikið, stundum nokkrum sinnum í viku....stundum sjaldnar. Í hvert einasta skipti sem ég sest uppí flugvél sækir sama hugsunin á mig. Rétt áður en farið er í loftið og fótaber flugfreyjan þylur ræðuna sína í kallkerfinu fer ég alltaf að brosa og hugsa um hvað þetta sé nú alveg út úr korti fáránlegt. Ég er alls ekki flughræddur, en ég get ekki varist þeirri hugsun þó, að ég myndi líklega steindrepast ef flugvélin myndi hrapa á miðri leið.
En hvað er þá svona broslegt ? Jú, ég er á leiðinni til Reykjavíkur og klár í brottför. Þegar flugvélin er stopp úti á miðri flugbrautinni bendir flugfreyjan okkur á að slökkva nú örugglega á farsímunum okkar, þó svo að það sé vitað mál að það er ekkert örbylgjusamband í 10.000 feta hæð. Gott og vel, ég slekk alltaf á símanum mínum, til að vélin hrapi nú síður. Þá er okkur sagt að hafa nú sætisbökin upprétt af öryggisástæðum við flugtak og lendingu. Afhverju í ósköpunum veit auðvitað enginn. Sjálfsagt er betra að smyrja smettinu á sér aftan á sætisbakið, en framan á það, þegar vélin fer í klessu. Að lokum tilkynnir flugfreyjan að ljósin í farþegarýminu verði nú slökkt af ÖRYGGISÁSTÆÐUM, en bendir jafnframt á, að það séu lesljós fyrir ofan okkur. Hverslags dómadags drasl eru þessar flugvélar ef það eykur flugöryggi þeirra ef það eru slökkt ljósin í farþegarýminu ? Það er lokað inn til flugstjóranna, og ég bara hreinlega skil ekki hvaða máli það skiptir, að ljósin séu kveikt í farþegarýminu. Eins og það skipti mig einhverju máli hvort það logi smá ljós í skottinu á bílnum mínum þegar ég keyri hann ? Hver vill vera í þeirri aðstöðu að vera að fara að fljúga á yfir 500 kílómetra hraða, í margra kílómetra hæð, og hafa þá vitneskju að það skipti máli fyrir flugöryggið hvort ljósin séu kveikt eða slökkt ?? Er það hughreystandi tilhugsun, að öryggið standi og falli með þessu atriði.. ljósunum í farþegarýminu? Ef flogið er yfir vetrartímann, þá kveikja allir 50 farþegarnir lesljósin og það verður jafn bjart í vélinni og var áður en aðalljósin voru slökkt. Yndisleg tilhugsun og afar hjálpleg fyrir flughrædda að velta fyrir sér á meðan vélin klýfur loftið á leið upp í skýin.

Síðast þegar ég fór í millilandaflug, þá var ég svo heppinn að ferðast á Saga Class. Þar má maður allt. Maður getur valið um tvær tegundir af vondum mat, þarf ekkert að borga fyrir pepsíið sitt og getur fengið teppi til að hlýja sér með í 100 gráðu heitum, loftlausum stál-sívalningnum. Maður má bora nefið þar og biðröðin á salernið er styttri. Það er ekki einu sinni sama svita og andfýlan þar, og á almennarýminu. Nei.. þar er svona snobb svitafýla, og þar er tíska að fara úr skónum, og leyfa hinum að finna táfýluna af sér líka. En einmitt þegar ég sat þarna síðast, í góðu svita-táfýlunni og vélin var um það bil að taka á loft, þá kemur til mín flugfreyja og biður mig um að hafa ekki “dregið fyrir gluggann”. Þar sem maður er á Saga Class, þá má maður nöldra aðeins og ég spyr þess vegna: Afhverju ekki ? Þá var mér bent kurteisislega á að það væri bannað í flugtakinu. Ég varð auðvitað að fá aðeins nánari skýringu á þessu og spyr þess vegna afhverju í ósköpunum það sé bannað. “ Af öryggisástæðum” var svarið og svo gekk flugfreyjan í burtu til að sinna kampavínsþyrstum farþega fyrir aftan mig. AF ÖRYGGISÁSTÆÐUM ????? Á þessari stundu, þá lá við að ég neitaði að fljúga með vélinni, fyrst það ógnaði öryggi hennar ef ég hefði dregið fyrir gluggann ! Það er að vísu ekki ólíklegt að flugfélagið vilji gera þá stund eftirminnilega fyrir þig, ef vélin hrapar og sjá til þess að þú missir ekki af neinu og sjáir hvað er að gerast. Þú átt jú aldrei eftir að upplifa það aftur, það er víst. En sé það raunin, þá eiga þeir bara koma hreint fram og segja það.

