Myntkörfulán

Það er erfitt að verjast þeirri hugsun að rausnarskapur bankayfirvalda þegar kemur að breytingu gengistryggðra lána hafi eitthvað með það að gera að þau séu hreint ekki svo viss um að lánin standist skoðun dómsstóla – og frekar en að verða dæmd til endurgreiðslu og bóta ætli þau sér að fá fólk til að umbreyta lánunum og skrifa um leið undir afsal fyrri réttinda.

Ritstjórinn sem vissi of mikið.

Það er tvennt, og raunar aðeins tvennt, sem mér finnst orka tvímælis við ráðningu DO sem ritstjóra Morgunblaðsins. Og þetta tvennt finnst mér jafn vafasamt þótt honum fylgi draugapenni í „embættið“.

Hið fyrra er að þótt mér þyki almennt lítið mark takandi á þjóðarsálinni þá þarf að hafa hana í huga þegar sýslað er með opinberar eigur. Ég veit ekki betur en að í hrunadansinum hafi ríkið, a.m.k. um stund og óbeint, eignast Morgunblaðið. Og gefið frá sér aftur á kostakjörum. Mér finnst að þeir, sem þannig verði sér úti um eigur sínar, beri einhverja lágmarksábyrgð gagnvart þjóðinni. Ég er ekki viss um að ráðning DO gangi gegn velsæmi að þessu leyti en hún er á jaðrinum.

Hitt atriðið er að ég fæ ekki séð að það sé æskilegt að menn sem búa yfir miklu af trúnaðarupplýsingum fari beint úr starfi sem krefst þess að þeim að þeir standi vörð um þessar upplýsingar yfir í starf þeirra sem ásælast þær og keppast við að opinbera. Og þótt Do sé vafalaust gegn og grandvar maður þá geta þessar upplýsingar ekki annað en haft áhrif.

Þetta er katsj 22. Þegar mál sem DO hefur innanbúðarvitneskju um berst til ritstjórnar þá þarf ritstjórinn ekki að gera annað en að segjast ætla að halda sig til hlés í málinu til að vera byrjaður að seytla út trúnaðarupplýsingum. Líklegast er að einhver svona leikur eigi sér stað:

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Heyrðu, ég fékk tölvupóst um það að ónefndur háttsettur maður í Sjálfstæðisflokknum væri klæðskiptingur.

DO: -Uhhh... Ég þarf að skreppa fram aðeins.

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Aha! Svo það er eitthvað til í því!

DO: (hikar) -Ehh... Nei, nei... sko ég ætlaði bara að skreppa og ná mér í kaffi.

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -En það er kaffi á borðinu þínu.

DO: -Ó ... já, alveg rétt.

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson):- Jæja?

DO: -Jæja, hvað

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Á ég að fylgja þessu eftir eða hvað?

DO: -Fylgja hverju eftir?

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Þessu með klæðskiptinginn.

DO: -Heyrðu, viltu ekki frekar kíkja á áskrifendaskrána og finna þá sem hafa sagt upp Mogganum en létu fyrirtækin sín borga áskriftina fyrir sig? Hreinræktuð skattsvik.

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Ég gerði það í gær mannstu. Ég er að spá í að hringja í Jón Steinar.

DO: -Tja... (hristir hausinn)

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson): -Kjartan?

DO: -Tututu... (syngur lágt) -Við Reykjarvíkurtjörn...

Blaðamaður (örugglega ekki Ásgeir H. Ingólfsson):-Borgarfulltrúi?

DO: (Syngur) -Mér finnst ég vaaaaarla heill né hálfur maður...

Rasistakennslukonan

Ég held að það einelti og illa umtal sem nemendur Hagaskóla verða vitni að í heilagri herferð móralska minnihlutans gegn rasíska matreiðslukennaranum sé hundrað sinnum óhollara fyrir þá en allar bloggfærslur um pólsk glæpagengi.

Kennarar eiga að fylgja sjálfsprotnum siðareglum og það er ekkert sem bendir til þess að þessi kona sé á nokkurn hátt siðferðilegur eftirbátur annarra. Hennar galli er ekki siðferðilegur. Hún er fáfróð. Og lendir í vandræðum vegna þess að hugsun hennar (og þar af leiðandi rit- og talmál) er óydduð og frumstæð.

