Jarðskjálftinn fannst á Kirkjubæjarklaustri

Rökræða mín við frúna endaði jafnsnarlega og hún hófst með því að útvarpsþulurinn tilkynnti um jarðskjálftann sem frúin var svo gott sem búin að sannfæra mig um að hefði verið ímyndun mín.

Rauðhausar

Miðað við það hvað rauðhærðir eru ógnarlítið brot af samfélögunum er stórfurðulegt hvað þeir virðast ásælnir í störf hjá Persónuvernd.

Verið hrædd!

Á sunnudaginn sat ungur lyfjafræðinemi og steytti hnefana framan í sjónvarpskerm. Það sauð á honum gremjan. Hvernig dirfðust þau? Hann var að horfa á grillveislu. Grillkjötið var átrúnaðargoð unga mannsins, sjálfur Luftstürmmeister Magnús Þór Hafsteinsson.

Samfylkingarmoggasmástirnið Kristrún Heimisdóttir, Egill Helgason, Reynir Traustason og Amal Tamimi skiptust á að snúa grillteininum. Þetta voru einkar ósvífnar árásir. Því gat þetta fólk ekki séð að það er ódýrara að senda klippur og kjöt til útlanda en að flytja hlekkjað og hungrað fólk til Íslands?

„Þau skulu fá þetta borgað!" hugsaði lyfjafræðineminn og í huga hans varð til skammarræða hvers affall rataði í bloggfærslu strax sama daginn. En það var ekki nóg. Hér dygði ekki minna en útvarpsávarp! Hann gerði sitt besta til að byrgja inni gremjuna uns honum tókst að skreiðast fram fyrir hljóðnema. Þetta yrði epískt. Hann skyldi tala blaðlaust! Þannig héldist innblásturinn. Ekkert of ígrundað. Útblástur sálarinnar skyldi sigla á öldum ljósvakans, hreinn og ómengaður eins og hinsta andvarp berklasjúkrar jómfrúar.

„Góðan daginn, kæru Íslendingar!" Þjóðin lagði við hlustir. Um allt Breiðholtið hætti fólk við að spenna á sig spelkur, skrúfa toppana af lyfjaglösum og losa innsiglin af vindlingapökkum. „Ég á ekki orð!" Já, lyfsali framtíðarinnar átti ekki orð. Ekki eitt aukatekið orð yfir þessu og enn síður yfir hinu. Hann beinlínis átti svo fá orð að nær verður ekki komist því að þegja í útvarpserindi.

Þó lumaði hann auðvitað á nokkrum vel völdum orðum. Minna mætti það nú vera. Hér var enda um að ræða vonarstjörnu allra fjósbitapúka landsins. Höfundur slagorðsins Þeir eru að berja Íslendinga! léti sig ekki reka algjörlega kjaftstopp á eyrnafjörur landans. Ekki á sama tíma og axarmorðingjar ráfuðu um miðborgina og ungir Skagasveinar færu í rúmið klukkan tíu á föstudagskvöldum af ótta við að rekast á starandi og blóðhlaupin maskarainnrömmuð girndaraugu einstæðra mæðra út um bréfalúguop á djammbúrkum.

Nei, nú skyldi ekki þagað! Og þrátt fyrir að eiga ekki orð mæltist pillupotaranum vel: „Verið hrædd! Verið hrædd við kjöt af drepsjúkum rollum. Verið hrædd við axarmorðingja. Verið hrædd við vergjarnar konur. Verið hrædd við börnin þeirra. En umfram allt verið hrædd við eitthvað.

Við Maggi skulum passa ykkur."

Obama

Eina skynsamlega ástæðan sem ég sé fyrir því að Hillary heldur áfram í kosningabaráttu er sú að hún treystir á það að Obama verði skotinn. Og þá helst af hvítum manni.

Fólkið í kjallaranum

Mikið óskaplega hefur fólk nú gaman af illsku. Það er ekki margt sem fangar athygli okkar og ímyndunarafl betur en yfirgengileg og tryllt mannvonska eða geðveiki.

Illugi Jökulsson hefur róið lífróður til bjargar gæluverkefnum sínum, tímaritum um almennan fróðleik. Þegar ekki tókst að vekja nægt umtal með því að birta smettið á Múhameð ákvað hann að birta frétt um að mannæta hafi heimsótt Ísland. Mannætan er snarruglaður Japani sem skaut þýskukennarann sinn, beit af henni brjóstin og nagaði kjöt af mjöðmunum, en var vegna formsatriða látinn laus stuttu seinna.

Stór hluti þjóðarinnar hefur í laumi yndi af fréttum um kynferðisbrot gegn börnum. Hann elskar að hrylla við. Og margir hreinlega velta sér upp úr kjallaramálinu í Austurríki. Skyndilega er tiltölulega vel menntað fólk farið að tala um holdtekju Lúsífers af óviðeigandi alvöruþunga.

Fjölmiðlar eru fjölleikahús. Fjölleikahús leggja enn, eins og ætíð í gegnum söguna, mesta áherslu á voða og viðrini. Og við njótum þess. Háræðarnar þenjast út og sjáöldrin stækka, varirnar viprast í ógreinilegt bros. Hrollurinn seytlar um líkamann og klímaxið kemur. Síðan snúum við okkur að næsta manni og muldrum eitthvað á innsoginu um hvað þetta sé nú hræðilegt.

Auðvitað byggir þetta allt á grundvallarskorti á mannvirðingu. Á milli okkar allra er hafsjór samúðarskorts. Á þessu hafi sigldu áður fyrr vísindamenn og fiskuðu úr fjársjóðskistunni vangefin viðrini og aðra áhugaverða djúpsjávarfiska. Fatlaðir, dvergvaxnir síamstvíburar af sígaunaættum hefðu til að mynda ekki getað strokið hreifum um frjáls höfuð lengi í Auschwitz.

Vísindamenn af sama skóla hljóta að iða í skinninu að fá að rannsaka austurrísku kjallarabúana betur. Forvitni mannskepnunnar og ást á hinu óeðlilega hefur ekki dalað á þeirri rúmu hálfu öld sem liðin er síðan seinni heimsstyrjöldinni lauk, þó sparslað hafi verið yfir hvatirnar með þunnu lagi af pólitískri rétthugsun.

Vegagjald

Síðasta mæling Hagstofu taldi 227.321 fólksbíla á Íslandi, 1.929 hópferðabíla og 28.087 vöru- og flutningabíla.


Varlegt þykir að áætla að hver atvinnubíll keyri 30% meira á hverju ári en fólksbíll. Sé það haft í huga sem og sú staðreynd að flutningarbíll skemmir vegakerfið á við 9 - 12 þúsund fólksbíla, þá má reikna með að kostnaður við slit á vegakerfinu skiptist þannig á milli bílategunda:




* Ég geri ráð fyrir að hópferðabíll slíti vegakerfinu á við 1.000 fólksbíla og vörubíll 9.000.

Á samgönguáætlun 2007 - 2018 er gert ráð fyrir að 324 milljarðar fari í vegakerfið. Ef þessi upphæð tæki mið af notkun og sliti á vegakerfi myndi hún skiptast þannig að fólksbílaeigandi borgaði tæpar 100 kr. á ári í vegakerfið á meðan vörubílseigandi borgaði um milljón.