Það eina sem mér finnst óþægilegt við flugferðir er að ganga út úr vélinni með fleiri spurningar í kollinum varðandi flugið, en áður en ég gekk inní vélina. Ef einhver veit svarið, þá er ég alveg til í að fá að vita, afhverju það er bannað að hafa dregið fyrir gluggann í flugtaki og lendingu.

Góðar stundir.
Bóla

p.s: Afhverju eru björgunnarvesti í flugvélum sem fljúga aldrei yfir sjó ? Eins og á milli Reykjavíkur og Egilsstaða eða Akureyrar ?

Ungfrú klaustur 2008

Raunveruleikinn er oft áhugaverðari en skáldskapur. Þannig var einmitt með fegurðarsamkeppnina sem faðir Antonio Rungi ætlaði að skipuleggja og halda með hjálp netsins. Þar átti að keppa í fegurð nunna. Ekki bara líkamlegri fegurð heldur heildarfegurð, með áherslu á góðverk, guðsgjafir og geislandi viðmót.

Mér finnst hugmyndin stórgóð, þó ekki væri fyrir annað en að allt heila klabbið hljómar eins og söguþráður úr gamanþáttunum um Father Ted.

Ég var farinn að ímynda mér afskaplega skemmtilega keppni. Hæfileikahluti keppninnar hefði t.d. getað snúist um að endurleika atriði úr Biblíunni. Einhver keppnisnunnanna hefði ef til vill valið að túlka Móses að þurrka upp Rauða hafið — væri tími mánaðarins hentugur fyrir nunnuna, að sjálfsögðu.

Svo má ekki gleyma sundfatasýningunni. Ég veit ekki hvernig sundföt nunnur brúka venjulega, en fer ekki í felur með hitt að mér þætti gaman að komast að því. Ég geri mér í hugarlund einhvers konar svarthvítan blautbúning með mörgæsavængjum.

Þetta hefði sem sagt orðið fræðandi skemmtun. En þrýstingur frá kaþólsku kirkjunni varð til þess að séra Rungi neyddist til að aflýsa keppninni. Sem er auðvitað stórkostleg synd. Kaþólska kirkjan lét sér þarna renna úr greipum kjörið tækifæri til að bæta alþjóðlega ímynd sína og fræða pöpulinn um gangverk kaþólskunnar í leiðinni. Það er bersýnilega fleira en bara ófyndnar símtækjaauglýsingar sem fer öfugt ofan í kirkjunnar menn.

Á hinn bóginn er úlfúð kaþólskunnar gagnvart svona uppátækjum skiljanleg. Það er nauðsynlegt að halda andlitinu — og viðurkenning á að kaþólskar konur hafi eitthvað fram að færa sem dauðlegir geti dæmt um er auðvitað hættuleg. Það væri líka hneykslanlegt að viðurkenna með þessu móti að kaþólskir prestar hafi gagnkynhneigða tendensa eins og hver annar syndaselur.

Þá er betra að halda sig við kunnuglegar og öruggar slóðir. Ég bíð því spenntur eftir að keppninni um Herra Altarisdreng 2008 verði hleypt af stokkunum. Reyndar gæti það veist kaþólsku kirkjunni erfitt að breyta þeirri keppni úr daglegum viðburði í árlegan.

Ólympíuandi

Ólympíuleikar í núverandi mynd eru ekki bara stefnulausir og tilgangslausir, heldur einnig þrautleiðinlegir áhorfs. Ef við teljum saman greinar þar sem fólk er annað hvort að synda eða skokka eftir fyrirfram ákveðnum brautum erum við fljót að fara yfir 60. Sextíu greinar sem snúast eingöngu um hver er fljótastur á láði eða legi, þar sem eina breytan er yfirleitt vegalengd.