Skólar eru fullir af fordómabelgjum sem eru miklu, miklu verri en þessi kona. Afdönkuðum stalínistum (sem helst vilja kenna samfélagsfræði), hvítasunnufólki (sem fetar einstígi í kennslunni en sleikir tærnar á syndugum með vítislogum tungunnar á sunnudögum), útlitsdýrkandi sportjakuxum í henson-göllum og málfarsfasistum.

Kennarar hafa aldrei verið heilagir. Þeir hafa stundum þóst vera það. Og fólk hefur látið sem það hafi trúað því (svona rétt á meðan börnin sjá til). En það eru látalæti sem tilheyra annarri öld.

Ef við skorðum mengi kennslutækra við skoðanalausar og bældar „fyrirmyndir“ þá sitjum við uppi með hrat.

Um klikkun Helga Hóseassonar

Karl Th. Birgisson hefur upp raust sína til afvötnunar þeim sem honum finnst hefja Helga Hóseasson upp í hjáguðastöðu. Hann minnir á þá sóberuðu og ómótmælanlegu staðreynd að karlgarmurinn hafi verið klikkaður og óferjandi og það hafi í raun verið hending, og ekkert sérstaklega aðdáunarverð sem slík, sem réði því að klikkun hans ruddi sér niður réttmætan farveg og spúlaði út úr feysknu fjósi kirkjunnar.

Mér finnst afstaða Karls smáborgaraleg og gamaldags. Og mér finnst hún lituð fordómum gagnvart klikkuðu fólki. Hún hljómar eins og fúlt andvarp þeirra tregðufullu tíma sem Helgi Hóseasson var dæmdur til að vera hluti af. Tíma þar sem ekki aðeins ódælir karlfauskar með mótþróaþrjóskuröskun voru sannanlega klikkaðir heldur samfélagið sjálft. Og þótt menn geti fyllst þykkju yfir hirðfíflum eins og Helga þá væri betra að sú þykkja ætti sér uppsprettu annarsstaðar en hjá hirðinni sjálfri.

Það er ótrúlegt að árið 2009 komi fram málsmetandi maður og reyni að finna vinsælum manni það til foráttu að hann hafi glímt við geðveiki. Og sérstaklega þessum manni. Manni sem alla tíð kvartaði undan því að hafa legvatnsrakur verið stimplaður af stofnunum samfélagsins. Geðveikisfóbían er önnur, ekki geðslegri stofnun, og nú er hún að stimpla hálfvolgt hræið af karlinum.

Kjarval var klikkaður. Þórbergur var það líka. Og Sólon Íslandus, Æri-Tobbi, Stefán Stórval (og pabbi hans), Ásta Sigurðardóttir, Páll í Selárdal og nágranni hans Uppsala-Gísli. Raunar bróðurparturinn af öllu því fólki sem þjóðin hefur séð ástæðu til að hylla.

Og eins og það þurfti yfirleitt sogblettóttan, skvapholda barm danskrar hóru til að blása íslenskum stúdentum í brjóst andakt yfir fegurð íslenskra fjalla þá er það enn fjarlægðin sem kennt hefur okkur að meta þessa gölluðu snillinga. Fjarlægð í tíma og rúmi. Þeir sem næst standa eru yfirleitt svo mettaðir af hversdagslegum drunga að þeir koma ekki auga á fegurðina fyrir göllunum.

Það tók marga áratugi fyrir ættingja Kjarvals að gangast við honum. En þá var hann búinn að vera á forsjá þess opinbera svo lengi að það vildi ekki sleppa af honum takinu.

Það er óvirðing við minningu Helga Hóseassonar að gefa það í skyn að hann hafi verið eins og biluð klukka sem af hendingu er rétt tvisvar á sólarhring. Það er óvirðing að gefa það í skyn að geðveikt fólk skuli ekki njóta virðingar. Það er heimskulegt að ætla að þóðin sé ekki fær um að mynda sér skoðun á manni eins og Helga. Það er smásálarlegt að hella afréttara ofan í minningargreinar.

Karl, er það virkilega svo að fyrst eftir að fólk deyr þá sé það oflofað?

No sjitt, Sjerlokk?!