Þetta er auðvitað út í hött. Ef við ættum að bera þetta saman við aðrar íþróttir væri þetta keimlíkt því að fótboltamóti væri skipt í nokkra tugi greina eftir tímalengd. Þannig væru veitt gullverðlaun fyrir bestu frammistöðu í 10 mínútna knattspyrnuleik, önnur gullverðlaun fyrir 15 mínútna leik og svo framvegis. Vitaskuld í kvenna- og karlaútgáfum og endurtekið á mismunandi stórum völlum. Það kæmi svo stórkostlega á óvart ef eitthvað af þessum fjölmörgu gullverðlaunum féllu einu og sama liðinu í skaut.

Ekki að ég ætli að gera lítið úr sundafrekum Michael Phelps. Greinarnar á leikunum geta heldur aldrei verið öllum að skapi. Einhverjum finnst of mikil áhersla á sund og of lítil á simbabveska kjúklingaglímu – og öfugt. Það verður aldrei fullkomin sátt um greinarnar á leikunum, einungis viðleitni sem leiðir af sér fleiri sundgreinar. Ég legg því til algjörlega nýja leið sem felst í því að finna upp frumlegar greinar sem bara er keppt í á Ólympíuleikum.

Það er algjör óþarfi að keppa í sömu hlutunum á Ólympíuleikum og keppt er í á sjálfstæðum heimsmeistaramótum þess á milli. Tilgangslaust. Miklu nær væri að hvert land sendi lið til að taka þátt í frumlegum óvissugreinum sem reyna á almenna hreysti og íþróttamennsku. Greinarnar gætu tengst sögu og menningu gestgjafaborgarinnar. Þannig hefðu Ólympíuleikarnir í Peking e.t.v. boðið upp á flúðasiglingu þar sem skotið er á uppblásna pandabirni á leiðinni, boðhlaup með postulínsvasa eða kafsund gegnum hrísgrjónaakur.

Ég myndi jafnvel íhuga að vakna um miðja nótt til að horfa á útsendingu frá slíkum leikum. En eins og staðan er núna sef ég með góðri samvisku af mér allt sem gerist milli opnunar- og lokunarhátíðanna.

Sjálfstæðisframsóknin

Eins lengi og ég man, (ég er kannski ekki meðal elstu manna en man þó sitt af hverju,) hefur verið talað um Framsóknarflokkinn sem; eiginhagsmuna-, einkavina-, framapots-, lyga-, svindl- og sveitaflokkinn í íslenskri pólitík, vafalaust er margt til í því sem sagt hefur verið um þann ágæta flokk, en nú er öldin önnur, Sjálfstæðisflokkurinn sem er ,að sögn flokksmanna, flokkur festu, öryggis, framfara, frjálslyndis, einstaklingsfrelsis, séreigna og hagsmuna allra stétta, hefur tekið við af Framsóknarflokknum og er núna sá flokkur sem vinnur markvisst að því að verða, eiginhagsmuna-, einkavina-, framapots-, lyga-, svindl- og sveitaflokkur Íslands. Dæmin eru fjölmörg t.d. skipanir í opinberar stöður síðustu misseri, „einkavæðing“ á ýmsum sviðum og margt fleira, bæði í sveitarstjórnum og í landsmálum. Ég ætla ekki að fjalla um landsmálin að þessu sinni, en borgarmálin eru mér ofar í huga þessa stundina.

Ólafur F. Magnússon, náungi sem ég sjálfur hef aldrei haft mikið álit á, og í seinni tíð hef ég ekki haft neitt álit á manninum, í raun tel ég hann algjörlega óhæfan til að vera í stjórnmálum og því síður borgarstjóri, en Sjálfstæðismenn höfðu aðra skoðun á því og húkkuðu hann uppí til sín til að geta sest sjálfir í þægilegri stóla í Ráðhúsinu, „Heyrðu Óli, við erum til í hvað sem er fyrir góða stóla“, sögðu þau í janúar, og í kjölfarið gerðust ýmsir undarlegir hlutir, svo að segja öll áhugamál Ólafs F. urðu allt í einu helstu áhugamál Sjálfstæðismanna, svolítið einkennilegt hvað stefna flokks getur gjörbreytst á skömmum tíma, ég man að minnsta kosti eftir því, að eftir kosningar fyir rúmum tveimur árum, gat Sjálfstæðisflokkurinn alls ekki farið í samstarf með Ólafi F. vegna málefnaágreinings sem ómögulegt var að leysa þá, en það eru auðvitað tvö ár síðan.

Fyrsta verk Ólafs og Sjálfstæðismanna var að kaupa tvo handónýta kofa við Laugaveg á þokkalega háu verði, þá var látið í það skína að Ólafur hefði barist fyrir þessu og Sjálfstæðismenn látið undan, en nú kemur á daginn, samkvæmt Ólafi og Sjálfstæðismenn hafa ekki neitað því, að það voru þeir sem vildu kaupa kofana, aðallega til að ná Menntamálaráðherra sínum úr klípu, enn eitt dæmið um vinnubrögð Sjálfstæðismanna. Hver andskotinn er eiginlega að í Sjálfstæðisflokknum ? Og ætlast þeir svo til að einhver hafi áhuga fyrir að kjósa þá ?

Mannskapurinn sem situr í borgarstjórn Reykjavíkur fyrir hönd Sjálfstæðismanna er náttúrulega ekkert hæfari en Ólafur F. og ætti þess vegna að fylgja honum úr Ráðhúsinu, og helst ekki að vera mikið á ferli opinberlega, Menn eins og t.d. Vilhjálmur Þ. Sem hefði átt að sjá sóma sinn í því að drullast burt úr þessu brasi fyrir löngu síðan, hann er langt frá því að vera hæfur, hann virðist alls ekki gera sér grein fyrir því sjálfur, og það sem verra er; félagar hans og vinir í flokknum virðast bara ekki átta sig á því heldur. Er hægt að taka mark á svona fólki ? Og Kjartan M. Hvað er eiginlega með hann ? Hvað er hann að vasast í pólitík ? Ömurlegt að hlusta á bullið í honum. Flokkurinn hlýtur að geta fundið einhverja aðra þægilega innivinnu handa honum. Gísli Marteinn, er að fara í skóla, (ekki í hverfinu, heldur erlendis) en ætlar samt að sitja áfram á meðan, ekkert mál að fljúga bara á milli, segir hann, eru laun borgarfulltrúa einungis fyrir fundasetu ? Þurfa þeir ekki að gera neitt annað en að mæta á fundi aðra hvora viku ? Restin af þessu liði er, því miður, lítið skárra, og eiginlega furðulegt hvað þau fá að leika lausum hala í Ráðhúsinu, án afskipta Geirs og félaga, þau eru allavega ekki að búa í haginn fyrir flokkinn.

Kannski verður Sjálfstæðismönnum að ósk sinni og allir verði búnir að gleyma þessu við næstu kosningar, en borgarfulltrúar flokksins eru nú ekki líklegir til að geta starfað án vandræða út kjörtímabilið.
Ef ég væri sjálfstæðismaður ennþá, myndi ég ekki vilja taka áhættuna. Hver veit nema kjósendur verði minntir á þetta aftur fyrir kosningar.

Er til of mikils ætlast að það sé tiltölulega heilbrigt fólk sem gegnir trúnaðarstörfum fyrir okkur almúgann, og gætir hagsmuna okkar á opinberum vettvangi? Það er nú ekki eins og þetta lið sé sjálfboðaliðar, sem fá ekki greitt fyrir vinnu sína, og þegar allt kemur til alls, eru þau að vinna fyrir okkur. Það hlýtur að vera nokkuð sanngjörn krafa, að þau vinni, að minnsta kosti, fyrir kaupinu sínu, mér finnst ekki farið fram á mikið.

Ólafur Ragnar Hilmarsson

Fokking sörpræs!

Tveir stjórnmálaflokkar hafa opinberað sig sem nærsýnustu flokka seinni tíma í íslenskum stjórnmálum. Annar er Sjálfstæðisflokkurinn og hinn heitir Framsókn.

Framsókn byrjaði á því að Guðni Ágústsson mætti í viðtal til Sverris Stormskers og hélt að hann væri að fara í alvarlegt viðtal. Sjálfstæðisflokkurinn fylgdi og fór á taugum þegar menn áttuðu sig á því að þeir höfðu undirritað eigin dauðadóm í borginni með samneytinu við Ólaf Eff.

Báðir, Sverrir og Ólafur, hafa verið algjörlega samkvæmir sjálfum sér og útreiknanlegir í framgöngu sinni. Taugaveiklun stjórnmálamannanna var tilkomin af því einu að þeir höfðu misreiknað sig. Guðni með því að mæta í þátt sem hann átti ekkert erindi í og Sjálfstæðisflokkurinn með því að láta Villa gamla og varðhund hans nota flokkinn í langdregnu híáykkur af banabeði hins úrelta stjórnmálamanns.

Hanna Birna féll á prófinu. Ekki vegna þess að hún sparkaði Ólafi (það var raunar eini kosturinn í stöðunni eins og komið var). Hún féll á prófinu því hún lét sjást í strengina. Hjónaband hennar og Óskars er hentihjónaband. Ákveðið af foreldrunum. Það eina sem Hanna og Óskar gerðu var að mæta í athöfnina. Hanna er ekki orðin alvöru stjórnmálamaður ennþá. Alvöru stjórnmálamaður hefði átt frumkvæðið að þessu sjálfur. 

Allir borgarfulltrúarnir eiga að skammast sín núna. Minnihlutinn fyrir að horfa á Róm brenna og aðhafast ekkert. Sjálfstæðisflokkurinn fyrir að svíkja Ólaf Eff og Ólafur Eff fyrir að vera svona hrikalega auðtrúa.

Gamli, góði Villi er eins og hanninn. Í hvert skipti sem hann opnar gogginn er einhver svikinn.

Skemmti Krafteinn flytur

Samkvæmt þessu http://www.visir.is/article/20080812/FRETTIR01/6513763, þá ætlar Gísli Marteinn að flytja til Skotlands og fara í skóla. Hann ætlar hinsvegar að fljúga til Reykjavíkur til að vera viðstaddur alla borgarstjórnarfundi.

Það ætla ég rétt að vona, að hann pungi út fyrir ferðalaginu og öllum aukakostnaði, sjálfur. Ef raunin verður sú, skattgreiðendur Reykjavíkur greiða allt heila klabbið, þá er ég alveg með það á hreinu hvað ég ætla að gera.

Þá einset ég mér það, að komast í borgarstjórn og flyt svo strax daginn eftir kosningar til Bangladesh eða Ástralíu, og tilkynni að ég muni fljúga á borgarstjórnarfundina, og láta lýðinn borga brúsann. Að sjálfsögðu þigg ég full laun fyrir verkið og lifi svo eins og kóngur í nýrri heimsálfu.

Fáránleikinn verður ekki mikið meiri en þetta.. eða hvað.

kv, Bóla

Peking 2008

Á ólympíuleikunum í Peking er meðal annars keppt í bogfimi, frjálsum, hafnarbolta, körfubolta, fótbolta, handbolta, badminton, strandblaki, boxi, kajakróðri, kanósiglingum, hjólreiðum af öllum stærðum og gerðum, siglingum af öllum stærðum og gerðum, dívingum, skylmingum, Fimleikum, sundknattleik, júdó, tae-kwondo, grísk/róm glímu, borðtennis, tennis, blaki, kraftlyftingum, skotfimi, hokkí, og sundi.
Miðað við hvað keppt er í mörgum íþróttagreinum, þá hefði maður haldið að allir ættu að geta fundið eitthvað við sitt hæfi. Það er alltaf gaman að horfa á íþróttir sem maður sér sjaldan, og þarna er kjörið tækifæri til þess að kynna fyrir áhorfendum skemmtilegar íþróttagreinar sem ekki sjást á hverjum degi.

Þess vegna er mér alveg fyrirmunað að skilja hvers vegna í ósköpunum RÚV kýs að sýna í 23 klukkutíma á sólarhring frá undanrásum í sundi !!!

Það er eins og það sé ekki keppt í neinu öðru á þessum déskotans leikum heldur en sundi, og aftur sundi.
Er það skoðun þeirra hjá íþróttadeild RÚV, að það séu allir íslendingar forfallnir sundáhugamenn?? Hafa þessir menn aldrei komið í íslenska sundlaug og séð að það er ekki einn einasti maður að synda í lauginni, þó hún sé yfirfull af fólki?
Íslendingar hafa engan áhuga á sundi sem íþróttagrein.
Íslendingar fara í sund til þess að skoða hálfnakta kroppa, liggja í heitapottinum og busla með börnin sín.
Jú jú, vissulega eru til nokkrar hræður sem hafa nennt að synda þvert yfir sundlaugina, svona einu sinni eða svo. Flestir þessir sundmenn eru nú á Ólympíuleikunum að keppa fyrir hönd þjóðarinnar og þó svo að við séum voðalega stolt af ólympíuförunum okkar, þá verður bara að segjast eins og er, að þeir geta ekki rassgat í sundi.

Ég vil að það verði hætt að einblína á þetta helvítis sund alltaf hreint á þessum ólympíuleikum og okkur leyft að fylgjast með meira framandi íþróttagreinum eins og glímu,Júdó, bogfimi, skotfimi og einhverju slíku.

Kveðja...Bóla

Sófar og sund

Í mörg ár höfum við átt sófasett sem konan mín hefur hatað. Nei, fyrirlitið af öllum mætti sínu, allri sálu sinni og öllu hjarta sínu. Einu sinni gerði hún tilraun til að fyrirkoma settinu með því að kaupa notað ægilega ljótt sófasett, drapplitað og brúnt með kögri. Hún ætlaði síðan að selja sófasettið okkar (sem var rándýrt þótt henni þætti það ljótt).

Upphófst þá sálfræðistríð okkar hjúanna. Mér hefur alltaf þótt sófasettið ljómandi fallegt, vel hannað og hagnýtt á flestan hátt. Ég fann leið til að koma nýja og ljóta sófasettinu fyrir í stofunni ásamt því gamla og rotaði þar með þá röksemd konunnar að annað yrði að víkja. Hrósaði ég henni síðan mikið fyrir að hafa tvöfaldað setupláss stofunnar í einu vetfangi.

Næstu vikur voru henni þungar. Hún sá betur með hverjum deginum hvað „nýja“ sófasettið var andstyggilegt. Þorði hún því ekki að selja það gamla af ótta við að sitja uppi með viðbjóðin einan. Úr varð að við gáfum nágranna okkar kögursettið þegar við fluttum næst.

Og þá að framhaldi sögunnar.

Fyrir nokkrum dögum tilkynnti frúin mér glaðhlakkaleg að þegar við flyttum í bæinn (sem til stóð og er yfirstaðið nú) þyrftum við ekki að taka sófasettið með og raunar gætum það ekki því það kæmist ekki í bílinn. Hún sagðist hafa tryggt sér ljómandi fallegt og vel ættað sett. Ég gerðist tortrygginn.

Hún sagði mér að hafa ekki áhyggjur af málinu, sagðist sjá um það og bætti við að hún ætlaði að fá Óla Sindra til að sækja með sér settið. Sótti hún það nokkuð fast.

Svo þegar ég í gær fer í ferð inn í Landmannalaugar ásamt góðum félögum og frönskum ferðalangi eignast heimilið forláta leðursófasett. Fyrri eigandi: enginn annar en Meistarinn, Ágúst Borgþór.

Mér þykir að sjálfsögðu ekki lítil upphefð í því að búa undir sama þaki og sófasett Meistarans. Og gamla sófasettið gáfum við unglingastigi Kirkjubæjarskóla. Í því munu hormónafullir unglingar kela næstu misserin. Ég reyni svo að hugsa gáfulega í Meistarasettinu á meðan.

Annars er það að frétta að Landmannalaugaferðin náði hápunkti sínum með þrælmikilli gönguferð um svæðið. Þvílík dýrð! Eins og mér þóttu Laugarnar ljótar þegar ég kom þar fyrst. Eftir gönguferðina sótti ég það hart að við skelltum okkur í heita lækinn. Vorum við engan veginn búnir til þess. Stóðum við hikandi á lækjarbakkanum góða stund þar til ég ákvað að taka af skarið og skellti mér kviknöktum inn á milli skelfdra franskra, þýskra og ítalskra túrista. Skjannahvítar rasskinnarnar möruðu í hálfu kafi á grynnstu blettunum og líktust einna helst útdrituðum hólmum.

Áður en langt um leið vorum við allir komnir ofan í (þótt vinir mínir hafi uppfært aðferðina og skellt sér í boxerunum í vatnið). Frakkinn þorði hinsvegar ekki ofan í og var frekar afundinn á heimleiðinni enda sá eini með stífa vöðva og skítuga sköflunga.

Stattu þig, stelpa!

Nú hefur umhverfisráðherra líklega lagt drög að stórkostlegum kosningaósigri Samfylkingar á n-austur horninu. Flokkurinn mun annaðhvort bregðast við með því að bera einhverjar mútur í fólkið á svæðinu eða fórna ráðherranum (eða bæði).

Ráðherrann valdi einkennilegan tíma til að standa loks á sínu. Úr ráðuneytinu hafa hljómað endalaus skilaboð um að þar búi leppur þegar kemur að öllum meiriháttar málum, enda er hefð fyrir því. Það er því ekki nema von að Norðlendingar hafi reiknað með sambærilegri afgreiðslu og aðrir hafa fengið. Það er enda nokkuð réttlæti fólgið í því að vera ekki skilinn eftir útundan, jafnvel þótt verið sé að skipta ránsfeng eða ofdekra fólk.

Auðvitað er úrskurður ráðherrans réttur, svona einn og sér. En samhengið gerir hann vafasaman. Keflvíkingar hafa verið í keppni við Húsvíkinga um næsta álver. Keflvíkingar hafa brunað áfram og verið ósparir á yfirlýsingar og vafasamar ákvarðanir. Ráðherrann hefur meira að segja gefið í skyn að þeir rasi um ráð fram. Húsvíkingar hafa kosið sömu leið og kotbændur allra alda. Með bænaskjöl og undirgefni í fartaskinu hafa þeir gengið á fund ráðamanna.

Nú er verið að refsa Húsvíkingum fyrir að hika. Hlédræga barnið fær ekkert nammi, bara freki krakkinn. Og þótt hvorugt barnið hefði átt að vera að gadda í sig nammi til að byrja með, þá angar málið af ranglæti.

Vinkonur ráðherrans héldu henni hóf nýlega og brýndu hana áfram. Henni var sagt að standa sig. Hún reyndi það og undirritaði eigin dauðadóm í leiðinni.

Bohemian Rhapsody í kirkju

Ég fór í kvöld á stórvel heppnaða tónleika í Akureyrarkirkju þar sem Eyþór Ingi organisti spilaði á orgelið vel valin óskalög.

Þegar ég sá að á efnisskránni var Bohemian Rhapsody stóðst ég ekki mátið og gerði mína eigin sjóræningjaupptöku af flutningnum. Ég notaði til þess splúnkunýja símann minn. Þegar vel var liðið á lagið áttaði ég mig á því að síminn hafði sjálfur ákveðið að upptakan yrði ekki lengri en fimm mínútur. Á eldingarhraða byrjaði ég nýja upptöku en samt vantar 4 sek í lagið á dramatískum stað.

Þegar tónleikunum lauk voru kirkjugestir hreint ekki á því að sleppa organistanum heim. Lófaklappið ómaði um alla Brekkuna. Eyþór brást við aukalagakrísunni á stórkostlegan hátt. Á ógnar tilfinningaþrungin hátt spilaði hann svo undir tók bandaríska þjóðsönginn. Það var meira en þjóðernissinnaðar, norðlenskar taugar þoldu. Hálf hikandi klappaði hópurinn dauflegar en áður (þó ofur kurteislega) og svo hlupu allir út.

Mér fannst lokalagsvalið frábært. Og lagið magnað. Svona lag er auðvelt að fá fiðring í hjartað við. Og ég var ekki einn um aðdáúnina. Kanalegir túristar ruddust inn í kirkjuna meðan á flutningnum stóð, snérust á hælum á miðju gólfi og góndu álkulega upp í átt að orgelinu (vafalaust líka að svipast um eftir fána). Þar stóðu þeir eins og rotaðir þursar meðan ég varð allur röndóttur og stirndur að innan.

En hér er sjóræningjaútgáfan af Bohemian Rhapsody. Hún verður hér inni svo lengi sem mér verður ekki skipað að henda henni út. Slök gæðin og 4 sekúndna þögnin ná ekki að dylja snilldina.

.

Bohemian Rhapsody, Eyþór Ingi Jónsson 1.8.2008

.

PS. Ég óska bróður mínum til hamingju með að ætla loks að gera hana Rósu sína að heiðarlegri konu.

Þjóðhátíð í Eyjum!

Ég bað kærustu mína til rúmlega átta ára, um að giftast mér, fyrir 10 mínútum síðan. Ég var með hringa og allan pakkan...þannig að núna er ég trúlofaður!!!!

Insjallah....Bóla

Regnbogar

Ég er búinn að vera að lesa mig inn í ýmislegt námsefni aftur vegna verkefna sem eru framundan. Í dag áttu regnbogar hug minn allan. Regnbogar eru heillandi fyrirbæri. Mér dettur fátt í hug sem er betur til þess fallið að útskýra þekkingarleit manna.

Regnbogar í goðsögum hafa verið allt frá fjársjóðskortum til líftrygginga með millilendingu í Bifröst. Þeir eru furður og dásemdir. Vísindin á bak við þá eru einföld en þó ekki einfaldari en svo að það er töluvert erfitt að útskýra þau fyrir öðrum.

Einn þeirra sem rannsakaði regnboga var Descartes.

Þessi skýringarmynd Descartes sýnir sumar uppgötvanir hans ágætlega. Á myndinni eru tveir regnbogar, nokkuð sem er algengt við rétt veðurskilyrði.


Regnbogarnir geta jafnvel orðið fleiri. Athygli vekur að ytri regnboginn er „öfugur“ miðað við þann innri. Litirnir eru í öfugri röð.

Á skýringarmynd Descartes sést að regnbogi er alltaf hringlaga. Það hve stór hluti hringsins sést fer eftir landslagi og innbyrðis afstöðu áhorfandans og sólarinnar.

Augu áhorfandans eru alltaf á beinni línu frá sól til miðju regnbogans. Tveir menn sem standa hlið við hlið og horfa á regnboga sjá hvor sinn bogann. Það segir sig sjálft að sjaldgæft er að sjá mjög stóran hluta hringsins. Ef þú framlengir beina línu frá sól í gegnum hausinn á þér endar hún yfirleitt í jörðinni fyrir framan þig. Það er helst ef horft er fram af fjallsbrún eða úr flugvél að allur hringurinn sést.


Regnbogi er endurspeglun sólar í regndropum. Descartes vissi að stærð regndropanna virðist engin áhrif hafa á regnbogann. Hann bjó til sína eigin „regndropa“ í tilraunaskyni: stórar, vatnsfylltar glerkúlur. Þegar hann lét ljósgeisla skína á kúluna sá hann að kúlan endurspeglaði ljósinu. Hornið á milli ljóssins þegar það kom inn í kúluna og þegar það fór út aftur var rétt rúmlega 40 gráður.

Þó ber að taka fram að ljósið endurspeglaðist ekki allt með þessum hætti. Sumt dreifðist út úr kúlunni í ýmsar áttir og við viss skilyrði sá hann annan daufari ljósgeisla sem myndaði rúmlega 50 gráðu horn við innkomuljósið.

Það var síðan meistarinn sjálfur, Newton, sem gerði sér grein fyrir því að þessi speglun er örlítið mismunandi fyrir einstaka liti rófsins. Blátt ljós beygir meira inni í regndropa en rautt ljós og kemur út aftur undir stærra horni.



Hér eru þá komnir allir þættir í myndun regnboga. Bein lína frá sólu til þín framlengist inn að miðju regnbogans (hvort sem hún er sýnileg eða ekki). Regnboginn myndast með sólarljósi sem ferðast töluvert fyrir ofan hausinn á þér, endurspeglast í regndropum (ís eða öðrum raka) fyrir ofan og framan þig og berst til þín.

Við ákjósanleg skilyrði berst þér einnig ljós frá dropum enn ofar á himninum. Það ljós hefur tvíspeglast í dropunum og myndar brattari línu til jarðar. Þessi tvöfalda speglun er ástæða þess að litir þess regnboga eru í öfugri röð miðað við þann neðri.

Ástæðan fyrir litum regnbogans er þetta misstóra horn sem einstakir litir mynda þegar þeir koma út úr regndropa. Regndropi í tiltekinni hæð speglar aðeins til þín einum lit. Regndropi nokkru ofar kann að spegla til þín öðrum. Enn hærri dropi speglar til þín þriðja litnum og svo koll af kolli.



Allar þessar speglanir mynda regnbogann í allri sinni dýrð.

Wordsworth

Wordsworth orti:

My heart leaps up when I behold
A rainbow in the sky.
So was it when my life began;
So is it now I am a man;
So be it when I grow old,
Or let me die!
The Child is father of the Man;
And I could wish my days to be
Bound each to each by natural piety.

Veit einhver um íslenska þýðingu?

Uppfært: Óli Gneisti snaraði á mig þýðingunni um það bil sem ég kom með hana í hús af Amtinu.

Regnboginn

Er regnboginn í skýjum skín
hjá skáldi glaðnar til;
slík var sem barni mynd hans mér
og manni síðar, nú og hér,
hans einnig njóti ellin mín,
ég annars deyja vil!
Af Barni Maður borinn er;
og megi dagar mínir nú
mynda í hreinni lotníng eina brú.

Þýð. Þorsteinn frá Hamri.